Δρόμοι

«Ακόμη…

… μυρίζει αίμα εδώ και όλα τα μυρωδικά της Αραβίας δεν θα μπορέσουν ποτέ να
ξεπλύνουν τούτο το χεράκι», θρηνεί η λαίδη Μάκβεθ στην τελευταία πράξη της
σαιξπηρικής τραγωδίας, πασχίζοντας να καθαρίσει από τα χέρια της τους
φανταστικούς λεκέδες από το αίμα του βασιλιά Ντάγκαν. Και γιατί να το
ξεπλύνεις, κυρά μου, το χεράκι σου; Ούτε εσύ έχεις δίκιο ούτε η κυρία Χάρκερ,
που δαγκωμένη από τον Δράκουλα μοιρολογεί: «Υπάρχει φαρμάκι στο αίμα μου, στην
ψυχή μου, που μπορεί να με καταστρέψει».

Καμιά…

… από τις δυο κυρίες δεν είχε δίκιο. H σύγχρονη επιστήμη έρχεται να
δικαιώσει τον κόμη Δράκουλα. Γιατί ερευνητές του Πανεπιστημίου Στάνφορντ
ανακάλυψαν πως αν διοχετεύσουν στις φλέβες ενός γέρικου ποντικιού το αίμα ενός
νεαρού ποντικιού, το γέρικο ποντίκι αρχίζει να χοροπηδάει σαν ολοκαίνουργιος
νεανίας – «χοροπηδάει», τρόπος του λέγειν, αλλά πάντως ξανανιώνει το μυϊκό του
σύστημα. Αντίθετα, αν διοχετεύσουν το αίμα ενός γέρικου ποντικιού στις φλέβες
ενός νεαρού ποντικιού… Αλλά καλύτερα ας το αφήσουμε αυτό (ποιο νεαρό ποντίκι
– με τα σωστά του – θα δεχόταν ποτέ να του ρουφήξει το αίμα ένας παλιόγερος;).
Οι επιστήμονες, φυσικά, δεν πρόκειται να σταματήσουν στα ποντίκια. Γιατί τώρα
που ανακάλυψαν πως το «νέο αίμα» ενεργοποιεί βλαστοκύτταρα που κάνουν τα
γέρικα ποντίκια ζωηρά σαν πουλάκια, ψάχνουν να βρουν τρόπους για να
χρησιμοποιήσουν την ανακάλυψή τους για το καλό των ανθρώπων. Όμως, προσοχή. Οι
οπαδοί της μακροβιότητας δεν θα πρέπει να υποκύψουν σε πρόωρους ενθουσιασμούς.
Επειδή από όλο αυτό το ανακάτεμα του γέρικου με το νεανικό αίμα μπορεί να
προκύψει μια επικίνδυνη «σούπα», που θα φέρει αναστάτωση στα ανοσοποιητικά
συστήματα των δύο οργανισμών. (Ο Μπραμ Στόκερ έβαλε τον «Δράκουλά» του να
ρουφάει μπόλικο και διαφορετικής προελεύσεως αίμα, αλλά δεν μπήκε ποτέ στον
κόπο να εξακριβώσει τι σήμαινε αυτό για το ανοσοποιητικό σύστημα του καημένου
του κόμη των Καρπαθίων. Τα ίχνη του Βλαντ Τέπες – έτσι τον έλεγαν πραγματικά –
χάθηκαν ξαφνικά. Μήπως έσβησε σαν κερί από ένα απλό κρυολόγημα;).

«Στον πύργο…

… τον Καρπαθίων, στις αλέες όπου η δαιμονική άμαξα τρέχει να μας συναντήσει,
όπου μακάβριες πομπές παρελαύνουν χωρίς τέλος, μας διαπερνούν τα
ανατριχιάσματα του τρόμου. Το απόκοσμο εμφανίζεται κάτω από το φανταστικό και
σαστισμένα νιώθουμε ότι η αληθινή ζωή και η τρομακτική της πλευρά φωτίζεται
μπροστά μας. Ο μαύρος βαμπίρ με τα μακριά μυτερά αυτιά θα ταράζει για πολύ
καιρό τον ύπνο μας. Με το φέρετρό του στον ώμο διασχίζει τους δρόμους των
ίδιων μας των σπιτιών, για να μας θυμίζει πόσο αμφίβολη είναι η ησυχία μας»,
έγραφε ο Άδωνις Κύρου για τον «Νοσφεράτου». Δίκιο είχε και αυτός.

Επαίσχυντοι…

… βρικόλακες κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Κανείς νέος δεν θα πρέπει να
αισθάνεται ήσυχος.