Tο Tέταρτο κουδούνι

Παραιτήθηκε, λέει – σε τηλεοπτική συνέντευξή του τα ‘λεγε – ο Άγιος –
πήξαμε στους Αγίους τελευταία – Θεσσαλιώτιδος, για «να απομονωθεί και να
μιλήσει με τον Θεό του».

Μα εγώ, με τον Χατζηνικολάου, προς το παρόν, τον άκουσα να μιλάει.

Ίσως αργότερα, μόλις τελειώσει τις συνεντεύξεις, έρθει κι η σειρά του
Θεού «του» – κι αν είσαι και παπάς (Θεός), με την αράδα σου θα πας…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Επιτυχημένος, περιζήτητος, αλλά πνεύμα πάντα ανήσυχο, έπειτα από ένα
σεμινάριο που έκανε το προπέρσινο καλοκαίρι στην εκεί RADA – Βασιλική Ακαδημία
Δραματικής Τέχνης – γλυκάθηκε και, με τον πόθο να κάνει και κινηματογράφο
εκτός ελληνικών συνόρων, «μας την έκανε» φέτος ο – και ταλαντούχος και
συμπαθέστατος – Γιώργος Πυρπασόπουλος (φωτογραφία) στο Λονδίνο. Για σεμινάρια
αλλά και για αναζήτηση τύχης.

Φαίνεται ότι τη συνάντησε. Ήδη άρχισε γυρίσματα στην πρώτη ταινία ενός
νέου σκηνοθέτη, ονόματι Κέβιν Κέρτις, και με ρόλο πρωταγωνιστικό.

Χωρίς να ξεχνάει το θέατρο: συμπρωταγωνίστησε με την Κριστίνα Έρντελι
στο έργο του δικού μας καλού Γιώργου Ηλιόπουλου «4ever», που ανέβασε εκεί στα
αγγλικά, μεταφρασμένο απ’ την ίδια και τον ηθοποιό, η Αναστασία Ρεβή με το
δικό της «Theatre Lab Company». Και με πολλή, απ’ ό,τι έμαθα, επιτυχία.

Στενοχώρια, στενοχώρια που οι παραστάσεις θα ‘ναι φέτος στην Επίδαυρο
μόνο δέκα ενώ πέρσι ήταν έντεκα κι έχοντας προφανώς μπροστά του μια σωρεία
προτάσεων με ενδιαφέρον καυτό, την ενέκρινε και την ενδέκατη – συνεπέστατο
στις πύρινες κάποτε εξαγγελίες του περί περιορισμού του αριθμού των
παραστάσεων για την προστασία του μνημείου… – το Κεντρικό Αρχαιολογικό
Συμβούλιο: «Βάτραχοι» απ’ τον εταιρικό θίασο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών
«Αττική Σκηνή», σε σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη, στις 17 και 18 Ιουνίου, «εκτός
Φεστιβάλ», υπό την αιγίδα του Δήμου Ασκληπιείου – «η παράσταση του Λυγουριού»,
που έχει καθιερωθεί (γιατί;) τα τελευταία χρόνια.

Ελάτε όμως που η έγκριση άργησε κι οι πρωταγωνιστές – χρειάζεται και
τέσσερις αυτή η κωμωδία του Αριστοφάνη… – που συζητούσαν, είχαν πια ανοίξει
πανιά γι’ άλλη γη, γι’ άλλα μέρη… Οπότε η παράσταση, τελικά, ματαιώνεται.

Τι θα πει «καλή παράσταση» και «κακή παράσταση» και «σπουδαία
παράσταση»… Υπάρχουν κάποιες στιγμές στο θέατρο, που τους χαρακτηρισμούς
αυτούς τούς ακυρώνουν.

Και σ’ αυτές συγκαταλέγω το «Αν μια νύχτα του χειμώνα…» του Βασίλη
Παπαβασιλείου (στη φωτογραφία) με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, που είδα στο «Θέατρο
Τέχνης» της Φρυνίχου.

Για το «μαράζι» του θεάτρου – «μαράζι» βαθύ… – μιλάει ο Βασίλης
Παπαβασιλείου στην παράσταση αυτή. Και για όσους «έπαθαν θέατρο». Όλα τα λέει.
Και τι είναι θέατρο, και σε ποιους απευθύνεται, και πώς υπηρετείται σήμερα,
και για τους «κρατικοδίαιτους», και για τον πολιτισμό και τον «πολιτισμό» στον
οποίο «μεταμφιέστηκε» ο τουρισμός σε κάποια… μακρινή «Ιταλία», και για την
ουσία της θεατρικής πράξης… Όλα, σας λέω. Κι όχι μόνο θεωρητικές
γενικότητες…

Μπορεί να βρει κανείς ότι μιλάει για τον παλιό καλό θεατρίνο, που
βρέθηκε μ’ ένα έργο στα χέρια του, που βαθιά το πιστεύει και που φλέγεται να
το παίξει αλλά δεν βρίσκει τον τρόπο, γιατί ούτε τα λεφτά έχει ούτε το
όνομα… Μπορεί να βρει κανείς ότι μιλάει και για τη σαραντάρα, τη σπουδαία τη
θεατρίνα, που δεν είναι «σύζυγος» ή «γκόμενα» και δε διαθέτει τα κεφάλαια να
κάνει θίασο δικό της και δεν έχει παρά μόνο να περιμένει – και αν… –
«πρόσκληση» από δυο – τρεις ανθρώπους που τους εμπιστεύεται… Μπορεί και για
τον «επί των πολιτιστικών» γραφιά, που φλέγεται να γράφει τη «μη πολιτικά
ορθή» αλήθεια, αλλά περιμένει ανά πάσα στιγμή από πού θα του ‘ρθει η ροχάλα
στη μούρη…

Κι όλα αυτά να τα λέει ο «διανοούμενος», ο «εγκεφαλικός» Παπαβασιλείου,
με τον πιο άμεσο, τον πιο λαϊκό, τον πιο αστείο τρόπο. Με την αποσβολωμένη
φάτσα αυτού του μεσόκοπου θεατρίνου, του Τζενάρο του μπουλουκτσή. Με την
αστεία, τη σπαρακτικά αστεία «μάσκα»…

Ίσως όσα «έπαθε» αυτά τα τριάντα χρόνια στο θέατρο – γιατί «έπαθε»
πολλά ο Παπαβασιλείου (κάποια που όλοι γνωρίζουμε, κάποια που λίγοι γνωρίζουν,
κάποια που κανείς δε γνωρίζει) κι έφαγε πατσαβούρες βρεμένες στη μούρη… – να
συσσωρεύτηκαν και να «αναδύονται» τώρα. Εκ βαθέων. Όχι ως εκδίκηση. Αλλά ως
σοφία. Γλυκιά σοφία.

Ώς εδώ! Αδυνατώ να προχωρήσω… Νιώθω ανίκανος να μιλήσω για την ουσία
αυτής της παράστασης. Νιώθω ότι βερμπαλίζω χωρίς να λέω τίποτα το ουσιαστικό.

Ένα μόνο: τρέξτε να τη δείτε! Δε θα μετανιώσετε. Είδα ένα θέατρο γεμάτο
να χειροκροτεί και να φωνάζει «μπράβο». Και κάποια μάτια να τρέχουν.