Kαμπαρέ με το «Xαμόγελο» της γιαγιάς

Μια Μάνια Παπαδημητρίου, φινετσάτα αστεία, συναρπαστικά αλλιώτικη, τολμηρά πολιτική μάς δείχνει η ηθοποιός στον Πάνω Χώρο του θεάτρου «Πορεία»

Εκεί που το γέλιο πάει να «παίξει» με το δάκρυ. Εκεί που το δάκρυ
μπορεί να είναι απ’ το γέλιο, αλλά μπορεί και να μην είναι…

Εκεί κινείται η Μάνια Παπαδημητρίου. Στο παταράκι του θεάτρου «Πορεία»
που το «φωνάζουν «Πάνω Χώρος». Σ’ αυτήν την παράσταση που είναι και τραγούδι,
και θέατρο, και λίγο επιθεώρηση, και πολύ καμπαρέ – με την… καλή έννοια.
Αλλά πάνω απ’ όλα είναι ψυχή. H ψυχούλα της Μάνιας Παπαδημητρίου. H οποία σ’
αυτά τα περίπου είκοσι χρόνια που είναι στο θέατρο δεν παύει να μας
αιφνιδιάζει. Αλλεπάλληλες εκπλήξεις!

H καινούργια έκπληξη που μας επεφύλασσε η Μάνια Παπαδημητρίου στον
«Πάνω Χώρο» τού «Πορεία», σε μια μικρή σκηνούλα και με τραπεζάκια τριγύρω,
όπου μπορείτε να πιείτε το ποτό ή τον χυμό σας, έχει τον απλό τίτλο «Το
χαμόγελο της γιαγιάς». Και «καμώνεται» την πολύ απλή, την πολύ λιτή, την πολύ
γλυκιά, την πολύ ανάλαφρη: ένα θέαμα με σατιρικά κείμενα σε στίχο α λα Σουρής
και όμορφα τραγούδια. Μην το πιστέψετε! Είναι κάτι πολύ ουσιαστικότερο. Και
πολύ βαθύτερο. Καίριο!

H Μάνια Παπαδημητρίου, φορώντας ένα τριμμένο, τρυπημένο, παλιό – αλλά
πανέμορφο – μαύρο ρούχο, με λίγα αξεσουάρ, κάποια καπέλα, μια αστεία περούκα
παλιού στυλ – στυλ που κρατάει σε όλη την παράσταση -, ένα επιτραπέζιο
κουδούνι με ήχο γλυκό, μάς γυρίζει στα χρόνια τα παιδικά της – αρχές δεκαετίας
του ’60 -, μεταγγίζοντας το «άρωμά» τους, φέρνοντάς μας ξανά αυτές τις μνήμες
που έχουν γλυκάνει με τον καιρό, αλλά δεν είναι πάντα γλυκές… Μας γυρίζει σ’
αυτά τα μικροαστικά «τριάρια» γύρω στην Ιπποκράτους και την Αλεξάνδρας, όπου
«πρώτα μαθαίναμε τι είναι φωταγωγός και μετά τι θα πει ορίζοντας», με τα
δωματιάκια «υπηρεσίας» που ίσα ίσα χωρούσαν ένα ράντζο και μια δεκατετράχρονη
«Λαμπρινή» που καμιά φορά την έπιανε το παράπονο κι έκλαιγε και στο σπίτι
έλεγαν «μη δίνετε σημασία, δεν φταίει κανείς, την έπιασαν πάλι οι
νοσταλγίες…», με τη ζωή των «απέναντι» που γινόταν «θέαμα» – όπως και η
δικιά μας.

Καθόλου δεν λείπει η πολιτική. Το φανελάκι με το «πουλί» της 21ης
Απριλίου, τα ανέκδοτα «που δεν τα καταλαβαίναμε εμείς τα παιδιά, ειδικά όταν
συγχέαμε τον μπαμπά μας, που τον έλεγαν Θόδωρο και τον φώναζαν Θοδωράκη, με
έναν Θεοδωράκη εκείνης της εποχής»…, ο μπαμπάς αυτός που «ξέφευγε» κι άρχιζε
να τραγουδάει στην έξοδο σε ταβέρνα «Στρώσε το στρώμα σου για δυο» κι η μαμά
σκούνταγε και κλώτσαγε για να τον συνεφέρει – «μας ακούνε, Θοδωράκη»…

Και στο δεύτερο μέρος, οι εναλλασσόμενες μεταπολιτευτικές σημαιούλες
του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, και, πιο κοντά μας, η 11η Σεπτεμβρίου, και
οι Αμερικανοί, και το «Willkommen» απ’ το «Καμπαρέ» με το ξυλαράκι από ένα
σημαιάκι των ΗΠΑ να χώνεται ηδυπαθώς σε… ευαίσθητες περιοχές, και τα
πράγματα σκληραίνουν, και «πρπρπρπρπρ» τα ελικόπτερα της Αντιτρομοκρατικής, κι
ο Σταύρος και κυρ-Σταύρος, ο φίλος της Μάνιας, που τον έσυραν και τον διέσυραν
ως «ύποπτο τρομοκρατίας» γιατί κάπου, κάποτε, επί δικτατορίας ήταν «ακραίος
τύπος», και μετά, το Ιράκ, και – τι άλλο για φινάλε; – «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός
ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ».

Τολμηρή πολιτική πράξη

H Μάνια Παπαδημητρίου, εκεί πάνω, στο κατάμεστο πατάρι, που τη
χειροκροτούσε πολλή ώρα και φώναζε «μπράβο», δεν αποδεικνύει μόνο ότι είναι
«κρυφή πληγή» κι ότι μπορεί να γίνει τσαχπίνα και με τον Διονύση Μαλλούχο,
ικανό για παρόμοια «παιχνίδια», να «κεντήσουν». Προχωράει και σε μια πολιτική
πράξη. Τολμηρή πολιτική πράξη. Διότι, πέρα από τα άλλα, είναι τόλμη
εξαιρετική, όταν είσαι καλλιτέχνης και κατά κάποιον τρόπο «εξαρτάσαι» από τα
μέσα ενημέρωσης, μετά την αναφορά που κάνεις στην 11η Σεπτεμβρίου να
σκαρφαλώνεις σε μια σκάλα πτυσσόμενη και τραγουδώντας γλυκά, «αδιάφορα»,
χαριτωμένα, «σβεϊκικά», μ’ αυτό «το στραβό το χαμόγελο της γιαγιάς» που το
‘χεις κληρονομήσει, την «Πορνογραφία» του Χατζιδάκι και του Δαβαράκη, να
σκίζεις – κομματάκια – μια εφημερίδα…

INFO

Στο θέατρο «Πορεία» (Τρικόρφων 3 – 5, 3ης Σεπτεμβρίου 69, τηλ. 210-8210.991,
μόνο κάθε Τρίτη, στις 22.00). Εισιτήριο: 15 ευρώ.