Φως στο σκοτάδι…

Χωρίς συστήματα πυρόσβεσης, πυρασφάλειας και εξαερισμού, χωρίς να έχει
ολοκληρωθεί η καταγραφή των εικόνων και των ιστορικών χειρογράφων της εισήλθε
η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά στον 21ο αιώνα, διατηρώντας εν τούτοις
όλο το μεγαλείο, τη ζωντάνια και την πνευματικότητά της. Είναι δυνατόν; Και
όμως είναι. Τώρα πια οι εργασίες δεν θα γίνονται μυστικά, αλλά με την άδεια
της αιγυπτιακής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Όλα θα πρέπει να γίνουν σύμφωνα με
τις προτάσεις δύο Ελληνίδων συντηρητριών, της Ιωάννας Δογάνη και της Αμερίμνης
Γαλανού. Όμως το σπουδαιότερο είναι να αντιμετωπισθεί η ανερχόμενη υγρασία·
ιδίως στα σημεία που η θεμελίωση της Μονής είχε γίνει σε μπαζώματα θα
χρειαστούν φράγματα στο βουνό και αποστραγγιστικά έργα έξω από τα τείχη. Εκεί
που υπήρχαν εργαστήρια και επί αιώνες αλάτιζαν με χοντρό αλάτι και ξέπλεναν
τις ελιές ανακαλύφθηκε πρόσφατα ότι ο γρανίτης των τειχών έχει διαβρωθεί από
το αλάτι της ελιάς που έθρεψε επί δεκαπέντε αιώνες περίπου είκοσι τρεις
χιλιάδες μοναχούς!

…στου χρόνου το υφάδι

Έξω από τον περίβολο, η υπόδειξη ενός τοίχους μήκους εβδομήντα μέτρων και στη
συνέχεια η ανασκαφή του αποκάλυψε το μεγάλο φυλακείο όπου διέμεναν οι
στρατιώτες και οι τεχνίτες του Ιουστινιανού που έκτισαν τη Μονή Σινά. Πιο
πέρα, οι καμηλιέρηδες βεδουίνοι από τη φυλή των Γκεμπελία, που σύμφωνα με την
παράδοση είναι απόγονοι των στρατιωτών του Ιουστινιανού, εξακολουθούν να
προστατεύουν και να προστατεύονται από τη μονή με τον τρόπο τους. Κι απέναντι
από το μοναστήρι, σκαρφαλωμένο σε μια απόκρημνη πλαγιά του βουνού, δεσπόζει το
κελί του τελευταίου σχεδόν ερημίτη, του πατέρα Μωυσή. Μύθοι και
πραγματικότητες συμπλέκονται στο Σινά μέσα στο υφάδι του χρόνου αρμονικά.