ΓNΩMH Bιαστικοί δικαστές…

Το να αγαπάς μια ομάδα, είναι σεβαστό. Το να έχεις απαιτήσεις από αυτήν,
επίσης.

Από τη στιγμή όμως που το πάθος ξεπερνά κάποια όρια, ελλοχεύει ο κίνδυνος η
αγάπη για μια ομάδα να μετατρέψει τους οπαδούς σε γραφικές φιγούρες των
γηπέδων.

Χθες, στη Νέα Σμύρνη, παίκτες και προπονητής του Πανιωνίου άκουσαν τα μύρια
όσα από τους προπονητές της εξέδρας, που είχαν άποψη για τα πάντα: Από τον
τρόπο με τον οποίο πρέπει να αγωνιστεί η ομάδα, τις θέσεις στις οποίες έπρεπε
να βρίσκονται οι ποδοσφαιριστές, την αξία τους, τις αλλαγές, τα πάντα.

Στο πρώτο 45λεπτο και για ένα τέταρτο στην επανάληψη, ο Βαζάκας ήταν μπακάλης,
ο Μάντζιος άχρηστος, ο Γουνδουλάκης βρέθηκε στο απόσπασμα, ο Μπρέσκα δεν
μπορούσε να πάρει τα πόδια του και ήταν κορυφαίος του ΟΦΗ κ.λπ.

Όταν στο τελευταίο ημίωρο οι παίκτες του Πανιωνίου «ανέβασαν στροφές», με
αποτέλεσμα το θέαμα να βελτιωθεί και οι γηπεδούχοι να πιέσουν, αίφνης αυτοί
που έβριζαν άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά «Πανιώνιος». Ζητούσαν επίμονα τη νίκη
και, όταν αυτή ήρθε, αποθέωσαν τους θριαμβευτές ανεβάζοντάς τους στα ύψη.
Ξαφνικά οι άχρηστοι, οι ανίκανοι, οι απαράδεκτοι, έγιναν θεοί.

Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Και βέβαια ο κόσμος μπορεί να έχει άποψη για τον προπονητή αλλά και για τους
παίκτες. Όταν όμως αγαπά μια ομάδα, θα πρέπει πρώτο μέλημά του να είναι το
καλό της. Και όχι να βγάζει τα εσώψυχά του εις βάρος των παικτών και των
οικογενειών τους.