Tο χιόνι να πέφτει στη σκηνή…

Από τις «μαγικές εικόνες» του «Balagan», που σημαίνει στα ρωσικά «πανηγύρι του δρόμου»

Ένα θέαμα δρόμου «μεταφυτευμένο» σε εσωτερικό χώρο. «Φυτό εσωτερικού
χώρου»; Κάθε άλλο!

Διότι ο Σεμπαστιάνο Τομά, ιδιοφυής «κατασκευαστής» – όπως έχει προκύψει
από την παράσταση «Tiger Lillys Circus» των Tiger Lillys, που είδαμε και στην
Αθήνα και μας άφησε εμβρόντητους – θεαμάτων βαριετέ σχεδίασε σκηνοθετικά το
«Balagan» του, που σημαίνει στα ρωσικά «πανηγύρι του δρόμου» και που η ιδέα
του ξεκίνησε από μια πλατεία του ουκρανικού Κιέβου, επιλέγοντας μεν
καλλιτέχνες του «δρόμου» αλλά με τις κλίμακες ενός ψυχαγωγικού θεάματος
κλειστού χώρου. H παράστασή του παίχτηκε στο ιστορικό θέατρο «Βίντεργκάρντεν
Βαριετέ» του Βερολίνου κι από κει έφτασε κατευθείαν στο δικό μας «Γυάλινο
Dinner Theater».

Οι καλλιτέχνες, με επικεφαλής το Τρίο Μπράβο γύρω από το οποίο
κεντρώνεται η παράσταση και στο οποίο οφείλονται οι πλούσιες μουσικές της,
μουσικές με σλάβικα και βαλκανικά «αρώματα», κάνουν είσοδο ορμητική από την
πλατεία με τα χάλκινα να παιανίζουν θριαμβευτικά. Και μετά, για δύο ώρες
«νούμερα», με μουσική πάντα υπόκρουση, και μουσικά μέρη εναλλάσσονται σε ένα
θέαμα από ελκυστικό έως συναρπαστικό.

Κάτι το καινούργιο και το πρωτότυπο; Όχι. Τα συνήθη νούμερα του
βαριετέ. Αλλά με τα υλικά τους «μαγειρεμένα» διαφορετικά. Με κίνηση
χορογραφημένη, με αισθητική υψηλή, με εκείνες τις λεπτομέρειες, τις μικρές
«πινελιές» που με τρόπο μαγικό κάνουν το κοινόχρηστο σαν πρωτοειδωμένο.

H μακριά γκαμπαρντίνα του μπασίστα, τα «χρυσά» χούλα χουπ του όμορφου
κοριτσιού που για μια στιγμή μεταμορφώνονται σε ένα χρυσό ελατήριο, οι
χορευτές – ισορροπιστές πάνω στη ρόδα, το απλό σκηνικό με τις θάλασσες και με
τα παράθυρα – μια «γεύση» Μαγκρίτ -, τα κεράκια που ανάβουν πάνω του ενώ με
προβολές βίντεο «μετασχηματίζεται» σε δέντρο γεννώντας μνήμες από ταινίες του
Παρατζάνοφ, η ακροβάτισσα με το σκοινί που εδώ έχει γίνει ένα βυσσινί ύφασμα
που «δένει» με τα βυσσινί «ντεσέν» της μάλιας της και με την βυσσινί βελούδινη
τουαλέτα της τραγουδίστριας, το χιονισμένο τοπίο, η μακρινή, μικροσκοπική
«σκιά» ενός έλκηθρου που τσουλάει πίσω από τα άλογα που το σέρνουν, το χιόνι
που τρίβουν κι αφήνουν να πέφτει αργά από τα παράθυρα οι καλλιτέχνες – ένα
χιόνι τόσο ψεύτικο αλλά και τόσο πιο αληθινό από το αληθινό… -, εκείνο το
ανεπαισθήτως μελαγχολικό φινάλε με τα κεράκια που τα σβήνουν φυσώντας τα ένα –
ένα… – δίκαια ο κόσμος χειροκροτούσε παταγωδώς στο τέλος και επευφημούσε.

Για να μην σας πω για τον κλόουν – ένας μικροσκοπικός αγέλαστος, με
ξυρισμένο κρανίο, άβαφτο πρόσωπο, γυμνό στέρνο και με τα τεράστια παπούτσια -,
που, ανάμεσα σε άλλα πανέξυπνα και «διαφορετικά», βγαίνει σούρνοντας
κατσαρολικά δεμένα από το πόδι του με σκοινιά μπερδεμένα, σταματάει, βγάζει τη
θηλιά, προσπαθεί να ξεμπλέξει τα σκοινιά, δανείζεται τα γυαλιά ενός θεατή, δεν
τα καταφέρνει, ξαναπερνάει τη θηλιά στο πόδι του και αποχωρεί σούρνοντας τα
κατσαρολικά – φιγούρα μπεκετική και όμως τόσο ιλαρή…

INFO

Στο «Γυάλινο Dinner Theater» (Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη, τηλ. 21 09315600, www.gialino.gr) έως 13 Μαρτίου. Κάθε Δευτέρα,
Τετάρτη, Πέμπτη στις 21.30, Παρασκευή, Σάββατο στις 22.30, Κυριακή 14.00,
20.00. Εισιτήριο: 45 έως 10 ευρώ. Μπορείτε και να δειπνήσετε.