ANAΛΩΣIMA Οκτώ Mαρτίου

H φεμινιστική μου συνείδηση ξύπνησε αργά χθες το πρωί, ακούγοντας τις καμπάνες
για τη διεθνή Ημέρα της Γυναίκας και με τράβηξε να κοιτάξω τις μπαμπουλωμένες
γυναίκες της Ανατολής, τις πολύτεκνες της Αφρικής, τις φτωχές του κόσμου όλου,
όχι τις Δυτικές που έχουν τόσα κατακτήσει τις τελευταίες δεκαετίες. Κι αυτό
επειδή πριν από λίγες ημέρες έγραφαν οι εφημερίδες για τις νέες έρευνες του
ΟΗΕ, ότι οι άνθρωποι θα πνίξουν τη Γη μέχρι το 2050. Πώς να μην τα συνδυάσει
κανείς; Οι φτωχές γυναίκες κρατούν στα χέρια τους τη μοίρα του κόσμου. Και η
μοίρα του κόσμου εξαρτάται από το αν θα καταφέρουν αυτές να κρατήσουν στα
χέρια τους τη δική τους μοίρα. Το αν οι γυναίκες γλιτώσουν από τη φτώχεια και
την καταπίεση, αν μπορούν να κάνουν όσα παιδιά θέλουν, όπως στις πλούσιες
χώρες. Όμως πώς να γίνει αυτό; Δεν μπορούν να τρέχουν οι φεμινίστριες να
μοιράζουν προφυλακτικά στην Αφρική. Μόνο όταν ανεβαίνει το επίπεδο γενικά σε
μια χώρα ανεβαίνει και το επίπεδο ζωής και μόρφωσης και απαιτήσεων των
γυναικών. Και δεν μπορεί να μη σου περάσει από το μυαλό ότι αυτή η τόσο έντονη
και αποφασιστική καταπίεση που υφίστανται οι γυναίκες στα θεοκρατικά καθεστώτα
τις τελευταίες δεκαετίες, είναι ένα είδος εσωτερικού πολέμου με αντιπάλους
απούσες, αλλά απειλητικές, τις απελευθερωμένες γυναίκες της Δύσης. Σαν να έχει
χωριστεί ο κόσμος στα δύο, με μόνο κριτήριο την ελευθερία των γυναικών. Και τι
να κάνουν οι γυναίκες της Δύσης, να παραιτηθούν μήπως από τα δικαιώματά τους
για να μην τις φοβούνται οι αγιατολάδες; Όχι βέβαια, αλλά μπορούν να μην
ξεχνούν, έστω και μια φορά τον χρόνο να θυμούνται ότι η καταπίεση και η
φτώχεια εκείνων των γυναικών υπονομεύει τις κατακτήσεις και τον δικό τους πλούτο.