«Στο θέατρο ευχαριστιέσαι και το γιουχάισμα»

Έναν αντισυμβατικό Βρούτο με στολή παραλλαγής ερμηνεύει ο Ντενζέλ Ουάσινγκτον στον εκσυγχρονισμένο θεατρικό «Ιούλιο Καίσαρα» στο Μπρόντγουεϊ

Ο Ντενζέλ Ουάσινγκτον επέστρεψε στο θέατρο μετά 15 χρόνια αποχής, με τον ρόλο
του Βρούτου στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ. Ένας κύκλος έκλεισε και
ταυτόχρονα ένας άλλος άνοιξε, αφού την προηγούμενη φορά που βρέθηκε στο σανίδι
ήταν – και τότε – με σαιξπηρικό ρόλο στον «Ριχάρδο Γ’». Άραγε ο ρόλος ήρθε την
κατάλληλη στιγμή ή μήπως χρειάστηκε ο βραβευμένος με Όσκαρ (για τη «Μέρα
εκπαίδευσης» και το «Δρόμο προς τη δόξα») Αφροαμερικανός ηθοποιός να περάσει
από διαδικασία προετοιμασίας; «Ο φόβος με έκανε να δουλέψω σκληρά για τον
ρόλο. Ολόκληρο τον Ιανουάριο τον αφιέρωσα σε επίπονες πρόβες. Δούλευα τον ρόλο
κάπου δέκα ώρες καθημερινά. Τέσσερις ώρες με έναν ειδικό στον Σαίξπηρ και έξι
ώρες μόνος μου. Το θέμα για μένα δεν ήταν να μάθω τις ατάκες μου, αλλά να
κατανοήσω το νόημα των λέξεων, το έργο συνολικά. Μόνον όταν αντιληφθείς το
έργο μπορείς να νιώσεις πραγματικά άνετος».

Πάντως, στη διαδρομή ως την έναρξη των παραστάσεων ο Ουάσινγκτον πορευόταν με
ανάμεικτα αισθήματα. «Όταν μπήκαμε στην πρώτη εβδομάδα των προβών ένιωσα
πραγματικά καλά, γιατί διαπίστωσα ότι θυμόμουν τους διαλόγους. Μέχρι τότε όμως
ήμουν στην αβεβαιότητα. Και είναι τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι στον
κινηματογράφο. Εκεί κάθε ημέρα έχεις κάποιες σκηνές να γυρίσεις. Στο θέατρο
έχεις όλο το έργο. Και σ’ αυτή τη διαδικασία ξαναμπήκα ύστερα από 15 χρόνια».

Ιδού πώς αντιλαμβάνεται την επιστροφή του στο θέατρο. «Είναι σαν μια επίδειξη
αγάπης σε εκείνους που με στήριξαν. Καλός ο κινηματογράφος, αλλά δεν έχει την
αμφίδρομη σχέση με το κοινό που αναπτύσσεται στο θέατρο. Ο μόνος χώρος, μετά
το σούπερ μάρκετ, που έρχεσαι σε άμεση επαφή με τον κόσμο είναι το θέατρο.
Είναι αναντικατάστατο. Στη διάρκεια μιας παράστασης δέχθηκα αποδοκιμασίες από
κάποιον θεατή. Με γιούχαρε. E, το ευχαριστήθηκα. Γιατί φώναζε “μπούουου,
Βρούτε, μπούουου”, επειδή ο Βρούτος είχε σκοτώσει τον Καίσαρα».

H κουβέντα περνά στον ρόλο του Βρούτου. Του αρέσει, όπως λέει, που ο Βρούτος
ήταν στωικός. «Ήταν σκεπτικιστής και ελάχιστα συναισθηματικός. Ωστόσο ήταν
παθιασμένος με τη Ρώμη. Απλώς έπαιρνε λάθος αποφάσεις. Εμπιστευόταν τους
ανθρώπους, ήταν έντιμος και καλοπροαίρετος. Εντούτοις είναι ένας πολύπλοκος
ρόλος. Αυτός ο έντιμος άνδρας αποφασίζει να δολοφονήσει κάποιον για το καλό
της Ρώμης».

Και βέβαια υπάρχουν δύσκολες στιγμές στο έργο. «Είναι εκείνες με τους
μονολόγους. Σε ποιον απευθύνεται ο Βρούτος; Στο κοινό; Εκφράζει φωναχτά τις
σκέψεις του; Αυτοί οι μονόλογοι είναι λίγο άχαροι…».