Πίσω στο «πίστευε και μη ερεύνα»

Νομίζουμε ότι σκεπτόμαστε ρασιοναλιστικά, αλλά στην ουσία προτιμάμε το
εξωπραγματικό σαν αντιστάθμισμα στην τεχνολογία που μας βομβαρδίζει με τα
προϊόντα της, γιατί μας φαίνονται παντοδύναμα και αναμφισβήτητα. Σαν
παράδειγμα, πάνω από τις μισές ταινίες που προβάλλονται είναι επιστημονικής
φαντασίας και έχουν τεράστια επιτυχία. H πραγματικότητα εξαφανίζεται και,
ίσως, αυτό να είναι τελικά ο βαθύτερος σκοπός της παγκοσμιοποίησης.

Ζούμε, λοιπόν, ουσιαστικά την επιστροφή τού «πίστευε και μη ερεύνα», που
προσπαθεί να ισορροπήσει, με την εσωστρέφεια και την εγωπάθεια, μια χαμένη σε
βάθος πίστη.

H Ορθοδοξία και, κυρίως, ο Ισλαμισμός, εν ονόματι του μονοθεϊσμού και της
μόνης Αλήθειας, αρνούνται τον κόσμο αυτό που τους αγνοεί (κι ας τους
λατρεύει), γιατί έχει πια χάσει κάθε επαφή σε βάθος με τις θρησκείες. Ο
ορίζοντας του κόσμου στενεύει και γίνεται μια κλειδαρότρυπα στο σπίτι του
άλλου.

Από τη Μέση Ανατολή στις ΗΠΑ και από την Ευρώπη στην Ιαπωνία, το ερώτημα που
τίθεται είναι: ποιος λαός, ποια θρησκεία και, τελικά, ποιος κόσμος; Πολύ σωστά
παρατηρεί ο Σύρος ποιητής Άδωνης: «H πρωτόγονη εγωπάθεια που μαστίζει ένα
μεγάλο μέρος των πολιτών, ο αυτισμός και η παρανομία, που θεωρούνται “φυσικές
καταστάσεις”, ελλοχεύουν κινδύνους εξίσου σοβαρούς με την ξένη, ισλαμική
κυρίως, τρομοκρατία» (Ιdentitι inachevιe).

Ξεχνάμε ότι λαός και θρησκεία έχουν υποστεί σήμερα τεράστιες αλλοιώσεις, που
τους καθιστούν ανίκανους να λειτουργήσουν ως αντίβαρα, δηλαδή να ισορροπήσουν
μια νέα πραγματικότητα που έχει ανατρέψει τα περισσότερα, αποδεκτά μέχρι
πρότινος, δεδομένα.

Πώς εμφανίζονται σήμερα ο λαός και η θρησκεία σε έναν κόσμο όπου έχουν
διαδραματίσει έναν ιδιαίτερο σημαίνοντα ρόλο;

H θρησκεία έχει μετατραπεί σε προπύργιο κάθε ανασφαλούς φοβισμένου εθνικιστή,
που αδυνατεί να κατανοήσει τον σύγχρονο κόσμο και να τον αποδεχθεί ή έστω να
τον αρνηθεί, αλλά δεν διαθέτει την προοπτική μιας εναλλακτικής λύσης που να
τον ισοσταθμίζει.

Στις μονοδιάστατες κοινωνίες, με ανύπαρκτο πολιτισμό και κουλτούρα, η θρησκεία
παρουσιάζεται σαν μια παντοδύναμη μάνα που καταπιέζει μεν τα παιδιά της, αλλά
παραμένει μοναδική. Όσο για τον λαό, ανάμεσα στη δικτατορία της κατανάλωσης
και το απόλυτο αδιέξοδο, είτε πολιτικό, είτε ιδεολογικό, είτε πνευματικό,
καταφεύγει στον πρωτόγονο φασισμό του αμερικανικού μεσσιανισμού, στον
φανατισμό του μονοθεϊσμού (το Ισλάμ, κυρίως), ή σκύβει το κεφάλι μπρος σε μία
ανύπαρκτη λειτουργικά κοινωνία, που κρύβει βαθύτατες τάσεις βαρβαρότητας και
αυτοκαταστροφής, όπως ακριβώς και στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας που η
ίδια παράγει.

Ο Δημήτρης T. Άναλις είναι σύμβουλος Διεθνών Σχέσεων σε θέματα
γεωστρατηγικής και μέλος του Συμβουλίου Επιτήρησης της Ομάδας Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων