Kαπνογόνες «λίστες»

Μέρος της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και το δημοσιογραφικό, είναι επόμενο να συναντιούνται στο θεατρικό παιχνίδι τα μέρη εκείνα και των δύο πλευρών που έχουν να ωφεληθούν από αυτό

Κάθε άλλο παρά πρώτη φορά είναι που έρχεται στην επικαιρότητα η υπόθεση
«μαύρου» ή έστω αντιδεοντολογικού δημοσιογραφικού χρήματος. Πέρυσι υποτίθεται
πως αποκαλύπτονταν σημεία και τέρατα για δημοσιογράφους που «τα παίρνουν» από
επιχειρηματίες για να τους εξυπηρετούν. Εκσφενδονίστηκαν μερικά ονόματα,
ακούστηκαν υπονοούμενα για άλλα, μία περίπτωση έφτασε στα δικαστήρια και
γρήγορα η υπόθεση εξέπνευσε.

Φέτος οι λίστες αφορούν εκείνους που «τα παίρνουν» από το κράτος για να
το εξυπηρετούν. H καταγγελία ξεκίνησε από τον ίδιο τον πρόεδρο του
συνδικαλιστικού σωματείου της ΕΣΗΕΑ – μάλλον ατυχής χειρισμός, μια και εφόσον
γνωρίζει ας προχωρήσει σε πειθαρχικές διώξεις γιατί χρειάζεται πολιτική και δη
κυβερνητική στήριξη; – πέρασε στα χείλη του υπουργού Τύπου κ. Ρουσόπουλου και
εκσφενδονίστηκε στη Βουλή σαν βόμβα-καπνού.

Γιατί είναι μάλλον ψευδοπρόβλημα όταν δεν αφορά παρά εξαιρετικά μικρή
αριθμητικώς κατηγορία και όταν ακόμη και έτσι, για ορισμένους, η υποτιθέμενη
διαπλοκή με το κράτος είναι μικρομισθός, συμπλήρωμα άλλου πενιχρού
εισοδήματος. Και όταν όλο αυτό συνδέεται με άλλο στρεβλό σύστημα υπαμειβόμενων
δημοσιογράφων από ορισμένα μέσα που δεν πληρούν τις προδιαγραφές βιωσιμότητας,
αλλά αποτελούν μέρος παιχνιδιού άσκησης πολιτικής πίεσης. Όλο αυτό αρκετά
πολύπλοκο για να προσφέρει την ασφάλεια στην κυβερνητική πλευρά ότι το σύστημα
«επιδότησης» με μυστικά κονδύλια, δεν θα απειληθεί, ενώ το μαχαίρι αδύνατον να
φτάσει στο κόκαλο.

Ευαίσθητος ο δημοσιογραφικός χώρος, ευάλωτος, καθώς πριν καταφέρει να
οργανωθεί με σιδερένια δεοντολογία αντιμετώπισε τις γοητευτικές παγίδες της
απορρύθμισης του μιντιακού περιβάλλοντος και της τηλεοπτικής έκρηξης – γρήγορο
σουξέ, οικονομικά συμφέροντα με πολυτελείς υποσχέσεις, σκληρός ανταγωνισμός
κ.λπ. – βρέθηκε ουκ ολίγες φορές υπόλογος για συμπεριφορές που δεν αφορούσαν
παρά μια μικρή μερίδα δημοσιογράφων με φαντεζί καριέρες βολεμένους σε παρέες
ισχυρών.

Πρόκειται για ένα από τα ελαττώματα της λειτουργίας της ενημέρωσης στα
σύγχρονα κράτη, που ευνοεί την προώθηση μιας πολιτικής ελέγχου της
δημοσιογραφικής λειτουργίας. Είναι πάγια τακτική άλλωστε των εξουσιών να
εκμαυλίζουν το σύστημα που τις κρίνει. Ούτε την πυρίτιδα ανακαλύψαμε, ούτε
πιστεύει κανείς πως η εγχώρια δημοσιογραφία διεκδικεί το φωτοστέφανο της
αγνότητας.

Το ανησυχητικό είναι ότι η υπόθεση των «χρηματιζόμενων» δημοσιογράφων έχει
καταντήσει κάτι σαν «κρίση εν υπνώσει» που επαναπυροδοτείται κάθε τόσο από το
πολιτικομιντιακό σύστημα, είτε διευκολύνοντας τη λήψη διάφορων αυταρχικών
μέτρων είτε προσφέροντας ένα ακόμη σκηνοθετικό εύρημα για το επικοινωνιακό
κυβερνητικό παιχνίδι.

Κάθε κυβέρνηση επιθυμεί να επιδείξει πρόσωπο που κόπτεται για την
εύρυθμη λειτουργία της ενημέρωσης. Αλλά εν προκειμένω κόπτεται αυτή η ίδια
κυβέρνηση που απαγόρευσε την είσοδο δημοσιογράφων στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας
επιδεικνύοντας μηδενική ανοχή στην ενημέρωση.

Γιατί δεν θέλουμε τους δημοσιογράφους; Γιατί είναι διαπλεκόμενοι. Μέσα στη
γενική ατμόσφαιρα «αποδιαπλοκοποίησης» που σκηνοθετεί η επικοινωνιακή
κυβερνητική πολιτική, το πυροτέχνημα περί «διαπλεκόμενων με το κράτος
δημοσιογράφων» ήρθε να συμπληρώσει την ρουσοπουλική επιχείρηση «καθαρά χέρια».

Είναι γνωστό στους κατέχοντες στοιχειώδεις γνώσεις πολιτικής θεωρίας πως οι
μυστικές συμφωνίες – κρατικών λειτουργών και διαπλεκόμενων δημοσιογράφων – και
οι θορυβώδεις, πομπώδεις επιδείξεις ισχύος της κυβέρνησης είναι οι δύο πλευρές
του ίδιου νομίσματος: της κρατικής κυριαρχίας που πρέπει να επιτευχθεί σε μία
κατά τα άλλα ανοιχτή και ελεύθερη αγορά ενημέρωσης.

Πρόκειται για ένα θέατρο που παίζεται επισήμως σε όλα τα σύγχρονα κράτη. Καμία
πολιτική εξουσία δεν αντέχει την απόλυτη ελευθερία της αγοράς της πληροφορίας.
Και φροντίζει να έχει τον έλεγχο όπου και όπως μπορεί. Πλην όμως, στη χώρα μας
το επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο είναι η έλλειψη στοιχειωδών κανόνων και
λειτουργίας των θεσμών ελέγχου και δεοντολογίας με αποτέλεσμα οι παραβάτες να
εμφανίζονται, αναλόγως με τα ταλέντα τους, και ως σταρ, ως οι περιζήτητοι.
Αυτό είναι δομικό ελάττωμα της εγχώριας λειτουργίας της ενημέρωσης με απόλυτη
ευθύνη της πολιτικής εξουσίας.

Φαντεζί πιρουέτες και πυροτεχνήματα

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που είναι σύμβουλοι υπουργών ή μεγάλων ΔΕΚΟ, ενώ
εργάζονται σε μέσα και κάνουν κατάχρηση εξουσίας; Να τους καταγγείλουν αυτοί
που τους έχουν προσλάβει, αφού κόπτεται η κυβέρνηση να «καθαρίσει» το τοπίο.

Και ενώ κάνει φαντεζί πιρουέτες ο υπουργός Τύπου με ένα θέμα που κάθε άλλο
παρά υπόθεση της κυβέρνησης είναι να το επιλύσει – σαν να βάζεις πεινασμένο
σκύλο να φυλάξει – για να συμπληρωθεί το επικοινωνιακό πυροτέχνημα η κυβέρνηση
καλεί επισήμως τους δημοσιογράφους σε ανοιχτή συζήτηση.

Να συζητήσει αυτός που «τα δίνει», δηλαδή το κράτος, αυτός που προσφέρει
τις θέσεις εργασίας, τα μυστικά κονδύλια κ.λπ., γιατί «τα παίρνουν» αυτοί που
τα παίρνουν; Μάλλον κωμικό.