Σταρ μεν, μυγιάγγιχτη δε

Μία σταρ αν θέλει να λέγεται έτσι, κρατάει τη θέση της, δηλαδή δεν μπερδεύεται με εφήμερα αστεράκια

A, όχι! Αν είσαι η μεγάλη σταρ, μπορεί να εμφανίζεσαι στο τραγουδιστικό
ριάλιτι, αλλά κρατάς τη θέση σου. Δεν συγχρωτίζεσαι με τη ριάλιτι πλευρά, δεν
εμφανίζεσαι μπροστά στους κριτές με πλακατζήδικη διάθεση και κυρίως δεν
τραγουδάς ντουέτο με παίκτες που δεν ξέρεις αν θα κάνουν σουξέ στη συνέχεια ή
όχι. Με άλλα λόγια, αν είσαι η Δέσποινα Βανδή κάνεις τη χάρη στη δισκογραφική
σου εταιρεία να δώσεις πανηγυρικό τόνο στην έναρξη του νέου κύκλου – έχεις και
καινούργιο δίσκο να πουλήσεις – αλλά έως εκεί. Τι σταρ θα είσαι αν δεν δίνεις
την αίσθηση της μυγιάγγιχτης.

Βγήκε στη σκηνή, πάνω στο βάθρο με τα απλωμένα πέπλα σαν σεντόνι να ανεμίζουν,
με το μπαλέτο, με όλα της τα ντεκόρ, αλλά δεν πέρασε στην άλλη όχθη. Τόσο κόπο
να βρεθεί rive droit και να κατέβει τώρα στα χαρακώματα, να «τα πει» με
Τατιάνα και Μουρατίδη; Δεν γίνονται αυτά.

Το κυριακάτικο σόου είχε την γκλάμουρ πινελιά του, αλλά η «πινελιά»
προτίμησε να μη γίνει μουντζούρα από τον ιδρώτα του συγχρωτισμού με τόσο
κόσμο. Έτσι απέμεινε η εμφάνιση της Δέσποινας Βανδή σαν ένα ξεχωριστό
βιντεοκλίπ, το οποίο προβλήθηκε εμβόλιμα στο υπόλοιπο σόου και θα μπορούσε να
είναι βίντεο από το κέντρο όπου εμφανίζεται. Ακόμη κι αν δεν ήταν έτσι, πάντως
αυτή την αίσθηση έδωσε. Ιδίως όταν το υπόλοιπο σόου έγινε απολύτως παιδική
χαρά. «Μου λείψατε, κ. Μουρατίδη, μου έλειψε το χαμόγελό σας, η καλή σας η
καρδιά…», ειρωνικά η Τατιάνα. «Ήμουν στο Μεριντιέν στην Κύπρο και έκανα
μασάζ και πισίνες και τέτοια», εκείνος με νόημα, «ποια είδα εκεί δεν σου λέω»
– μπηχτή για την κουτσομπολίστικη εκπομπή της παρουσιάστριας απ’ όπου
πληροφόρησε το φιλοθεάμον κοινό ότι το εν λόγω ξενοδοχείο ανήκει στον σύντροφο
της Κατρίτση.

Όλα μέσα στη μαρμίτα του ριάλιτι, όλα ένας πολτός, φωσφορίζων και
αχνίζων από τις αναθυμιάσεις των οξέων μιας τηλεόρασης που θρέφεται από
κόντρες και παρλαπίπες.

Αλλά ακριβώς αυτά τα στοιχεία είναι που κάνουν το εγχώριο «Fame story» να
απέχει από το να είναι απλώς ένα τάλεντ σόου, όπου διαγωνίζονται μελλοντικοί
τραγουδιστές. Έχει γίνει ένα μείγμα ριαλιτοκουτσομπολικοτραγουδιστικού σόου,
όπου κριτές και επίδοξοι αοιδοί διαγωνίζονται εξίσου για τη δημοσιότητα. Όλοι
ένα μείγμα που «πουλάει» για όσο «πουλήσει». Απομένει να δούμε αν η μαρμίτα
«Fame story» θα καταπιεί την εγχώρια μουσική σκηνή, καθώς το άγχος του σουξέ
με οποιουσδήποτε όρους κερδίζει έδαφος.

Όσο για διασκεδαστικό θέαμα, αυτό δεν το αρνείται κανείς πως προσφέρεται
άφθονο, σε δόσεις εξοντωτικές, έστω και αν δεν είναι τραγουδιστικής ποιότητας.
Για παράδειγμα το βίντεο του Περικλή, που τον συνόδευσε στην ερμηνεία του
τραγουδιού «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί», όπου τον βλέπαμε με ύφος καρδιοκατακτητή
ανάμεσα σε διάφορες όμορφες ήταν καλύτερο και πρόσφερε περισσότερα στην
«εικόνα» του από όσα η φωνή του.

Αξιοποιούσε τον «ρόλο» που ο ίδιος έχει υιοθετήσει και προβάλλει στην
«καθημερινότητα» του ριάλιτι και προς το παρόν αυτός είναι και το διαβατήριό
του για τη δημοσιότητα.

Και γαμπρός και καημός

Ευχή ή κατάρα να είσαι 24 ώρες γαμπρός και να βγαίνεις σε κουτσομπολίστικη
εκπομπή που ‘χει κάνει φύλλο και φτερό την τελετή, τους καλεσμένους, ποιος
ήρθε, ποιος δεν ήρθε, για να διορθώσεις διάφορα κουτσομπολιά που σε έχουν
εξαγριώσει; Πάντως δεν πρόλαβε να βγάλει τα γαμπριάτικα ο Ανδρέας Μικρούτσικος
και νάτον κρεμασμένος από την τηλεφωνική γραμμή να εκφράζει παράπονα για το
ποιοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση να παραστούν στον γάμο του και ποιοι όχι.

Μπορεί οι άλλες αντίστοιχες εκπομπές να έδειχναν τις μπομπονιέρες και να είχαν
ευχές, όχι όμως και η Τατιάνα, η οποία ήξερε τι θα προκαλούσε τον συνάδελφό
της και θα ‘χε στην εκπομπή της ωραίο, αυθεντικό, υλικό «live» ξεσπασμάτων.

«Εγώ δεν μπορώ να εξορύξω από μέσα μου συναισθήματα και να μη στείλω
προσκλήσεις σε ανθρώπους που έχουμε δουλέψει μαζί» κ.λπ. κ.λπ. Φωνάζει στη
γραμμή ο Ανδρέας. Μα είναι δυνατόν 24 ώρες γαμπρός και να ξεκατινιάζεσαι στην
τηλεόραση; Μπορεί αυτήν τη φορά να μην έγινε σόου ο γάμος, όπως ο
προηγούμενος, αλλά η τηλεόραση που την έχει θρέψει ο ίδιος με τις λιχουδιές
του προσωπικού, του ιδιωτικού, του καημού δεν υποχωρεί. Εκτυφλωτικός ο καημός,
εκτυφλωτικά τα παράπονα, αλλά πολύ περισσότερο η αίσθηση ενός άγριου θεάματος
που καταπίνει ιδιαίτερες στιγμές εκείνου που το υπηρέτησε με πάθος, σαν να εκδικείται.