Kύπελλο χωρίς λάμψη

To μπάσκετ προτίμησε να μπει στη γωνία και όχι να αναμετρηθεί με τους
χούλιγκαν. Έτσι, ο τελικός ήταν μίζερος, χωρίς τη λάμψη που απαιτεί η
περίσταση, με τον αγνό κόσμο που αγαπά το άθλημα να θέλει, αλλά πώς αλήθεια να
πάει να δει ένα παιχνίδι που το παρακολούθησαν μόνο ελάχιστοι προσκεκλημένοι;

Το μπάσκετ, άθλημα που συνεχώς φθίνει σε δημοτικότητα, είχε την ευκαιρία για
ρήξεις και αναμέτρηση με το παρελθόν του. Ωστόσο οι παράγοντες της ΕΟΚ και ο
άφαντος το Σάββατο Γ. Βασιλακόπουλος προτίμησαν την εύκολη λύση. Ήταν θέμα
επιλογής. Έτσι, τον τελικό είδαν κοντά στα 1.500 άτομα. H σύγκριση με τον
πρώτο τελικό στο Καλλιμάρμαρο δεν αντέχει σε συγκρίσεις. Το Σάββατο, μια
χούφτα φανατισμένων. Τότε, χιλιάδες στις εξέδρες και φυσικά οικογένειες.
Πέρασαν ήδη 30 χρόνια…

Είχαμε τόσα και τόσα πολυτελή κλειστά γήπεδα. Και για έδρα του τελικού επελέγη
από τους φωστήρες της ΕΟΚ το κλειστό του «Λίντο». Πρόκειται για γηπεδάκι άλλης
εποχής και χωρητικότητας μόλις 1.450 θέσεων. Πεταμένα δισ. στον βρόντο και οι
μόνοι που πανηγυρίζουν είναι οι εργολάβοι που αναλαμβάνουν τις δουλειές και
τις κατασκευές γηπέδων.

Όντως, το Σαββατοκύριακο ήταν διδακτικό. Στο NBA, το περίφημο «all star game»
στο Ντένβερ και με φωτογραφίες που έπεφταν στον υπολογιστή και τις ζηλεύαμε.
Σε Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία είχαμε τα Final-8, γιορτή του μπάσκετ και όχι
παιχνίδι που απασχόλησε μόνο τις διοικήσεις, τους παίκτες και τους
«ορκισμένους» οπαδούς των ομάδων. Βέβαια, στη Γαλλία κερδίζει το τρόπαιο
κάποια Νανσί, στην Ιταλία μάχεται η Ρέτζιο Εμίλια, στην Ισπανία η Μάλαγα,
δηλαδή δεν έχουμε να κάνουμε με παραδοσιακές δυνάμεις ή οπαδούς που έρχονται
κατευθείαν από τον «κήπο του ποδοσφαίρου». Εμείς με αυτούς πορευόμαστε και όσο
δεν κοιτάμε το πρόβλημα κατάματα, όσο δεν τους περιθωριοποιούμε, λύση δεν θα
βρίσκουμε. Παρά μόνο καθίσματα να αντικαθιστούν τα εκάστοτε σπασμένα.

Μήπως όμως και οι παίκτες είναι άμοιροι ευθυνών; Τα μετάλλια τα πήραν στα
κρυφά με τη νοοτροπία «πάμε γρήγορα να φύγουμε». Οι ίδιοι απαξίωσαν τη μεγάλη
τους επιτυχία και οι μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων και τα συγχαρητήρια ανάμεσα
σε Ιταλούς και Αργεντίνους ανήκουν στο παρελθόν.

Κρίμα. Το μπάσκετ δεν αξίζει αυτή την πτώση, ούτε την γκετοποίησή του. Οι
παράγοντες δεν καταλαβαίνουν πως οι ίδιοι οφείλουν να περισώσουν ό,τι έχει απομείνει;