Kολοσσιαίος κύκλος βίας

Όσα και να ειπωθούν για τη φρίκη του πολέμου στο Ιράκ, μοιάζει να μην είναι αρκετά. Και όμως, όλα συνεχίζονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα

Παραμένουν εκτυφλωτικές οι αποκαλύψεις γύρω από τα μυστικά και τα ψέματα που
περιβάλλουν την υπόθεση του πολέμου κατά του Ιράκ. Αποκαλύψεις στις οποίες
επιμένει το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» (NET), που στο επεισόδιο της Δευτέρας
ξεδίπλωσε στα μάτια των τηλεθεατών μία άλλη πτυχή, εκείνη των στρατευμένων
Αμερικανών και των οικογενειών τους, σαν μια τραγωδία, δίπλα σε εκείνη του
ιρακινού λαού, που δεν έχει τέλος, έχει μόνο θάνατο και κατεστραμμένες ζωές.

Είδαμε έναν πατέρα που έχει τρεις γιους στρατευμένους και διαδηλώνει
καθημερινώς έξω από τον Λευκό Οίκο με το ατράνταχτο επιχείρημα ότι από τους
537 εκλεγμένους εκπροσώπους του αμερικανικού λαού, συμπεριλαμβανόμενου του
προέδρου και του αντιπροέδρου, μόνον ένας έχει στρατευμένο γιο.

Και δεν είναι ο μόνος που ζει την αγωνία, η μάνα τού Σεθ μιλάει στον
φακό για την προπαγάνδα που έπειθε τους νέους να στρατευθούν με την υπόσχεση
πως αν γίνουν αξιωματικοί δεν θα πηγαίνουν στο μέτωπο. Ένα ακόμη
προπαγανδιστικό ψέμα. Ο γιoς της σκοτώθηκε ήδη. Κι άλλες μανάδες μιλούν για
τον φόβο των παιδιών τους σε ένα μέτωπο, όπου όλα είναι ανεξέλεγκτα.

Ο μεγάλος, πλούσιος αμερικανικός στρατός είναι εγκαταλελειμμένος στην τύχη του
και ακόμη χειρότερα η επιχείρηση που διηύθυνε ο Ντικ Τσέινι, η περίφημη
«Halliburton», η οποία ανέλαβε τη σίτιση και τις επικοινωνιακές διευκολύνσεις
των στρατευμένων, κερδοσκοπεί εις βάρος της ζωής και της υγείας των
στρατιωτών. Τους σερβίρουν σάπια τροφή.

Οι οικογένειες αναλαμβάνουν, προκειμένου να είναι προστατευμένα
καλύτερα τα παιδιά τους, να στέλνουν πανάκριβα στρατιωτικά συστήματα και υλικά
για θωράκιση.

Ούτε αυτή η θαυμαστή στις φιλελεύθερες οικονομίες ιδιωτική πρωτοβουλία σώζει.
Βόμβες και χειροβομβίδες έχουν τσακίσει τα σώματα πάρα πολλών. Μαζί και εκείνα
των μικρών παιδιών στο Ιράκ, τα οποία παίζοντας πέφτουν επάνω σε βόμβες.

Αμείλικτος ο τηλεοπτικός φακός ξεφλουδίζει μια προπαγάνδα που δεν είχε
πείσει κανέναν λογικό στον πλανήτη, αλλά και τα πρόσωπα που την εμπνεύστηκαν.
Σε κοντινό πλάνο η αμηχανία του Τσέινι, όταν κατά την επίσκεψή του στα
στρατεύματα του Ιράκ τον ρώτησαν Αμερικανοί φαντάροι γιατί δεν τους διαθέτει η
κυβέρνηση υλικά θωράκισης και προστασίας και πρέπει να τα βρίσκουν μόνοι τους.
«E, χμ, συγγνώμη δεν άκουσα το πρώτο μέρος της ερώτησής σας…», τα μασάει ο
Τσέινι, χωρίς να απαντήσει.

Ακόμη μία γενιά τσακισμένων Αμερικανών προστίθεται σε εκείνη του πολέμου του
Βιετνάμ, που μοιάζει να μη δίδαξε τίποτε. Και το παράδοξο είναι ότι τα μίντια
κάθε άλλο παρά σιωπούν. Οι σκοτωμένοι, οι ακρωτηριασμένοι αποκτούν πρόσωπο και
όνομα στα ντοκιμαντέρ, ένα κίνημα Αμερικανών γονιών προσπαθεί να
ευαισθητοποιήσει τους συμπατριώτες του, μοιάζει όμως ένας ολόκληρος κόσμος να
βρίσκεται παγωμένος μπροστά στο θέαμα της φρίκης και της ανημπόριας του να
αντιδράσει σε μια υπνωτική, πλην πανίσχυρη ακόμη, προπαγάνδα.

H αρχή του τέλους για τον πόλεμο στον Βιετνάμ ήρθε όταν εικόνες από τη φρίκη
εκείνου του μετώπου προβλήθηκαν από τα αμερικανικά δελτία ειδήσεων ένα
απόγευμα. Αυτήν τη φορά έχουν φροντίσει να μην υπάρχουν κάμερες, υπάρχουν όμως
τα φέρετρα και οι ακρωτηριασμένοι νέοι που γυρνούν στην πατρίδα.

Ωστόσο, το θέαμα του πόνου και του θανάτου έχει αποδειχθεί ότι δεν
είναι αρκετό για να κλείσει τους αλλεπάλληλους κύκλους βίας, στους οποίους
άλλωστε βασίζει τη δύναμή του ένα έθνος που κλαίει κάθε τόσο σκοτωμένα παιδιά
του.

Με τον φόβο των εικόνων

Το νέο επεισόδιο στη Μινεσότα με τον 17χρονο που σκότωσε 10 ανθρώπους,
μερικοί συμμαθητές του, και τραυμάτισε περίπου 30 κάνουν τα ντοκιμαντέρ του
Μάικλ Μουρ, τα οποία είχαν αφορμή τους το πρώτο επεισόδιο βίας σε αμερικανικό
σχολείο, παιδικά αφιερώματα στην Ντίσνεϊλαντ του θανάτου.

H προβολή τους απαγορεύθηκε βέβαια στις ΗΠΑ. Ο φόβος των εικόνων παραμένει
ισχυρός σε μια εξουσία που ενισχύει τη ιδεολογία της βίας σαν απόδειξη
δύναμης.

Ντοκιμαντέρ σαν αυτά του Μουρ ή αυτό που προβλήθηκε από τη σειρά «Ρεπορτάζ
χωρίς σύνορα» αποδεικνύουν την επισήμανση την οποία με ακρίβεια έχει
διατυπώσει η Χάνα Άρεντ στο δοκίμιό της για τη βία, ότι η παρατεινόμενη χρήση
της δεν εγκαθιδρύει παρά καθεστώς τρόμου. Τα μέσα επικρατούν του σκοπού
συνθλίβοντάς τον, με αποτέλεσμα το προϊόν της βίας να είναι περισσότερη βία.

Το σκληρό για τον υπόλοιπο κόσμο είναι ότι επίσης γίνεται καταναλωτής των
αμερικανικών προϊόντων βίας.