Hλεκτρικό σοκ στα κόκκινα

«Ένα αμάξι με φτερά» τραγουδάει ο Δημήτρης Μητροπάνος στον νέο δίσκο του Φίλιππου Πλιάτσικα. Ένα τραγούδι φορτισμένο, αφού φτιάχτηκε μέσα από τις διηγήσεις ενός φίλου του για το δράμα των γυναικών που έχασαν τα παιδιά τους στη Χιλή του Πινοσέτ

Οι Πυξ Λαξ δήλωσαν και εγγράφως «Τέλος» (και από τον τίτλο του τελευταίου τους
λάιβ απ’ τον Λυκαβηττό). Το τέλος όμως κρύβει συχνά μια νέα αρχή. Για τον
αρχηγό του γκρουπ Φίλιππο Πλιάτσικα, η μετά Πυξ Λαξ εποχή θα συνδεθεί με μια
ιδιαίτερα ευτυχισμένη και παραγωγική φάση της ζωής του: πριν από λίγες ημέρες
γεννήθηκε το πρώτο του παιδί (κόρη) και ταυτόχρονα ολοκληρώθηκε η περίοδος…
τοκετού του δεύτερου προσωπικού του δίσκου «Τι δεν έμαθε ο Θεός» (Minos-ΕΜΙ),
που θα κυκλοφορήσει στις 26 Φεβρουαρίου.

«Είναι γουρλού», απεφάνθη κάποια στιγμή για την κορούλα του στη συνάντηση που
είχαμε για να πάρουμε μια πρώτη γεύση της δουλειάς του. «Ό,τι και να έκανα στο
στούντιο μού έβγαινε αμέσως». Ακόμη και η συμμετοχή του Δημήτρη Μητροπάνου στο
εξαιρετικό «Ένα αμάξι με φτερά», που είναι αφιερωμένο στον Τσε Γκεβάρα, στη
μικρή οφείλεται και αυτό (κι ας μην είχε γεννηθεί ακόμα).

«Έκανα βόλτα με τη γυναίκα μου κι έπεσα πάνω στην αφίσα των εμφανίσεών του.
Μόλις τον είδα, είπα αυτός είναι. Από την αρχή έλεγα ότι το κομμάτι χρειάζεται
και μια λαϊκή φωνή – πρόκειται για ένα τραγούδι που είναι κρυφό ζεϊμπέκικο και
πράγματι όταν άκουσα να το λέει ο Μητροπάνος δικαιώθηκα».

Ένας δίσκος έχει πάντα πίσω του μια ιστορία και η ιστορία αυτή μπορεί να
γραφεί σε κεφάλαια, τραγούδι – τραγούδι. Ο Φίλιππος ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα
ομιλητικός, αυτή τη φορά όμως έβλεπες τη σιγουριά ενός ανθρώπου που –
ανεξάρτητα με το πώς θα βλέπαμε εμείς το αποτέλεσμα – ένιωθε πλήρης με την
προσπάθειά του. «Είχα εδώ και καιρό την ανάγκη να τοποθετηθώ και στιχουργικά
και μουσικά απέναντι στην εποχή μου και αισθάνομαι ότι κατάφερα να εκφραστώ
100%».

Τραγούδια ηλεκτρικά, ρυθμικά, ήχος που σου θυμίζει αρκετά Πυξ Λαξ, στίχος που
έχει τις αιχμές του για το σήμερα. Γενική αίσθηση ότι πρόκειται για μια έντιμη
δουλειά που δεν έχει κάνει την παραμικρή υποχώρηση για να κερδίσει κοινό.
Ιδιαίτερα εμπνευσμένη στιγμή, η ροκ εκδοχή της «Θάλασσας» του Θάνου
Μικρούτσικου και της Λίνας Νικολακοπούλου (που γνωρίσαμε με τη Μίλβα).

«Θα τον ονόμαζα ένα δίσκο της πόλης. Δεν μπορείς να ζεις σε μια πόλη σαν και
τη δική μας και να μην ανεβάσεις την ένταση του ηλεκτρισμού. Ζούμε σε μια
εικονική πραγματικότητα, μας φορτώνουν με ανάγκες και διαρκώς θέλουμε κι άλλο,
κι άλλο… Αυτό τον ήχο είχα να προτείνω λοιπόν, πάντα με ελληνικό στίχο, και
δεν συμμερίζομαι την άποψη πολλών συναδέλφων και φίλων που όταν άκουσαν κάποια
τραγούδια, προβληματίστηκαν μήπως και θα έπρεπε να γίνει λίγο πιο ποπ, πιο
εύκολο».

Υπάρχει χώρος σήμερα για δουλειές που ξεφεύγουν από την πεπατημένη;

Υπάρχει μεγάλη δίψα απ’ τον κόσμο να νιώσει ότι αυτό που κάνεις, το κάνεις
γιατί το αγαπάς. Το είδα όλο αυτό το διάστημα στον «Σταυρό του Νότου», το
νιώθω κάθε φορά που βλέπω να βγαίνει κάτι αυθεντικό.

«Δεν έχουμε ανάγκη επιβεβαίωσης πια»

Υπάρχει χώρος για ροκ γκρουπ;

Και βέβαια υπάρχει. Αρκεί να βρουν μια κοινή συνισταμένη μεταξύ τους. Και
κυρίως να υπάρχει φιλία. Εμείς γι’ αυτό κρατήσαμε όλα αυτά τα χρόνια, γι’ αυτό
ζήσαμε όλες αυτές τις εξαιρετικές στιγμές. Τώρα πια ο καθένας παίρνει τον
δρόμο του. Το καλό όμως είναι ότι δεν έχουμε ανάγκη επιβεβαίωσης πια. Αυτό
είναι το μεγάλο δώρο που μας άφησαν οι Πυξ Λαξ.