Πρόσωπα Zούμε δραπετεύοντας από τον πόνο

«Φοβόμουν την οργή που προκαλούσα στους ανθρώπους»

Τα γονίδιά του τον έκαναν μικρόσωμο. Οι πρόγονοί του, Εβραίοι. Και τα
«σέβεντις» τον έκαναν έναν επιτυχημένο ηθοποιό, με το λούστρο των χρόνων της
ανεργίας και των δουλειών του ποδαριού. Διαβάσματά του, τα κείμενα της γενιάς
των μπίτνικς: «H αναζήτηση της δόξας, του χρήματος ήταν αντικαλλιτεχνική.
Καμιά σχέση με σήμερα, με τις βραδιές της Πάρις Χίλτον, τον ναρκισσισμό, την
τόσο νοσηρή αγάπη για τον εαυτό σου. Και είναι όλος ο κόσμος, όχι μόνον οι
ηθοποιοί, οι ηθοποιοί είναι απλώς το σύμβολο».

Ο Ντάστιν Χόφμαν είναι τώρα 67 χρόνων. Στο σπίτι του στην Καλιφόρνια υπάρχουν
τρία, σύντομα τέσσερα, δωμάτια γεμάτα αναμνήσεις από παιδιά που έφυγαν.
Ομολογεί πως είναι «αριστερός φιλελεύθερος της λιμουζίνας» – «φυσικά και η
διασημότητα διαφθείρει». Αλλά στα χαρακτηριστικά του προσώπου του θα βρίσκει
κανείς πάντα τον ανήσυχο πρωτάρη, τον Λιτλ Μπιγκ Μαν να πολεμάει τον στρατηγό
Κάστερ, έναν δραπέτη κατάδικο, έναν χωρισμένο Κράμερ, τον δημοσιογράφο μέσα
στη θύελλα του Γουότεργκεϊτ, τον άνεργο ηθοποιό που υποχρεώνεται να
μεταμφιεστεί σε γυναίκα, έναν μαραθωνοδρόμο μέσα στο Σέντραλ Παρκ. Έκανε κι
άλλες ταινίες, χωρίς να σβήσει η εικόνα του αντιήρωα των «σέβεντις».
«Απορρίπτω τον ορισμό του αρσενικού, πάει να πει δυνατό, και μάλιστα το πιο
δυνατό, και αυτό δεν είναι αλήθεια», λέει στη Ζιντίτ Περινιόν της
«Λιμπερασιόν» στο Παρίσι, όπου βρέθηκε για την πρεμιέρα της τελευταίας του
ταινίας «Πεθερικά της συμφοράς». «Οι άνδρες πρέπει να αναπροσδιοριστούν. Όλοι
οι ορισμοί που υπήρχαν έχουν ξεπεραστεί… Οι άνδρες δεν είναι πια απαραίτητοι
με τον τρόπο που ήταν και αυτό μού φαίνεται υπέροχο». Όσο για τις γυναίκες,
«έχουν μια ποιητική διάσταση που οι άνδρες δεν έχουν, καταλαβαίνουν το
παιγνίδι της ζωής και πόσο προσωρινό είναι». Δύο φορές παντρεμένος ο ίδιος και
πατέρας πέντε παιδιών, είναι ευτυχής που έζησε τη σεξουαλική απελευθέρωση –
«μοναδικό παράθυρο στην ανθρώπινη ιστορία όπου μπορούσαμε να κάνουμε έρωτα
χωρίς αυτό να είναι θανάσιμο και αναπαραγωγικό».

Ο παππούς του διέφυγε τα πογκρόμ στην Ουκρανία και άνοιξε ένα κομμωτήριο στο
Σικάγο. Ο πατέρας του έκανε λίγο απ’ όλα. H οικογένεια ήταν φτωχή. Ο ηθοποιός
μεγάλωσε στο Λος Άντζελες: «Όχι στη Νέα Υόρκη, όχι στη Βαλτιμόρη, όπου
πιστεύει κανείς πως όλος ο κόσμος είναι Εβραίοι. Ήμασταν τα μόνα Εβραιόπουλα
της γειτονιάς. Είχα βαθιά συνείδηση του γεγονότος ότι ήμουν απ’ έξω. Φοβόμουν
την οργή που προκαλούσα στους ανθρώπους». Άρχισε ψυχανάλυση το 1964 και τη
συνεχίζει μέχρι σήμερα. «Μεγαλώνει κανείς προσπαθώντας να δραπετεύσει από τον
πόνο. Είναι κάποιοι που πηγαίνουν κάθε Κυριακή στην εκκλησία, γιατί λοιπόν να
μη συνεχίσεις να μαθαίνεις πράγματα για τον εαυτό σου, να προσεγγίζεις τα
όνειρά σου κι αυτό που αντιπροσωπεύουν;».