Tο Γκούτσι είναι μαϊμού

Μπορεί το σενάριο να λέει ότι εκείνη είναι πλούσια κι εκείνος φτωχός, αλλά η χοντροκομμένη αντιγραφή στερεότυπων γελοιοποιεί τους ρόλους

A! όλα κι όλα, τα πλουσιοκόριτσα έχουν αυτοεκτίμηση. Μπορεί να ερωτεύονται το
«λεβεντόπαιδο Αρίστο», μπορεί να τον κουβαλάνε στο πατρικό για να ζήσουν το
«ένας μάγκας στα σαλόνια» και να κάνουν την επανάστασή τους στον πατερούλη,
αλλά δεν θα τον αφήσουν να τις προσβάλει με τον εγωισμό τού άφραγκου πλην
τίμιου επειδή είναι ματσωμένες. Δεν θα συρθούν στο κατόπι του. Δεν θα αφήσουν
ούτε τον μπαμπά να ασκήσει την πατρική εξουσία του επάνω τους.

Εδώ, όμως, μάλλον το ξανασκέφτονται. Ποιος θα τους προσφέρει υψηλή διευθυντική
θέση στην ανθούσα εταιρεία του αν βγουν μόνες στην αγορά να τη διεκδικήσουν με
τα προσόντα τους; Ούτε τις σπουδές τους δεν τελείωσαν. Μόνο ο μπαμπάς τα
δίνει.

Κατά τα λοιπά, επαναστατούν εσωτερικώς. Εξωτερικώς υποχωρούν, όπως κάθε
πονηρό θηλυκό που θέλει να κερδίσει κάτι. Και εν προκειμένω, η νεαρή πλουσία
θέλει να κερδίσει τον «Εραστή δυτικών προαστίων».

Συρραφή από κακότεχνες ξεπατικωτούρες παλαιών ελληνικών ταινιών, το εν λόγω
σίριαλ του Mega προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των εγχώριων σειρών που
αδυνατούν να υπηρετήσουν ακόμη και το είδος τους, να μεταφέρουν ολοκληρωμένα
τα στερεότυπα, να αφηγηθούν με ειλικρίνεια ένα λαϊκό παραμύθι. «Αρπαχτές»
μάλλον, παρά σειρές, ανακατεύουν μπόλικο συντηρητισμό με ολίγον από σύγχρονη
«ματιά» – εδώ ιδίως την πληρώνουν οι γυναικείοι χαρακτήρες -, ενώ το
ενδυματολογικό σκέλος και τα σκηνικά βρίσκονται σχεδόν πάντα εκτός
ατμόσφαιρας.

Οι δύο νεαρές τού εν λόγω σίριαλ για παράδειγμα, η ερωτοχτυπημένη
πλουσία και η φίλη της, εξίσου πλουσία, πάσχουν από παντελή έλλειψη στυλ. Τόσο
πλούσιες και τόσο κακόγουστες! Τι να το κάνουν το Γκούτσι στην γκαρνταρόμπα,
όταν στην ακροθαλασσιά βολτάρουν μπότα στιλέτο; Στοκ από νάρθηκες θα ήταν πιο
χρήσιμο. Της μιας χωνόταν σαν καρφί στην άμμο το τακούνι, της άλλης χωνόταν η
μύτη-σουράβλι. Έλεγαν κάτι δραματικά για τον αδύνατο έρωτα της μιας με τον
εραστή-Γεωργούλη, αλλά απορούσε κανείς πώς είχαν όρεξη ακόμη και να μιλούν με
την προσπάθεια που έπρεπε να κάνουν για να περπατούν.

Το πρόβλημα με τις ελληνικές σειρές, αλλά και με τις περισσότερες
εκπομπές, είναι ότι οι ενδυματολογικές επιλογές μοιάζουν περισσότερο να
προσπαθούν να αντιγράψουν έτοιμες συνταγές – ακριβώς όπως και οι σεναριογράφοι
άλλωστε -, παρά συμβάλλουν στο να αναδειχθούν οι χαρακτήρες. Οι κυρίες,
παρδαλές και χωρίς φινέτσα, αρκεί να φορούν κάτι της μόδας, τους πάει δεν τους
πάει, και οι κύριοι κάτι συμβατικό και εύκολο.

Όσο για τον «Εραστή Δ.Π.» αυτός επειδή είναι λεβεντόπαιδο προτιμάει
μποτάκια, μακό και μπουφάν, που ευνοούν τον τσαμπουκά στη ζωή και το
«δεν-έχω-ανάγκη-κανέναμ». Πλέον όμως έχει και παραέχει, γιατί η ερωτοχτυπημένη
πλουσία, για να μην κλειστεί στο «Fame story» το λεβεντόπαιδό της, το οποίο
όμως, όπως κάθε νεαρός νεοέλλην το ‘χει το ψώνιο με το τραγούδι, του αγοράζει
δισκογραφική εταιρεία και του κάνει CD. Μυστικά. Να μην ξέρει εκείνος. Όσο για
τον ίδιο, σίγουρος ότι έχει φωνάρα – τέτοιο ψώνιο – το χάφτει ότι αυτόν
περίμενε η δισκογραφία και επειδή είναι απογοητευμένος από την καλή του, την
οποία δεν εμπιστεύεται επειδή είναι πλουσία, τα φτιάχνει και με τη σατανική
διευθύντρια της δισκογραφικής, η οποία τον ορέγεται.

Πλήρωνε μπαμπάκα

Έτσι ο πλούσιος μπαμπάς πληρώνει και την κόρη και τον εραστή Δ.Π., ενώ εκείνοι
του κάνουν τους ασυμβίβαστους και τσαμπουκάδες. Μμμμ! Ωραίες αξίες. Κατόπιν
αυτών όμως, η νεαρή ανακαλύπτει την αυτοεκτίμιση: «Οι δυο άντρες που αγαπώ με
πλήγωσαν και προσέβαλαν, δεν αναγνωρίζουν την προσωπικότητά μου», λέει στη
φίλη για μπαμπά ο οποίος θέλει να διαφεντεύει τη ζωή της και εραστή που επίσης
θέλει το ίδιο και πιστεύει τον πρώτο τυχόντα ο οποίος του βάζει λόγια ότι τον
απάτησε, ενώ εκείνη κορόνα στο κεφάλι της τον έχει.

Εδώ έχουμε μια νεοφεμινιστική πινελιά, τηλεοπτικής εμπνεύσεως, μια και στο
γυναικείο κοινό απευθύνεται κυρίως η σειρά. Ναι μεν επιδεικνύει αυτοεκτίμιση η
νεαρή, πλην όμως την εξαργυρώνει με τα ευρουδάκια του μπαμπά. Που είναι και
μπόλικα.

Έλεος! Τουλάχιστον στις παλιές ελληνικές ταινίες οι πλούσιες κόρες δεν έλεγαν
τέτοιες μπούρδες – έλεγαν άλλες, αλλά δεν είναι της παρούσης – παριστάνοντας
τις απελευθερωμένες.

Τι τον θέλουν τον φεμινιστικό φερετζέ τα Γκούτσι και τα Γκαλιάνο;