«Tο τραγούδι δεν είναι μόνο για το ουίσκι μας»

«Δεν υπάρχει ελαφρά και σοβαρά μουσική. Υπάρχει καλή ή κακή μουσική. Αγαπώ τον Γιώργο Νταλάρα, τη Χαρούλα Αλεξίου. H Μαρινέλλα είναι μια μεγάλη φωνή, ο Πάριος και ορισμένοι νεώτεροι. Αν ο τραγουδιστής έχει κάτι να πει, θα το λάβει ο κόσμος το μήνυμα όπως και να ‘χει», λέει στα «NEA» η Αγνή Μπάλτσα

«Αυτά τα τραγούδια είναι διαμάντια, σαν το Ευαγγέλιο. Τα αντιμετωπίζω με τον
ίδιο σεβασμό, φόβο και σοβαρότητα σαν να τραγουδώ Μάλερ. Ξέρω ότι μπαίνω σε
ξένα χωράφια. Αλλά η “Αρχόντισσα” ή τα “Καβουράκια” είναι σαν φούγκα του Μπαχ,
σαν έκθεση ζωγραφικής με πολύτιμα, μικρά κάδρα».

H Αγνή Μπάλτσα, «η σπουδαιότερη δραματική μεσόφωνος της εποχής μας» κατά τον
Χέρμπερντ φον Κάραγιαν, φέρνει με τη σύμπραξη του Σταύρου Ξαρχάκου και της
Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής «Τα τραγούδια της πατρίδας μου» στην
πρώτη για το 2005 συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Τι διαφορετικό φέρει μια τραγουδίστρια της όπερας στην ερμηνεία λαϊκών
τραγουδιών; Είναι κάτι σαν μόδα σε όλο τον κόσμο…

«Αυτό θα το κρίνει το κοινό. Το βρήκα ενδιαφέρον, σχεδόν μαγικό. Δεν θα το
έλεγα μόδα, αλλά έτσι συμβαίνει. Αν μάλιστα συνυπάρχουν στη σκηνή ένας
τραγουδιστής της όπερας κι ένας “ποπ”, αν ξέρουν και οι δύο μουσική, κερδίζουν
και οι δύο…».

Τι ζηλεύετε στις ερμηνεύτριες αυτού του είδους (Νίνου ή Μπέλλου λ.χ.);

«Λείπω από την Ελλάδα, δεν τις παρακολούθησα. Δεν θα προσπαθήσω να μιμηθώ.
Χρειάζεται μεγάλη δύναμη ψυχής. Είναι, εξάλλου, ένας κόσμος άλλος, μια άλλη
εποχή αυτές οι τραγουδίστριες. Έχω την “ομπρέλα” του Σταύρου Ξαρχάκου, που
είναι μια ξεχωριστή μουσική προσωπικότητα. Έρχεται κι αυτός από την κλασική
μουσική. Με καθοδηγεί, αλλά μ’ αφήνει παράλληλα να δώσω τη δική μου ψυχή, τη
δική μου ανάγνωση σ’ αυτά τα τραγούδια».

Πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια από την πρώτη συνεργασία της με τον Σταύρο Ξαρχάκο
(το 1986 ηχογράφησαν για την Deutsche Grammophon το άλμπουμ «Από την Ελλάδα με
αγάπη». «Πέραν των κοντσέρτων αποκλειστικά με ελληνικά λαϊκά τραγούδια που
δώσαμε (Μόναχο, Βιέννη, Ατλάντα, Αθήνα, Τόκιο κ.α.), ερμήνευσα και ως “ανκόρ”
ορισμένα κι έβλεπα το κοινό να συγκλονίζεται. Στο Τόκιο, φαντασθείτε, όρθιο το
κοινό χειροκροτούσε τα “Καβουράκια”. Στο Μόναχο είπα “Το τρένο” στη μνήμη του
Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν, όταν πέθανε ξαφνικά (1989). Το κοινό χειροκροτούσε κι
έκλαιγε. Έχουν τεράστια δύναμη αυτά τα τραγούδια. Ο Ρικάρντο Μούτι μου είπε:
“Δεν καταλαβαίνω τα λόγια, αλλά με τρελαίνουν”».

Στη μουσική εμφανίζονται τελευταία καθημερινά νέα «ταλέντα», που τελικά
εξαφανίζονται σύντομα. Σημεία των καιρών ή δεν «γεννιούνται» πλέον μεγάλες
φωνές;

«Δυστυχώς, το φαινόμενο επικρατεί παντού. Υπάρχει ένα “προϊόν” που πρέπει να
προωθηθεί, και μάλιστα με ιδιαίτερα επιθετικές διαφημιστικές καμπάνιες, κι
έτσι “προκύπτουν” τα λεγόμενα “μεγάλα ταλέντα”. Συμβαίνει συχνά οι ίδιοι να
υπερεκτιμούν τον εαυτό τους. Ξαφνικά αυτοχαρακτηρίζεται “σταρ” ή, ύστερα από
δυο-τρεις συναυλίες “ντίβα”.

Δεν πρέπει να δίνουμε πάντα στον κόσμο αυτό που θέλει. Το τραγούδι δεν είναι
μόνο για να πίνουμε τα ουίσκι μας, να χτυπάμε τα ντέφια μας. Το καταλαβαίνω,
ένα σόου πρέπει να γίνεται αλλά, έως του να τραγουδούν άφωνοι όχι με το στόμα
αλλά… με άλλα μέρη του σώματός τους, ε, απέχει».

«Ανθρώπινα πεπρωμένα»

Μετά την «Αρχόντισσα» του Τσιτσάνη, η Αγνή Μπάλτσα θα πετάξει στο Τόκιο ως
Κλυταιμνήστρα στην όπερα «Ηλέκτρα» του Ρίχαρντ Στράους κι έπειτα στη Βιέννη
όπου, για πρώτη φορά στην 35χρονη καριέρα της, θα ερμηνεύσει τη σκοτεινή
Όρτρουντ στον «Λόενγκριν» τού Βάγκνερ. «Αυτοί οι ρόλοι είναι ανθρώπινα
πεπρωμένα», δήλωνε στα «NEA». «Μα, και η “Αρχόντισσα”, “Το τρένο” ανθρώπινα
πεπρωμένα είναι. Εμπεριέχουν έρωτα, φόβο, θάνατο μα, πάνω απ’ όλα, ελπίδα».

INFO

Αγνή Μπάλτσα – Σταύρος Ξαρχάκος, «Τα τραγούδια της πατρίδας μου», αύριο στις
21.00, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (25ης Μαρτίου και Παραλία, τηλ.:
2310-895.800). Εισιτήρια: 60, 50, 40, 25 και 12 ευρώ.