ANAΛΩΣIMA Θνητός και ο Πάπας

Μέχρι την τελευταία στιγμή ο Πάπας υποχρεώθηκε, ή μάλλον το είχε αποφασίσει ο
ίδιος, να ασκεί τα καθήκοντά του. Δεν μπορούσε να πάρει σύνταξη, να
ξεκουραστεί, να αποσυρθεί, έπρεπε έως το τέλος να είναι εκεί και να ευλογεί τα
πλήθη, έπρεπε να πεθαίνει μπροστά στις κάμερες, όρθιος στο παράθυρο, να βλέπει
η υφήλιος όλη τον μορφασμό τού πόνου που προκάλεσε η κίνησή του. Τόσα χρόνια ο
κόσμος τον είχε συνηθίσει σκυφτό, άρρωστο, να τριγυρνά στις πόλεις των
ανθρώπων, σε όλες τις ηπείρους, να μη σταματά τα ταξίδια, ήταν πια σαν να είχε
κερδίσει πίστωση χωρίς όριο από τα γηρατειά, σαν να παζάρευε κάποιο είδος
αθανασίας. Τι άλλο νόημα είχε αυτή η μέχρις εσχάτων προσπάθεια να στέκεται στο
ύψος του; Αλλά η ανθρώπινη μοίρα έρχεται πάντα και τα πλήθη στην πλατεία του
Αγίου Πέτρου βυθίζονται στην αποδοχή της και στη γαλήνη που φέρνει. Τώρα περνά
στην Ιστορία, με τον ρόλο που έπαιξε στη θρησκευτικότητα της Πολωνίας και στη
σχέση της Δύσης με την πρώην Ανατολή, με τη συμφιλιωτική του πολιτική και τις
συγκινητικές συγγνώμες του. Αλλά και με μια συγγνώμη που δεν ζήτησε ποτέ από
τις γυναίκες οι οποίες τον άκουγαν και τον ακολουθούσαν και στις οποίες ξανά
και ξανά διευκρίνιζε ότι το να χρησιμοποιούν προφυλακτικό ήταν αμαρτία. Μέχρι
την τελευταία στιγμή ήταν και σ’ αυτό αδιάλλακτος, βάζοντας όρια μεσαιωνικά
στο χριστιανικό έλεος, στις σημερινές δυνατότητες του ανθρωπισμού του. Ήταν
ακόμα περισσότερο κρίμα που κράτησε αυτήν τη στάση, γιατί ήταν άνθρωπος που
είχε στ’ αλήθεια πλησιάσει τις ψυχές των πιστών του. Μακάρι ο επόμενος Πάπας
να είναι το ίδιο ειρηνικός σε όλα τα άλλα και πιο προοδευτικός σε αυτό.