ANAΛΩΣIMA Ποια αθωότητα;

Αγόρασα το βιβλίο με τις φωτογραφίες του Ρόμπερτ Μακ Κέιμπ, του 1950 και ’60,
ασπρόμαυρες. Δείχνει μέρη που μου θύμισαν δικά μου ταξίδια πριν από πολλά
χρόνια, εικόνες που μου θύμιζαν άλλες εικόνες. Χαζεύω με τις ώρες τα αγόρια
πάνω στα καΐκια, με τα κοντοκουρεμένα κεφάλια τους, τα κορίτσια ξυπόλητα με το
ωραίο τους γέλιο, τους γέρους στην πλατεία, τις γυναίκες στα κατώφλια, τα
μικρά σπίτια των νησιών, τα υποζύγια στα λιβάδια, τα καράβια των παλιών
διαδρομών. Το ασπρόμαυρο γεμίζει χρώμα, η βάρκα αρχίζει να λικνίζεται, τα
βλέμμα του παιδιού πέφτει πάνω μου και νιώθω να ντρέπομαι, γιατί φορώ αυτό
ακριβώς το τολμηρό τιραντέ τσίτι που φορά το κοριτσάκι μιας άλλης φωτογραφίας,
κι ο αέρας το σηκώνει. Άντε ν’ ανέβεις τώρα στο καΐκι. Τι να πρωτοκρατήσεις,
τη φούστα ή την κουπαστή; Κι ακολουθεί το πείραγμα, το βλέμμα το λάγνο, το
πάθος, από ηλικία τρυφερή και πρώιμη. Τα δε κορίτσια κοροϊδεύουν του καλού
καιρού, είναι τόσο δύσκολο να αποκτήσεις την εύνοιά τους, αν δεν υπάρξει
κάποια θετική προσέγγιση, κάποιο αντάλλαγμα ή μια μεγαλόκαρδη ψυχή να σου
συγχωρήσει το ότι είσαι Αθηναία και να σε καλέσει στον λαχταριστό κύκλο της
διασκέδασης και του κουτσομπολιού. Ζηλεύεις τις γνώσεις που έχουν για τον
μικρό τους κόσμο, εκείνες ζηλεύουν που φοράς ρούχα πρωτευουσιάνικα, η ζήλεια
τους σε κάνει να εκτιμάς στον εαυτό σου πράγματα που δεν έχουν αξία, να
υπερηφανεύεσαι για ό,τι σε κάνει δυστυχισμένη, το ότι ζεις στην Αθήνα.
Αθωότητα μηδέν σε όλα αυτά, κι όμως πόσο το βλέμμα του ξένου τα εξαϋλώνει όλα,
πόσο η απόσταση τα κάνει όμορφα, πόσο η λήθη τα κάνει αθώα.