Iδού ο αρχάγγελος της κάθαρσης!

Από πολύ μικρό τον έθελγε το λιβάνι που, κατά τη γνώμη του, μοσχοβολούσε, και
το καρβουνάκι που τσιτσίριζε, τον μάγευαν τα άμφια που θρόιζαν στο ημίφως του
ναού, το μέλος το βυζαντινό και οι ιερές εικόνες: μάθαινε, συμμετείχε,
ταυτιζόταν με το Θείο Πάθος, κυρίως όμως, με τη Θεία Δόξα. Στο Κατηχητικό και
στη Θεολογία αργότερα, ξεχώριζε από τους περισσότερους συμμαθητές του.
Μεσοαστός ανάμεσα σε φτωχόπαιδα και επιπλέον εμφανίσιμος, ευφυέστατος,
καλλικέλαδος, πολυπράγμων. Προορισμένος, λες, από τον Παντοδύναμο να
αναδειχθεί στα ύπατα αξιώματα.

Συνάπτοντας τις κατάλληλες συμμαχίες, μυούμενος στις πιο φερέλπιδες
αδελφότητες, πορεύτηκε εντυπωσιακά. Τριανταπεντάρης, έλαβε μητρόπολη και κατά
τις επόμενες δύο δεκαετίες έμαθε στην εντέλεια πώς να είναι – ή πώς να
παριστάνει – τον μοναχό με τους μοναχούς, τον λαϊκό με τους λαϊκούς, τον
κοσμικό με τους κοσμικούς, τον διανοούμενο με τους διανοούμενους. Και όταν
έφθασε το πλήρωμα του χρόνου, άνοιξε απλώς το βήμα και κατέκτησε την κορυφή.

Οι υπερβολικά φιλόδοξοι άνθρωποι μοιάζουν με τα κοτόπουλα: Όπως κι εκείνα, δεν
γνωρίζουν το συναίσθημα του κορεσμού. Δεν είχε καλά καλά καθήσει στον
καινούργιο θρόνο του και αισθανόταν, ήδη, να στενεύεται. Τι σήμαινε «πρώτος
μεταξύ ίσων»; Γιατί αποκλειστικά «πνευματικός» ηγέτης; Αφού ο κόσμος εκείνον
άκουγε, αφού με τα δικά του ανέκδοτα ξεκαρδιζόταν, θα συμμεριζόταν – δεν
μπορεί! – και τα δικά του οράματα.

Αρπάζοντας την πρώτη ευκαιρία, οργάνωσε λαοσυνάξεις, απευθύνθηκε με φωνή
βροντώδη στα πλήθη, συγκρούστηκε μετωπικά με την εκλεγμένη κυβέρνηση. Μπορεί
να μη θριάμβευσε, στεφόμενος επαναστατικώ δικαίω Καίσαρ και Πάπας ταυτόχρονα,
κατάφερε ωστόσο να συμβάλει κρίσιμα στην πτώση των αντιπάλων του. «Δόξα σοι ο
Θεός» αναφώνησε, όταν όρκιζε επιτέλους τα δικά του παιδιά.

Και να που, αντί για ανταπόδοση, για αναγνώριση έστω των καλών του υπηρεσιών,
εισπράττει ξάφνου ξίδι και χολή! Ποιος έδωσε την εντολή κι άρχισαν να
ξηλώνονται τα ράσα για να προβάλουν από μέσα απείρως πιο προκλητικά ενδύματα;
Ποιος άρχισε να σκάβει στις ρίζες του Ιερού Δέντρου και να ξεθάβει κλεμμένους
θησαυρούς;

Στην αρχή αγανάκτησε: «Καθένας ν’ ασχολείται με τα του οίκου του κι εγώ με τα
του δικού μου!», διεμήνυσε. «Μπα; Εσύ δεν μας έλεγες πριν από λίγες μέρες, ότι
είσαι και παπάς και ζευγάς;», του απάντησαν ειρωνικά σχεδόν. «Μα εσείς είστε
τα δικά μου παιδιά…», δοκίμασε έπειτα να τους πιάσει στο φιλότιμο. «Γι’ αυτό
ακριβώς πρέπει να σε αντιμετωπίζουμε αυστηρότερα…», ήταν η απάντηση. «Ζητάτε
κάθαρση; Εγώ λοιπόν θα γίνω ο αρχάγγελός της!», διεκήρυξε τότε κι άρπαξε τη
ρομφαία για να κλαδέψει μόνος του το Ιερό Δέντρο. Μα όσα σάπια κλαδιά κι αν
έκοβε, άλλα πιο σάπια ακόμα φανερώνονταν. Ώσπου στο τέλος, αποδείχθηκε ότι το
πιο σαρακοφαγωμένο απ’ όλα ήταν εκείνο ακριβώς, πάνω στο οποίο στηριζόταν ο
θρόνος του.

«Τι θέλετε; Να πριονίσω τα ίδια μου τα θεμέλια; Να κατακρημνισθώ στα
Τάρταρα;». «Μη γίνεσαι μελοδραματικός», του χαμογέλασαν. «Πράγματι, μια
κλωτσιά αρκεί για να σε φάει το μαύρο σκοτάδι. Όμως, εμείς δεν θα στη ρίξουμε
ποτέ. Αρκεί να κάτσεις ήσυχος, επιτέλους, στο καρεκλάκι σου».

Κοκκίνισε, πρασίνισε: «Κι αν αρνηθώ να συμβιβαστώ;», ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.
«Μη βαυκαλίζεσαι ότι θα γίνεις ήρωας. Ανέκδοτο θα καταντήσεις.». Κατάλαβε πως
είχαν δίκιο κι έσκυψε το κεφάλι. Και αναγνώρισε, έστω κι αργά, ότι το ένστικτο
της αυτοσυντήρησης ήταν μέσα του πιο ισχυρό κι από αυτήν ακόμα τη φιλοδοξία.