Eκατομμύρια συνδρομητές στη μοναξιά

Κάθομαι κι ακούω και δεν μιλάω, και να μιλήσω ποιος ν’ ακούσει, εγώ στον
καναπέ κι αυτοί στο πάνελ; Λένε, λένε, λένε κι αφού περιγράψουν έναν παράδεισο
– φούλι μυρωμένο – με τις γειτονιές όλο «παιδομάνι», «αγιόκλημα», «γιασεμί»,
«γαζία κι ακακία», μια νεολαία μες στην ανησυχία, τον προβληματισμό και την
εξέγερση, από «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» μέχρι «Λευτεριά στην Κύπρο» και
«Δεν ξεχνώ». Αμ δε. Ξεχνώ, δεν λες τίποτα (είναι η ίδια νεολαία που, τώρα, όση
δεν έχει υπουργοποιηθεί κρατάει το μπαγιόκο στην κωλότσεπη και ξεσκίζεται στο
σούσι, είναι η ίδια νεολαία που κάθεται στο πάνελ, καραβαμμένη και καλωδιωμένη
και λέει, λέει, λέει και όλο καταλήγει, «πού παλιά εμείς»); Και ύστερα
αρχίζουν για τους νέους που δεν έχουν ιδανικά και που δεν διαβάζουν, δεν
επαναστατούν, που δεν ξέρουν να μιλήσουν, που δεν, δεν, δεν… Και που
χώνονται μέρα νύχτα στο Ίντερνετ και και και…

Κι ήρθαν εχθές οι μαθητές του Εθνικού, μια σταλιά παιδάκια ξαναμμένα,
ξαναγεννημένα, τους φώναξαν απ’ την Πειραματική Σκηνή να παίξουν στην
«Ορέστεια» που κάνει ο Λιγνάδης στο Γκαράζ κι έλαμπε το μάτι τους και πώς
μιλούσαν πυρωμένοι για τον «Τραγικό» και για το «Φως» για το «Όσιο και το
Ιερό» δίπλα στο χιούμορ, στη χαρά, τη φρίκη, τη ζωή, την αισθητική, το
πρόσωπο, το προσωπείο, τη μάσκα, το γέλιο και το έρεβος. Πώς ήτανε
συνεπαρμένοι που μίλησε πρώτη φορά η γλώσσα τους τη γλώσσα του Αισχύλου κι
έκαιγε ακόμα, απ’ το καυτό φιλί της ποίησης, το στόμα.

Λέγανε, λέγανε και οι σφαίρες απ’ τα λόγια τους, οι αστραπές από τα βλέμματά
τους κάψανε και στείλανε στον Άδη όλου του κόσμου τα αχαμνά τα πάνελ. Κι
ύστερα φύγανε, το καθένα μόνο του, να πάνε σπίτι, ν’ ανάψουνε το καντηλάκι του
κομπιούτερ. Να μπουν με τα μπούνια στο Ίντερνετ. Σ’ αυτό τον Δικτυακό Τόπο,
που είναι τελικά «ο πιο μοναχικός τρόπος να ενωθείς με τόσους πολλούς».