PIΠEΣ Άλλοθι

Η φαρσοκωμωδία που ξεκίνησε με τις περίφημες μαύρες λίστες των
δημοσιογράφων οδηγήθηκε χθες σε απογοητευτικό φινάλε…

ME τη δημοσιοποίηση περίπου 1.000 ονομάτων συντακτών που εργάζονται σε
υπουργεία και δημόσιους οργανισμούς.

ΘΑ ήταν αστείο η απασχόληση – και μόνο – στο Δημόσιο να θεωρείται ως
κάτι μεμπτό…

ΟΠΩΣ θα ήταν επίσης αστείο να υποστηριχθεί πως μια τέτοιου είδους
εργασιακή σχέση μπορεί τελικώς να επηρεάσει τη στάση ενός Μέσου Ενημέρωσης.

Ο ανταγωνισμός σήμερα είναι σε τέτοιο βαθμό ανεπτυγμένος που μόνο ένα
Μέσο που θα επιθυμούσε να αυτοκτονήσει…

ΘΑ τολμούσε να κρύψει μια είδηση επειδή ένας δημοσιογράφος απασχολείται
στο Δημόσιο.

ΑΥΤΟ ωστόσο δεν δικαιολογεί τον παραμικρό εφησυχασμό.

ΠΟΛΥ περισσότερο δεν δικαιολογεί την αντιμετώπιση ζητημάτων
δεοντολογίας μέσα από ένα συντεχνιακό πρίσμα.

ΟΙ σχέσεις τόσο των Μέσων Ενημέρωσης όσο και των δημοσιογράφων με την
πολιτική αλλά και την οικονομική εξουσία…

ΠΡΕΠΕΙ να είναι στον μέγιστο βαθμό διαφανείς προκειμένου να διατηρηθούν
οι σχέσεις εμπιστοσύνης με τους πολίτες.

EINAI όμως αυταπάτη να πιστεύουμε πως αυτό θα επιτευχθεί με τη θέσπιση
όλο και περισσότερων κανόνων ή ελέγχων…

ΟΙ οποίοι συνήθως καταλήγουν να είναι το άλλοθι για την απραξία.

ΜΟΝΟΝ ο διάλογος, η ανοικτή κριτική, η πίεση για όλο και μεγαλύτερη
διαφάνεια και βέβαια η εγρήγορση των ίδιων των πολιτών…

ΜΠΟΡΕΙ τελικώς να επιβάλουν την τήρηση της δεοντολογίας από τα Μέσα
Ενημέρωσης.