Tο ξεχειλωμένο Φεστιβάλ…

«Ξεχειλωμένο» το πρόγραμμα και του επερχόμενου φετινού Φεστιβάλ Επιδαύρου. Τα
έγραφα χτες. Βαρέθηκα να τα γράφω. Χρόοοονια τώρα… Αλλά δεν «καταπίνεται»
εύκολα… Διαδέχονται ο ένας τον άλλον οι πρόεδροι, και οι διευθυντές, και οι
γραμματείς, και οι υπουργοί, και οι υφυπουργοί, οι περί τα του Φεστιβάλ
«αρμόδιοι», και δεν είδα ούτε έναν τους, μα ούτε έναν να θελήσει να κοιτάξει
το θέμα «Φεστιβάλ Επιδαύρου» ουσιαστικά. Κατάματα. Μη θίξουμε τα κακώς
κείμενα, μη δυσαρεστήσουμε κανέναν που μπορεί να είχε ή να έχει κάποιες επαφές
σε «ανώτερα κλιμάκια» και μας βλάψει, και χάσουμε τη θεσούλα μας, και μας βγει
εμπόδιο στο μέλλον…

…και τα λόγια τα χοντρά

Αφήστε τα λόγια τα χοντρά και τα μεγάλα που ακούω εδώ και είκοσι χρόνια…
Αφήστε κάτι «ημερίδες» περί του μέλλοντος του Φεστιβάλ Επιδαύρου που οργάνωναν
για το θεαθήναι… Αφήστε το περίφημο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο που
εξαντλεί την αυστηρότητά του σε κάτι ανίσχυρους, ταλαίπωρους ιδιώτες και στα
μεγάλα βάζει την ουρά στα σκέλια και πρώτα εξαγγέλλει «περιορισμό της χρήσης
του θεάτρου του Πολυκλείτου για να μη φθείρεται» και μετά βρίσκει τις χιλιάδες
τις δικαιολογίες για το «είπα, ξείπα, χ… την παρόλα μου»… Και το Φεστιβάλ
Επιδαύρου, που θα μπορούσε να είναι γεγονός διεθνούς βεληνεκούς, να πορεύεται,
με την Πολιτεία να έχει περιπέσει σε λήθαργο στα περί πολιτισμού, στο
πεντηκοστό πρώτο καλοκαίρι του αποτελματωμένο, ανίσχυρο, βαρετό και χωρίς
κανένα διεθνές αντίκρυσμα, νομίζοντας – ω, της έπαρσης, της ημιμάθειας και της
ομφαλοσκοπίας! – ότι γράφει ιστορία διεθνώς. Γιατί; Διότι δεν έχει βρεθεί
άνθρωπος με έμπνευση, με γνώση, με αποφασιστικότητα, με το Μεράκι, με τα
αρχ…, βρε αδερφέ, να πει: «Στοπ! Ώς εδώ! Να “δούμε” το Φεστιβάλ από την
αρχή». Και διότι, αν βρισκόταν, δεν θα τον άφηναν.