ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Tα κακόηχα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, γράφει:

«Προ ετών βρέθηκα με κάποιον συμπατριώτη μας σε προάστιο του Λονδίνου, σε
κάποιο τραπέζι με Πολωνούς, που βρίσκονταν εκεί από τον πόλεμο. Ένας νεαρός,
ακούγοντας τη γλώσσα μας γοητεύθηκε. Ρώτησε με θαυμασμό τι γλώσσα μιλάμε. Και
είναι φυσικό. Οι πολιτισμένοι μας πρόγονοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να
συνδιαλαγούν με κακόηχες λέξεις. Και αν κάτι κακόηχο προέκυπτε, από την πλοκή
της γλώσσας, το άλλαζαν χάριν ευφωνίας.

Ο μόνος λαός στον κόσμο που θεοποίησε την ομορφιά δεν θα μπορούσε ποτέ να
συνδιαλέγεται με βάρβαρες λέξεις. Ο Έλληνας δεν θα ονόμαζε ποτέ τον Αξιό,
“Βαρδάρη”. Δεν θα μπορούσε να εκφραστεί λέγοντας “αχτ ουντ τσβάντσιχ” ή για
κάποιο “ίματζ”. Δεν θα μπορούσε να “κοουτσάρει” κάποιον αθλητή. Θα προσέφευγε
σε κάποια πηγή πληροφόρησης χωρίς να “σερφάρει” σε αυτήν. H πηγή της
πληροφόρησής του δεν θα ήταν “μαγκαζίνο”.

Αυτοί που ονόμαζαν τον Αξιό “Βαρδάρη” ήταν επιδρομικές φυλές, δηλαδή ληστές,
όταν οι Έλληνες έκτιζαν Παρθενώνες. Οι “αχτ ουντ τσβάντσιχ” στα χρόνια μας
έφτιαχναν τα φρικτότερα εργοστάσια θανάτου. Και αυτοί που ασχολούνται με το
“ίματζ”, στον πύργο δηλαδή του Λονδίνου, αποχώριζαν κεφάλια από τα κορμιά
τους. Παρουσιάζουν στον επισκέπτη τούς τόπους εκτέλεσης σαν αξιοθέατα. Έφθασαν
να αποκεφαλίσουν μια δεκαεξάχρονη κοπελίτσα, λίγες ημέρες μετά την ενθρόνισή
της.

Το απάνθρωπο παρελθόν τους δικαιολογεί το κακόηχο της γλώσσας τους. Δυστυχώς,
όμως, υπάρχουν άνθρωποι με υπεύθυνες θέσεις, που μέσω των MME ακούγονται
παντού, οι οποίοι μας ταλαιπωρούν με τα παραπάνω κακόηχα. Και αυτό, όταν οι
προσφάτως βάρβαροι υπερδανείζονται από τη γλώσσα μας. Τίποτε δεν τους άφησε το
παρελθόν τους».

I. Προεστό, Παπάγου: Οι επιστολές σας είναι εξαιρετικές. Και
ασχολούνται με ενδιαφέροντα θέματα. Στη στήλη, όμως, στέλνουν γράμματα δεκάδες
αναγνώστες κάθε εβδομάδα. Από αυτά τα γράμματα, συνήθως μεγάλης έκτασης,
μπορούν να δημοσιευθούν το πολύ 4-5. Κάποια, μοιραία, θα μείνουν απέξω και θα
δημοσιευθούν με καθυστέρηση. Αυτό είναι ένα πρόβλημα, πράγματι. Αλλά η
εφημερίδα δεν έχει άλλο χώρο να διαθέσει για τις επιστολές. Μία είναι η λύση:
κείμενα μικρά.