Στην καρδιά μου δυο δυο

Ένας άνδρας δύο γυναίκες να τον θέλουν κι οι δύο και εκείνος να μη χάνει ευκαιρία. Πολύ βολικό το σχήμα και άκρως αναγνωρίσιμο

Ένας άνδρας δύο γυναίκες. Ο συνδυασμός στα εγχώρια σίριαλ όλο και πιο συχνός.
Σύμπτωση ή μήπως αντανακλούν μια τάση, ένα φαινόμενο της εποχής που θέλει όλο
και περισσότερες γυναίκες να είναι μόνες, όλο και λιγότεροι άνδρες να είναι
διαθέσιμοι. Μάλλον τίποτε από τα δύο. M’ ένα επικάλυμμα δήθεν «ελευθεριότητας»
αναπαράγονται οι πλέον αναχρονιστικές νοοτροπίες, που θέλουν τη γυναίκα
κοτούλα, έρμαιο της αδυναμίας της, των θελγήτρων της και των «πονηρούτσικων»
καρδιοκατακτητών, οι οποίοι «αθωώνονται» για τη συναισθηματική ανωριμότητά
τους λόγω της υπερπροσφοράς ανόητων γυναικών. Και όλο αυτό είναι αποτέλεσμα
μάλλον έλλειψης έμπνευσης, που αντιγράφει δοκιμασμένες αν και ξεπερασμένες
συνταγές.

Πάντως δύο από τις φετινές κωμικές σειρές, του ίδιου καναλιού, το «H
ώρα η καλή» (Πάνος Μιχαλόπουλος, Μπέσυ Μάλφα, Ζέτα Δούκα) και «H απλή μέθοδος
των τριών» (Σπύρος Παπαδόπουλος, Κατερίνα Παπουτσάκη, Στεφανή Καπετανίδη) στο
Mega έχουν παρόμοιο σενάριο. Στο πρώτο είναι δύο αδελφές που διεκδικούν το
ίδιο αρσενικό και εκείνος αισθάνεται και για τις δύο τα σκιρτήματα του έρωτα,
αγνοώντας τη συγγενική τους σχέση. Στο δεύτερο σίριαλ, ένας άνδρας βρέθηκε
μπερδεμένος «χωρίς να το συνειδητοποιήσει» με δύο, εξίσου ανόητες, εξίσου
«χαμένες στον κόσμο τους» γυναίκες.

Το ενδιαφέρον είναι ότι τα «τρίγωνα» που δημιουργούνται δεν βασίζονται στην
παραδοσιακή απιστία. Δεν είναι στις προθέσεις των αρσενικών να προδώσουν την
αγαπημένη τους, την οποία επιθυμούν, αισθάνονται ερωτευμένοι μαζί της και
ευτυχείς κοντά της.

Παρ’ όλο όμως που συντρέχουν όλοι αυτοί οι λόγοι για τους οποίους
γεννιέται μια ερωτική σχέση, οι άνδρες μπαίνουν στον «πειρασμό» ενός ακόμη
έρωτα, το ίδιο «παραδοσιακού», όπως εκείνος που τους συνδέει με την επίσημη
αγαπημένη.

Στην περίπτωση του «H ώρα η καλή» πρόκειται για δύο αδελφές και οι δύο
εργαζόμενες, αν και ζάπλουτες υποτίθεται. H μία, η «επίσημη», διευθύνει την
οικογενειακή επιχείρηση (ακριβά γυναικεία ρούχα), η άλλη είναι φιλόλογος. H
μία τρελαμένη με τα ινστιτούτα καλλονής και τα spa, στα οποία τρέχει κάθε φορά
που είναι στενοχωρημένη ή και ευτυχισμένη, η άλλη υποτίθεται είναι αφιερωμένη
στα βιβλία και τις σπουδές και καταφεύγει σε αυτά για τους ίδιους λόγους που η
αδελφή της καταφεύγει στα spa. Το ανδρικό είδος εμφανίζεται στον «κόσμο τους»
σαν κομήτης, που συγκρούεται με την επιφάνειά του και φέρνει «οικολογικές»
ανατροπές.

Περίπου το ίδιο συμβαίνει και στο σίριαλ «H απλή μέθοδος των τριών». H
μία, η επίσημη που γίνεται και σύζυγος, καλομαθημένη κόρη καλοκάγαθου πατρός,
γίνεται εύκολο θύμα γιατί «δεν ξέρει τη ζωή». H άλλη, ιστορικός υποτίθεται,
Ελληνογαλλίδα, με το πιάνο της και τις οικολογικές της ανησυχίες, τις οποίες
φυσικά η σειρά γελοιοποιεί, προβάλλοντάς τες και αυτές σαν υποκατάστατο του
έρωτα για την εν λόγω νεαρή. Αυτή απλώς μένει έγκυος.

Με άλλα λόγια και τα δύο σίριαλ αναπαράγουν εκείνες τις βλακώδεις νοοτροπίες
που θέλουν τη γυναίκα με ό,τι κι αν ασχολείται, ό,τι και αν «εφευρίσκει» για
να «απασχολεί» κορμί και μυαλό, να είναι όλα χόμπι, για να περνά τις «άδειες»
ώρες της. Ένας άνδρας της λείπει.

Βολική αντίληψη που θέλει τις γυναίκες να βρίσκονται στην αγορά εργασίας λόγω
συναισθηματικού κενού και όχι γιατί αυτό αποτελεί στοιχείο ολοκλήρωσης της
προσωπικότητάς τους. Παραμένουν παραμυθοχτυπημένες με μοναδική θηλυκή δικαίωση
τον γάμο ή την εγκυμοσύνη. Ο άνδρας έχει την επιλογή.

Πίσω από το υποτιθέμενο ανδρικό δίλημμα, διακρίνεται εκείνος ο
νεοπουριτανισμός, που θέλει να συναντιούνται ψευδο-φεμινιστικές αντιλήψεις ότι
η γυναίκα έχει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης αρκεί να υπάρχει έρως εκατέρωθεν και
το παλιό παπαδαριό, ότι ο έρως δικαιώνεται μόνον αν υπάρχει γάμος ή έστω
πρόθεση γάμου.

Ο ερωτικός στόχος το ‘χει… δίπορτο

Και οι δυο πλευρές εκφράζουν ένα είδος πατερναλισμού, που ανακηρύσσει τη
γυναίκα παθητική, δίχως μυαλό, με υπαγορευμένη τη «χειραφέτηση», η οποία δεν
είναι άλλη από το «δικαίωμα» να εκφράζει ανοιχτά τον έρωτά της, αλλά για
εκείνον, τον μοναδικό. H «ερωτική ορθότητα» ταλαντεύεται ανάμεσα στη γελοία
σεμνοτυφία (έρωτας μετά γάμου ή υπόσχεσής του) και την επονείδιστη χυδαιότητα
(ο ερωτικός στόχος το ‘χει δίπορτο). Και τα δύο αθωώνονται διά της
υποτιθέμενης κωμικής προσέγγισης, που γίνεται οι παρωπίδες του συντηρητισμού.