Xοντραίνει το ριάλιτι

Χρειάζονται άλλους τρεις μήνες οι παίκτες του «Fame Story» για να γεμίσουν καλά τις αποσκευές τους που θα τους οδηγήσουν στις κουτσομπολίστικες εκπομπές

Ακαδημία; Μα το πίστεψε κανείς; Ριάλιτι ήταν το «Fame Story» και πιο ριάλιτι
γίνεται. Και οι κανόνες του όλο και πιο άγριοι. Το τρίμηνο του εγκλεισμού
έγινε εξάμηνο. Και οι κριτές δεν φθάνει που ξεπερνούν, έτσι κι αλλιώς, τα όρια
της κριτικής για τις τραγουδιστικές ερμηνείες κατά τη διάρκεια του
κυριακάτικου σόου, πλέον θα μπαίνουν στον χώρο όπου ζουν οι παίκτες και θα
ασκούν κριτική στη συμπεριφορά και τον χαρακτήρα τους.

Μέχρι ποιου σημείου μπορεί να φθάσει το ψώνιο ή και η λαχτάρα για καριέρα στις
πίστες; Απομένει να το δούμε.

Πάντως μια χούφτα ενήλικοι κάθονται σαν πιτσιρίκια στο νηπιαγωγείο και ακούν
νουθεσίες και μπουρδολογίες από ανθρώπους, οι οποίοι αίφνης απέκτησαν την
απόλυτη εξουσία επάνω τους, την εξουσία που δικαιούται ίσως ένας γονιός, ένας
ικανός και ευαίσθητος ίσως δάσκαλος και αυτός μόνο αν ο ίδιος ο μαθητής τού
την αναγνωρίσει.

Είδαμε την Εύη Δρούτσα να κάθεται απέναντι από τα «μαθητούδια» και να
κάνει κριτική στη συμπεριφορά τους. Έπεσε σε σκληρό καρύδι, τη Δόμνα, που
κάνει το δικό της επικοινωνιακό παιχνίδι με τον ατίθασο χαρακτήρα και την
ευκολία στις αθυροστομίες και φούντωσε. «Έχεις πρόβλημα με τον εαυτό σου»,
λέει η κριτής-των-πάντων-ορατών-τε-και-αοράτων-Δρούτσα. «Δεν έχω κανένα
πρόβλημα με την πάρτη μου», απαντά η επίδοξη αοιδός. «Έχεις», επιμένει αυστηρά
και προχωράει σε πιο ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις των «ξεσπασμάτων» της Δόμνας,
«έχεις έναν θυμό».

Μάλιστα. Να τους ξαπλώσει και στα ντιβάνια να μιλήσουν για την παιδική τους
ηλικία. Όλα να μας τα πουν. Κι εμείς να ακούμε. Να καταναλώνουμε όλο και
περισσότερη σάρκα. Ποιες φωνές, ποια τραγούδια, ποιες καριέρες, τι να τα κάνει
το φιλοθεάμον κοινό αυτά; Κορέστηκε.

Άλλωστε, αν κάθε τρίμηνο βγαίνει και μια φουρνιά «αγαπημένων»
ριαλιτοτραγουδιστών θα δημιουργηθεί υπερπληθωριστικό φαινόμενο με αρνητικές
μακροπρόθεσμα επιπτώσεις στην αγορά. Περίπου το ίδιο που συμβαίνει με την
αγροτική παραγωγή. Όταν ξεπερνά ένα όριο πέφτει τόσο η τιμή των προϊόντων,
ώστε γίνεται ασύμφορη η πώλησή τους, μένουν στις αποθήκες και κατόπιν είναι
ασύμφορη και η παραγωγή τους.

Στα τραγουδιστικά ριάλιτι προϊόντα είναι οι άνθρωποι. Μόνο που ελάχιστα
αντιμετωπίζονται έτσι.

H αλήθεια είναι πως ήταν ο Γουόρχολ που συνειδητοποίησε πως στην εποχή του
θεάματος, όπου όλα γίνονται σόου, οι ίδιοι οι άνθρωποι μετατρέπονται σε
«προϊόντα» και οι διασημότητες δεν είναι παρά «ανθρώπινες σούπες», σαν αυτές
της πασίγνωστης μάρκας για τις οποίες σχεδίασε τα διάσημα κουτιά του. Με άλλα
λόγια, όλη η φασαρία είναι το περιτύλιγμα και το μάρκετινγκ.

Το εγχώριο τραγουδιστικό ριάλιτι θα λέγαμε πως είναι μια γουορχολική
εκδοχή – τηρουμένων των αναλογιών – για τα απόλυτα προϊόντα της κυρίαρχης
εθνικής κουλτούρας που έχει ταυτιστεί μέσω της τηλεόρασης με τον χώρο της
καταναλωτικής μουσικής. Άλλωστε το δικό μας Χόλιγουντ είναι η τραγουδιστική
σοουμπίζ. Αυτή προσφέρει τα ιλουστρασιόν όνειρα του γρήγορου σουξέ, αυτή και
διασημότητες προς μαζική κατανάλωση, πρότυπα, «αξίες», σενάρια έρωτα, μίσους
και αγάπης. Ένα κολοσσιαίο σύστημα που συνδυάζεται με το τηλεοπτικό θέαμα και
αναπαράγεται με όλο και πιο φανταχτερό, όλο και πιο γοητευτικό, όλο και πιο
κανιβαλικό περιτύλιγμα.

Διόλου τυχαίο το γεγονός ότι σε παγκόσμια πρωτοτυπία ο εγκλεισμός ριαλιτζήδων
αποκτά εξάμηνη διάρκεια.

Άνθρωποι σε τρίμηνη μαρινάτα

Αναρωτήθηκε κανείς αν αντέχει και με ποιες συνέπειες μια ανθρώπινη ψυχή
έναν τέτοιου είδους περιορισμό; Πόσο οργανωμένες πρέπει να είναι οι
προσωπικότητες όσων παίρνουν μέρος ώστε να αντέξουν την πίεση; Φυσικά ουδείς
αντέχει και εξ αυτού συνεπάγεται ότι θα υπάρξουν άφθονα γαστριμαργικά
ξεσπάσματα για να καταναλώσει το φιλοθεάμον κοινό. Αυτός είναι και ο λόγος για
τον οποίο παρατείνεται.

Ο νέος κύκλος του «Fame Story» άρχισε νωρίς, πριν καλά καλά χωνευτεί ο
προηγούμενος, που πρόσφερε άφθονο υλικό (Καλομοίρα, έρωτα Καραφώτη – Μάρως
κ.λπ.). «Μπούκωσε» η αγορά κουτσομπολιών από τους προηγούμενους και δεν είναι
έτοιμη να ανοίξει για επόμενους. Έτσι αφήνουν τους φετινούς να μαριναριστούν
στα υλικά του ενισχυμένου ριαλιτζήδικου θεάματος άλλο ένα τρίμηνο, μπαίνουν
και μερικοί καινούργιοι, μπαίνουν και οι κριτές να τους νουθετήσουν για να
είναι πιο βολικοί στο σερβίρισμα και όλοι μοιάζουν ευχαριστημένοι.