Tο Tέταρτο κουδούνι

«Νταβατζήδες», «τσαμπουκάς», «να πάει να γ… η ΔΑΚΕ», «τόσο μεγάλα τα
‘χετε, κ. υπουργέ (σ.σ. καλάαα, ο πληθυντικός σάς μάρανε…) ώστε να γράφετε
εκεί όλα μας τα αιτήματα;»…

Ένα απέραντο – όχι πια τρελοκομείο, τρελοκομείο επί Θείου ήταν…, αλλά
– χαμαιτυπείο κατάντησε αυτός ο τόπος.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Στίβεν Μπέρκοφ επί της οθόνης μας – καθότι σε ρόλο βασικό στις «Νύφες» του
Παντελή Βούλγαρη -, Στίβεν Μπέρκοφ και «επί» της σκηνής μας, διότι ο Βρετανός
(φωτογραφία) διάγει με διπλή ιδιότητα – του ηθοποιού αλλά και του συγγραφέα.

H Αύρα Σιδηροπούλου ανεβάζει, σε μετάφραση που υπογράφει η ίδια μαζί με
τον Στέφεν Τέιλορ, στο «Δίπυλον» της Ράιας Μουζενίδου, στην «Μαύρη Αίθουσά»
του, μέσα Φεβρουαρίου, το μονόπρακτό του «Lunch». Που εδώ έχει
πρωτοπαρουσιάσει η Μελίνα Σάρδη στο «Θεμέλιο» με τον τίτλο «Μεσημέρι» μαζί με
το μονόπρακτο του Ρον Χαρτ «Γεύμα γυναικών» υπό τον γενικό τίτλο «Μεσημβρινά»
τη σεζόν 1989-’90.

Τα σκηνικά της Μαγιούς Τρικεριώτη, η μουσική σύνθεση του Βάνια Απέργη.
Παίζουν η Άννα-Μαρία Φερχάγκεν -Δημητρακο-πούλου (δεν το «κόβει» λίγο;) κι ο
Νίκος Γεωργάκης.

«…Μαλ…κα (σ.σ. στο πρωτότυπο ολογράφως) είμαι σε καλό δρόμο. Εγώ
τώρα έχω πάει εκεί με τέσσερις φίλες μου (σ.σ. τα μαύρα, στο
πρωτότυπο), ήτοι την τρελή αδερφή (σ.σ. στο πρωτότυπο, από τούδε και
στο εξής όπου «αδερφή», με ρω), την κακιά αδερφή, την ιντελεκτουέλ αδερφή και
την αστεία αδερφή, στο τραπέζι μας περισσεύει κι ένας άντρας που δεν τον ξέρω,
είναι πάρα πολύ ωραίος, με γκρίζους κροτάφους, ελαφρύ γένι και πολύ ωραία
μακριά δάχτυλα, έχει βαριά φωνή και πολύ έντονο βλέμμα, ρωτάω αμέσως ποιος
είναι και μου λένε ότι είναι “η αδερφή που δεν της φαίνεται”. Πιάνω δυο
παγάκια με τα δάχτυλα και μουρμουρίζω: “Όλα ήταν πιο εύκολα όταν φορούσατε ένα
ροζ τρίγωνο”» (σ.σ.!!!).

Αντιγράφω επί λέξει. Όχι από… προσπέκτους της «Χρυσής Αυγής». Αλλά
από συμπαθέστατο, πολύ «in» εβδομαδιαίο έντυπο, «progressive» απόψεων
(φανταστείτε και να μην τις είχε…), που διανέμεται δωρεάν, και που πολύ
διαβάζεται απ’ τη νεολαία, και που πολύ το γούσταρα έως τώρα. Απόσπασμα
κειμένου, υπογραμμένου από συνάδελφο – γυναίκα μάλιστα! – που επίσης γουστάρω.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο έμεινα με το στόμα ανοιχτό – χάσκοντας, ενεός που
λέγανε κάποτε, έφαγα φρίκη.

Δεν είναι ότι αποκαλύπτεται πως η «αδερφή», η «κραγμένη» των παλαιών
επιθεωρήσεων ζει και βασιλεύει στη μετακωστοπουλική δημοσιογραφία. Είναι αυτή
η γλυκιά, η φινετσάτη, η ευαίσθητη, η τόσο γυναικεία νοσταλγία για το «ροζ
τρίγωνο» στο πέτο, που βαθύτατα με άγγιξε.

Χιούμορ, λέει; Πού ‘ν’ το;

Back to the 40’s, λοιπόν! Στα γερμανικά τα «40’s», εννοώ. Με τα
στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Και με τα «τρίγωνα». Όχι Πανοράματος – τα κίτρινα,
ροζ κ.λπ., κ.λπ. Back oλοταχώς! Back to Ausvitch! Και να βγάλουμε και το
«Ausvitch Voice».

Μαλ…κα, δεν είμαι σε καλό δρόμο…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Αρχίζουν οι εκπτώσεις.

Στο Εθνικό πάντως έχουν αρχίσει ήδη από πέρσι. Και συνεχίζονται και
φέτος, και θα συνεχίζονται, «κατόπιν απαιτήσεως του κοινού» – διότι έτσι πλέον
λειτουργεί το Εθνικό Θέατρο, «Τρέξατε! Ουρές! Δεύτερη σεζόν επιτυχίας!»… –
έως το τέλος της σεζόν.

E, μα όταν έξω απ’ τη Σκηνή του που φέρει το όνομα της Μαρίκας
Κοτοπούλη – και ήταν το θέατρό της – πηχυαίος απλώνεται επί δύο χειμώνες ο
«ερωτηματικός» τίτλος «Ποια Ελένη;» – με τη γνωστή τοις πάσι απάντηση…

Φόρεσε τα εσώρουχά της, έριξε κάτι πάνω της (βλέπε τηλεοπτική σειρά
«Ξέχασέ με»…) κι «ανέβηκε» Θεσσαλονίκη, για να παίξει στο ΚΘΒΕ. H Δήμητρα
Ματσούκα (στη φωτογραφία) που πολύ, πάντως, είχε αρέσει στον «Κουρέα της
Σεβίλλης» του Μπομαρσέ και του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου με σκηνοθέτη τον Νίκο Μαστοράκη
το προπέρσινο καλοκαίρι.

Συμπρωταγωνιστούν με τον εξαίρετο Γιάννη Τσορτέκη – μαζί τους, Στέλλα
Καζάζη, Νίκος Καπέλιος, Ερατώ Πίσση – στο «Από ‘δώ και πέρα» του Άλαν Έικμπορν
(το «Ναν», όπως είχε αποδοθεί τότε ο τίτλος του, είναι, που είχε παρουσιάσει η
Κάτια Δανδουλάκη με τον Νικήτα Τσακίρογλου, νυν διευθυντή του ΚΘΒΕ, και τη
Χρυσούλα Διαβάτη, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, το 1990-’91) που ετοιμάζει
– η πρεμιέρα στις 4 Μαρτίου – ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης στο θέατρο της
Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

(Δηλαδή, μαζί με το «…Και καλά Χριστούγεννα!» που έχει ανεβάσει εδώ,
στο «Οδού Κεφαλληνίας», για την Μπέττυ Αρβανίτη, ο Τάσος Μπαντής, δυο οι
Έικμπορν φέτος στην ελληνική σκηνή).