ΓNΩMH Aπό τον Λίβανο με αγάπη

Ο ανέμελος κόσμος που έκανε την κυριακάτικη βόλτα του στην κορνίς της Βηρυτού,
έμοιαζε να έχει ξεπεράσει τα βαθιά τραύματα του 15ετούς πολέμου. Βέβαια, τα
βομβαρδισμένα κτίρια και οι σφαίρες στους τοίχους πολλών ακόμα πολυκατοικιών
είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες ενός παρελθόντος που η πλειονότητα των κατοίκων
της χώρας θα ήθελε γρήγορα να ξεχαστεί.

Το πρόσφατο φονικό, που στοίχισε μεταξύ άλλων και τη ζωή τού επί οκταετία
(μετά το 1992) πρωθυπουργού της χώρας Ραφίκ Χαρίρι, δεν ξανάφερε μόνο στην
επιφάνεια τις μνήμες ενός ακατανόητου για πολλούς πολέμου, αλλά και την
πραγματικότητα μιας εύθραυστης ειρήνης σε μια περιοχή όπου οι πολιτικές
αντιπαραθέσεις καταλήγουν σε ποταμούς αίματος και σωρούς ερειπίων.

Ο Χαρίρι, αν και κατηγορήθηκε από τους αντιπάλους του ότι πλούτισε από τον
πόλεμο πουλώντας όπλα στους αντιμαχόμενους και αναλαμβάνοντας στη συνέχεια
(διά των εταιρειών του) την ανοικοδόμηση της Βηρυτού, ανήκε σίγουρα στη γενιά
των εκσυγχρονιστών, που ήθελαν τον Λίβανο μια ανεξάρτητη Δημοκρατία, έξω από
την επιρροή της Συρίας και στο περιθώριο της ισραηλινο-παλαιστινιακής
σύγκρουσης. Κάτι που αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο με τη Χεσμπολά να
κυριαρχεί στο νότιο τμήμα και την κοιλάδα της Μπεκάα και με τη Συρία να
ελέγχει στρατιωτικά τη χώρα και τις πολιτικές της εξελίξεις.

Οι συγγενείς του δολοφονηθέντος, μαζί και αρκετοί από τους πολιτικούς του
συμμάχους δεν δίστασαν να κατηγορήσουν τη Συρία ως υποκινητή της τρομοκρατικής
επίθεσης. Το ίδιο έκαναν και οι Αμερικανοί διά του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Κάτι που
εξάλλου τροφοδοτεί τη θεωρία τους για τους παράγοντες της αποσταθεροποίησης
στη Μέση Ανατολή και τους δίνει ερείσματα για νέες επεμβάσεις. Με την ίδια
βέβαια ευκολία θα μπορούσε κανείς να συνθέσει σενάρια προβοκάτσιας εκ μέρους
είτε εξτρεμιστικών κύκλων του Ισραήλ είτε των Αράβων φονταμενταλιστών που
αντιτίθενται στην επίτευξη συμφωνίας μετά τις συνομιλίες του Καΐρου και τη
συμφωνία κατάπαυσης. Να μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο Λίβανος αποτελεί μέρος του
προβλήματος έτσι κι αλλιώς, φιλοξενώντας ένα εκατομμύριο πρόσφυγες από την
Παλαιστίνη.

Πριν από ακριβώς έναν χρόνο, ο Έλληνας Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετέβη στον
Λίβανο κομίζοντας επιταγή 300.000 # για την ίδρυση του Ινστιτούτου
Περιβάλλοντος στο Ελληνοορθόδοξο Πανεπιστήμιο του Μπάλαμαντ. Σχήμα οξύμωρο θα
μπορούσε να πει κανείς σε μια χώρα όπου τα τετράτροχα Λέξους και Καγιέν κάνουν
επιδεικτικά τις βόλτες τους στο αποκατεστημένο πλέον κέντρο της λιβανικής
πρωτεύουσας δίπλα στους οπλισμένους με αυτόματα φρουρούς, τα τσαντόρ και τις
αφίσες με τους αγιατολάδες. Λάθος. H Ευρώπη και ιδιαίτερα η Ελλάδα, δεν θα
πρέπει να σταματήσουν ούτε στιγμή την προσπάθεια για στήριξη των δυνάμεων που
πιστεύουν ακόμη στη δημοκρατική μετάβαση και την εδραίωση της ειρήνης. Έστω κι
αν αυτή απειλείται καθημερινά και σχοινοβατεί στη σκηνή του παραλόγου.

Ο Ηλίας Ευθυμιόπουλος είναι πρώην υφυπουργός.