ANAΛΩΣIMA Ομπρέλες

Δεν επιτρέπεται να νιώθεις μοναξιά, δεν έχεις δίκιο. Ορίστε, στο χολ οι
ομπρέλες προδίδουν ότι κόσμος πάει κι έρχεται στο σπίτι σου. Ψάχνεις να βρεις
πρωί πρωί εκείνη την καρό από το ταξίδι στην Αγγλία, χώρα της βροχής με
ωραιότατες ομπρέλες, αλλά φυσικά έχει πάρει δρόμο από καιρό, ποιος ξέρει πού
να βρίσκεται και ποιος να τη χαίρεται τώρα. Κάπου την έχεις αφήσει, κι ας
φαινόταν μοναδική κι αναντι-κατά-στατη όταν την είχες αγοράσει. H ανάγκη
προ-στασίας εξανεμίστηκε γρήγορα, ξεχάστηκε σε κάποια γωνιά, μαζί με την
ομπρέλα. Ώς την επόμενη φορά που θα βρέξει, και τότε, ώ του θαύματος, θα
βρεθείς μπροστά σε άγνωστες ομπρέλες. Φίλοι ή συγγενείς που σε επισκέφτηκαν
τις άφησαν εδώ, δεν ταιριάζουν με τα ρούχα σου, δεν σε εκπροσωπούν καθόλου,
αλλά αφού βρέχει, τι να κάνεις; Κάτι σαν ανακύκλωση αλληλεγγύης των ανθρώπων
απέναντι στις εχθρικές διαθέσεις του ουρανού. Βγαίνεις με μια μπλε σκούρα που
διαφημίζει παγωτά, μέσα στο κρύο, ενώ ονειρευόσουν το θερμό κόκκινο που θα
ξεχώριζε στις φωτογραφίες, σαν ήλιος στο γκρίζο τοπίο. Αλλά δεν υπάρχει
φωτογράφος, μόνο βροχή. Και οι ομπρέλες είναι για να αλλάζουν χέρια, να
περνάνε από τη μία ζωή στην άλλη, χωρίς πρόγραμμα και σκοπό, χωρίς αρμονία.
Δεν είναι η δική μου ομπρέλα, σκέφτεσαι. Είναι σαν να περπατά δίπλα σου ο
δανειστής και να σου την κρατά ευγενικά αυτοπροσώπως. Για λίγο τις κρατάς και
κυκλοφορείς μαζί τους, συνυπάρχουν χρώματα εχθρικά, ύστερα χωρίζουν… Δεν
νιώθουμε ανασφαλείς και φοβισμένοι όσο λέμε, δεν είμαστε τόσο επιφυλακτικοί,
θα έπρεπε να τις κρατάμε αγκαλιά συνέχεια τότε, δεν θα τις παρατούσαμε εδώ κι εκεί.