Aχ! πόσο όμορφα βρίζω!

Μερικοί κάνουν τους ασυμβίβαστους συμμετέχοντας σε ριάλιτι που είναι αποθέωση του συμβιβασμού. Κακό γούστο!

Αυταρέσκεια! Αυτή χαρακτηρίζει απολύτως τα πρόσωπα της τηλεόρασης, μικρές ή
μεγάλες διασημότητές της, ακόμη και τους νεόκοπους σταρλετίσκους του «Fame
Story». Είναι τόσο ευχαριστημένοι από τον εαυτό τους που δεν ανέχονται μύγα
στο σπαθί τους και καβγαδίζουν. Πρόκειται για καβγάδες αυτάρεσκων.

Ο καθένας είναι βέβαιος ότι έχει δίκιο και βέβαιος ότι το κοινό τού
αναγνωρίζει τη μαγκιά και την τσαμπουκαλοσύνη.

Ο καβγάς Ρόκκου – Μουρατίδη στο «Fame Story» της περασμένης Κυριακής;
Προς τι; Σιγά μην έχανε η Βενετιά βελόνι επειδή ο Μουρατίδης έβαλε 10 στον
Περικλή, ενώ αρχικώς είχε αποφασίσει να του βάλει 0. Και γιατί τόση πρεμούρα
του έτερου κριτή, του Ρόκκου, για τη βαθμολογία; Και γιατί θα έπρεπε το κοινό
να καταναλώσει τον τσαμπουκαλίδικο λόγο του;

Προκάλεσε, βεβαίως, αντιστοίχως επιθετικό λόγο του Μουρατίδη, ο οποίος
επιδόθηκε στις γνωστές γκριμάτσες αποστροφής.

Είναι βέβαιοι όλοι αυτοί οι βεντετίσκοι ότι έχουν κάθε δικαίωμα να θυμώνουν,
να βρίζουν αλλήλους, να ξεπερνούν κάθε όριο κοσμιότητας. Τους φαίνεται μεγάλη
«μαγκιά» να τα πουν έξω από τα δόντια, να επιτεθούν στον διπλανό τους, να
ξεκατινιαστούν μπροστά στο κοινό για να δει εκείνο με τη σειρά του και να
θαυμάσει το γεγονός ότι δεν είναι «ξενέρωτοι», για να μπαίνουν σε καλούπια
καλής συμπεριφοράς, είναι πολύ «επαναστάτες».

Και «ειδικώς» το «Fame Story» βρίθει επαναστατών και επαναστάσεων. Ο
καθένας αναλόγως με τη θέση και τον ρόλο του θέλει να κάνει και από μία. Όλοι
βεβαίως υποταγμένοι, απολύτως συμβιβασμένοι με τους πλέον ταπεινωτικούς
κανόνες ενός ριάλιτι που καταργεί την προσωπικότητα και την έννοια του ατόμου,
πλην όμως φροντίζουν να αξιοποιούν την προβολή που τους δίνει για να
εμφανιστούν πολύ «ξένοιαστοι καβαλάρηδες», πολύ αντι-κομφορμιστές.

Ακαταμάχητη η στάση τους, αφού την καταβροχθίζει ο τηλεοπτικός φακός,
καταβροχθίζει ριαλιτζίδικη τσαμπουκαλοσύνη, με εκείνη την ανυπέρβλητη δύναμή
του να διευρύνει το ανούσιο μέχρις εξουθενώσεως του κοινού. Μέχρι που αυτό, το
τελευταίο, εξουθενωμένο να επιλέξει στρατόπεδο. Λες και υπάρχει το
διαφορετικό. Στην πραγματικότητα, η ίδια αγένεια παντού. H ίδια αδιαφορία για
την αισθητική, καθώς αυτό το ξεκατίνιασμα, αν μη τι άλλο, είναι και
κακόγουστο.

Με την ίδια ωστόσο αυταρέσκεια βλέπουμε να ξεκατινιάζονται και οι έγκλειστοι
του «Fame Story». Προσφάτως δύο κυρίες, Δόμνα και Αναστασία, λογόφεραν αγρίως
για… μια θέση στον καθρέφτη. Για το ποια θα έχει καλύτερη θέα του εαυτού
της. Αλίμονο, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος λόγος σε ένα τέτοιου είδους
ριάλιτι, όπου πρώτα καλλιεργούνται η πόζα και ο σουσουδισμός και μετά η φωνή
και το ταλέντο.

Το καβάλησαν το καλάμι οι νεαροί και οι νεαρές και ξεσπούν τα νεύρα
τους μπροστά στον φακό, με τη σιγουριά φθασμένων που θεωρούν ότι δικαιούνται
να είναι όσο κακότροποι επιθυμούν, γιατί το κοινό εξ ορισμού τούς λατρεύει.

Και η αλήθεια είναι ότι με την τηλεόραση να επιβάλλει ως μοναδική
πραγματικότητα διαρκώς μια βουρκώδη ατμόσφαιρα, όπου όλα μοιάζουν να
καταρρέουν, όποιος κατορθώνει να εμφανίζεται πιο σκληρός, πιο επιθετικός, πιο
επικίνδυνος, πιο μοχθηρός, παριστάνοντας ότι έτσι υπερασπίζεται μάλιστα αρχές
της ηθικής – αυτός είναι κανόνας κάθε παρανομίας και άνομου βίτσιου -, αυτός
και έχει τη μεγαλύτερη προβολή.

Για την ακρίβεια αυτοί και μόνον έχουν την προβολή. Ποιος ευγενικός,
διακριτικός, ευγενής, όσο ταλαντούχος και αν είναι, θα προβληθεί σε αυτό το
τσίρκο των τεράτων που έχει γίνει η τηλεόραση;

H δεσποτεία του καβγά

«Εγώ δεν σε βίασα, μη λες ψέματα και μας βλέπει όλη η Ελλάδα», έλεγε στην
εκπομπή της Τατιάνας σχετικώς διάσημος αοιδός, ονόματι Τριαντάφυλλος, σε
συνάδελφό του, η οποία τον κατήγγειλε για σεξουαλική παρενόχληση. Ήταν βέβαιος
ότι τους παρακολουθεί το πανελλήνιο και πρόσθετε κάθε τόσο, «τώρα έγινες
διάσημη, τώρα σε έμαθαν όλοι και θα δουλέψεις και με τη Βανδή» – εννοώντας τη
νεαρή που τον κατηγορούσε, η οποία μόλις άρχιζε την καριέρα της.

Πώς αλλιώς να γίνει κανείς διάσημος, αν όχι με τη μέθοδο του τηλεοπτικού
κανιβαλισμού;

A! όχι, η δεσποτεία του καβγά είναι ακαταμάχητη. Όπως και ο πολτός που
παράγουν οι αυτάρεσκοι, υπερφίαλοι καβγατζήδες, οι οποίοι με «εφόδιο» την
αναπαραγωγή των ανόητων βρισιών και γκριματσών τους από τα μεσημεριανάδικα
είναι σίγουροι για την κυριαρχία τους.

Και το χειρότερο είναι ότι την ίδια στιγμή που εξαίρουν τάχα τη «γνώση» –
τουλάχιστον στο «Fame story» όλοι επιμένουν στη σπουδαιότητα των μαθημάτων -,
την προσβάλλουν με συμπεριφορά ακαλλιέργητου, κακομαθημένου και κακόγουστου
καβγατζή.