ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Δεν αλλάζει!

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δημ. Κυριαζής, Βοσπόρου 111, Καλογρέζα, γράφει:

«”Δώστε μας το αρματολίκι, γιατί ερχόμαστε σαν λύκοι”, απειλούσαν τους πασάδες
του Βάλτου οι αρματολοί της περιοχής… Όμοια, λοιπόν, και οι ΔΑΚΙΤΕΣ
εκπαιδευτικοί της Εύβοιας (φτου να μη βασκαθούν! “Για να προκόψετε, κολλήστε
σ’ ένα κόμμα εξουσίας”, παραδειγματίζουν τους μαθητές τους), μ’ επικεφαλής –
αρχιστράτηγο βουλευτή τους, επέδραμαν στο υπ. Παιδείας για να πάρουν το
αρματολίκι της Διεύθυνσης των σχολείων του νομού τους, εκπαραθυρώνοντας τον
νυν διευθυντή. Κι αφού δεν βρήκαν την υπουργό (ευτυχώς για την ίδια, γιατί,
τις οίδε τι της επεφύλασσαν…), τα έβαλαν με έμψυχα και άψυχα του γραφείου
της!..

Και, στο πι και φι, έγιναν μπουχός τα λόγια τα μεγάλα του Πρωθυπουργού και
αρχηγού του κόμματός τους για αξιοκρατία, ακομμάτιστο κράτος… Και
επαληθεύεται η λαϊκή παροιμία: “Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του,
ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του”. H Δεξιά έχει γαλουχηθεί, ανδρωθεί,
έχει περάσει στο DNA της το “κομματικό κράτος”. Πάνω από αξιοκρατίες και λοιπά
ανάλογα, είναι “τα δικά μας παιδιά”. Ευθαρσώς το βροντοφώναξαν ο επίτιμος και
ο νυν κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος. Πάντα έτσι κυβέρνησε, από τη σύσταση
του νεοελληνικού κράτους, όποιες ονομασίες κι αν είχε ο κομματικός της
σχηματισμός. Το “ρουσφέτι” υπήρξε πάντα το βαρύ πυροβολικό του εκλογικού της
προγράμματος.

Το κράτος, κομματικό φέουδο· λάφυρο του νικητή· μπριτζόλα στο τραπέζι του…
Όσοι συνετοί εκεί μέσα που δεν διαπνέονταν από αυτές τις αντιλήψεις όσο η
Δεξιά είναι αντιπολίτευση γίνονται ανεκτοί, μπορεί να βηματίζουν και στις
πρώτες γραμμές της αλλά, μόλις γίνει κυβέρνηση, παραμερίζονται και κυριαρχεί
το “βαθύ κράτος της Δεξιάς”».

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, γράφει:

«Φαίνεται, με τα καινούργια ήθη, η Ακολουθία της Κυριακής διέκοψε κάθε σχέση
με την κατάνυξη. Βρέθηκα σε μια εκκλησία στο Παλαιό Φάληρο. Σε λίγα λεπτά,
αναγκάστηκα να την εγκαταλείψω. Ήταν αδύνατο να υποφέρω τον ψάλτη και τον
παπά. Επέβαλλαν στο αυτί μου τόσα ντεσιμπέλ που δεν μπόρεσα να τα αντέξω.
Πολλοί το ανέχθηκαν ή το άντεξαν. Αλλά η πνευματική προσέγγιση δεν έγινε ποτέ
με ακουστικό καταναγκασμό. Θα αντιτείνει κάποιος ότι το σύνολο του
εκκλησιάσματος θα πρέπει να ακούει καθαρά τα λόγια της Ακολουθίας, αλλά αυτό
με την υπάρχουσα τεχνολογία είναι δυνατόν να γίνει. Πολλά μικρά μεγάφωνα
μπορούν να καλύπτουν τον χώρο, κατά τρόπον ώστε η αναγκαία κατάνυξη να
υπάρχει. Υπάρχει και ο εξωτερικός χώρος. Πράγματι, εκεί είναι δυνατόν να
υπάρχουν ισχυρά μεγάφωνα, όσο το επιτρέπει το δημόσιο αίσθημα».