Kαλή χιονιά!

Μέσα στο χιονόνερο και στις λάσπες της πόλης, με ένα δεύτερο ημίχρονο της
κακοκαιρίας να περιμένει το σφύριγμα του μετεωρολόγου, βγήκε απρόοπτα ήλιος,
τολμώντας να αμφισβητήσει το κλίμα «καιρικού» πανικού των τελευταίων ημερών.
Ψυχραιμία… θα ‘ρθει η άσπρη μέρα. Βάλτε στο μεταξύ καφέ.

«Careless Love» Madeleine Peyroux (Rounder/ Universal)

«Έχω μια αδυναμία», λέει η Μαντλέν Πεϊρού, «στις λάθος φωνές, που προσπαθούν να τραγουδήσουν δυνατά, σωστά με έναν υπέροχο τρόπο»! Ρομαντικό δεν είναι;

H Μαντλέν Πεϊρού έχει υποψίες πως βασικός λόγος που η μητέρα της παντρεύτηκε
τον πατέρα της ήταν πως είχε γαλλικό επώνυμο – γέννημα-θρέμμα της Νέας
Ορλεάνης, καθηγητής υποκριτικής και μανιακός με την τζαζ. Ο λόγος που πήρε το
όνομα Μαντλέν ήταν ο Προυστ, καθώς η μητέρα ήταν καθηγήτρια λογοτεχνίας και
φαν του «Χαμένου Χρόνου». H νοσταλγία, η τζαζ, η Αθήνα της Τζόρτζια όπου
γεννήθηκε, το Μπρούκλιν όπου ζει, το Παρίσι όπου έμεινε καιρό, το «Dreamland»
άλμπουμ της πριν από 8 κιόλας χρόνια, οι περιπλανήσεις με τους Lost Wandering
Blues and Jazz Band και μπόλικες κούπες ζεστού καφέ πότισαν για τα καλά το
περιβόλι του «Careless love».

Κάτι από όλα αυτά, μάλιστα, σαν μικρά κομματάκια έφτιαξαν το παζλ της φωνής
της. Που ψάχνει και βρίσκει και ακολουθεί με ένστικτο την Πάτσι Κλάιν και την
Μπέσι Σμιθ, με αφοσίωση που μόνο η αγάπη μπορεί να δείξει. Το «Dance Me to The
End Of Love» του Λέοναρντ Κόεν, το «You ‘re Gonna Make Me Lonesome When You
Go» του Μπομπ Ντίλαν, το «Weary Blues» του Χανκ Γουίλιαμς, το «Careless Love»
του «πατέρα των μπλουζ» Γουίλιαμ Χάντι, το δικό της «Don’t Wait Too Long» με
τον Τζέσε Χάρις χτίζουν ασφαλές καταφύγιο για να μας κρατήσει σε επαφή, μέσα
στις αγριάδες, τους κακούς καιρούς, στα λόγια τα μεγάλα και στις συνεργασίες
που ευδοκιμούν σε σικ ρεστοράν πάνω σε μία σάλτσα με μπόλικο δεντρολίβανο.
Σόρι, Μαρσέλ, το «τώρα» μάς αφορά περισσότερο. Ειδικά όταν έχει, όπως τα
τραγούδια της Μαντλέν, αίσθηση από τα παλιά.

«Betty’s Diner, The Best of…» Carrie Newcomer (Α&Ν)

Μερικές φορές ονειρεύεσαι να είσαι σε ταξίδι και να οδηγείς σε εκείνους τους
δρόμους τους ίδιους και ατελείωτους στην Αμερική τού πουθενά και να σταματάς
στο «ντάινερ», που θα είναι ανοικτό και θα σε περιμένει με αχνιστό καφέ και
ένα γεύμα που μπορείς να κοκκινίσεις όσο θέλεις με κέτσαπ, που είναι σαν να
τρέχει από τα χείλη της κοπέλας που τη λένε Παμ και σε ρωτάει αν θέλεις κι
άλλο καφέ, όπως καταλαβαίνεις από τις κινήσεις γιατί η προφορά χάνεται σε
εκείνα τα αμερικάνικα που πρέπει να μείνεις καιρό εκεί για να τα συνηθίσεις.
Εκεί σε περιμένουν τα τραγούδια της Κάρι Νιουκάμερ που, μουσικά, μοιάζει να
είναι εξαδέλφη της Λουσίντα Γουίλιαμς και στέκεται ακριβώς εκεί που η φολκ
συναντά την τζαζ, το ροκ και τις μπλουζ μπαλάντες, σαν το «Gathering Of
Spirits» που η Κάρι λέει μαζί με την Άλισον Κράους, σαν το «The Yes Of Yes»
και το «Ι Should Have Known Better» (η συλλογή με τα καλύτερά της είναι από το
1991 ώς το 2004). Σίγουρα θα ζητήσεις ξανά το μενού για το επιδόρπιο.

«On The Moon» Peter Cincotti (Concord/ Universal)

Στην καινούργια ταινία, όπου ο Κέβιν Σπέισι παίζει τον Μπόμπι Ντάριν, ο Πίτερ
Τσινκότι είναι ο Ντικ Μπερκ, ο καλύτερος φίλος του Μπόμπι Ντάριν και αυτή η
κινηματογραφική αποστολή του δεν τον βγάζει μακριά από τις τζαζ και ποπ
καταβολές του. Άλλωστε ο Χάρι Κόνικ Τζούνιορ, ο πιο… κρούνερ από τους
κρούνερ (συμπτωματικά και αυτός με κινηματογραφικές ανησυχίες), ήταν από τους
πρώτους που διαπίστωσε το ταλέντο και προώθησε τον νεαρό Πίτερ στον κόσμο της
μουσικής και πέρα από το πιάνο του, σε ένα πιο κοινωνικό και ταξιδιωτικό
περιβάλλον. Σε ένα μοναχικό δωμάτιο ξενοδοχείου στο Βερολίνο, ο Πίτερ έγραψε
το «On The Moon», κάπου στον δρόμο επίσης το «He’s Watching», διασκεύασε Κάρολ
Κινγκ, Γουίλιαμ Χάντι και Κόουλ Πόρτερ και αυτομάτως πέρασε στα πρόσωπα που θα
έχουμε στον νου μας όταν ανάβει το τζάκι της τζαζ και φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους.

Βαθιά συναισθήματα «Deep Inside» Mikael Delta (Klik Records)

Οι Αλκυονίδες μέρες πήραν άδεια, αλλά δεν πειράζει. Έχει φροντίσει ο Μιχάλης
Δέλτα για τις λιακάδες του χιονιά, εμβαθύνοντας στις όμορφες στιγμές που
έχουμε κρατήσει στην άκρη. Δεν υπήρχε αμφιβολία, το ξέρουμε.

Ο Μιχάλης «ζωγραφίζει» πάλι το τοπίο του, very deep, κάνοντας σλάλομ σε
«τεκ-χάουζ» κορυφές και μελωδίες που γλιστρούν γλυκά ώς την καρδιά μας.
Μπορείς έτσι να ταξιδέψεις, με κλειστά μάτια και τα πόδια απλωμένα πάνω στο
τραπέζι.

Δεν σου εγγυώμαι πως σε λίγο ο Μιχάλης δεν θα έχει καταφέρει να σε βγάλει έξω
μαζί με όλα όσα συμβαίνουν. Ανοίγεις τα μάτια και το ταξίδι συνεχίζεται.