Οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται

Με τον Καντάφι πρώτο καλεσμένο, η Δήμητρα Παπανδρέου «Αυτοπροσώπως» οδήγησε το τηλεοπτικό κοινό στην πλήξη

Τηλεοπτικό γεγονός, όπως και να το δούμε, η εκπομπή της Δήμητρας Παπανδρέου
(Star, «Αυτοπροσώπως», 23.30). Όχι μόνο γιατί πρόκειται για μία πρώην κυρία
πρωθυπουργού, αλλά και γιατί υπήρξε μιντιαντάρλινγκ προσωπικότητα,
αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια της κουτσομπολίστικης εγχώριας επικαιρότητας σε
μια εποχή κατά την οποία η πολιτική σκηνή είχε μετατραπεί σε ένα είδος
πολιτικο-ερωτικού ριάλιτι.

H ίδια δεν έκρυψε τα τελευταία χρόνια τη διάθεσή της να επανέλθει στο
προσκήνιο. Και μπορεί ο πολιτικός στίβος, που ήταν ο πρώτος στόχος, να μην
άνοιξε τις πύλες, η τηλεόραση παραμένει καταφύγιο και ενδεχομένως όχημα για
αναδίπλωση. Άλλωστε με τηλεοπτική εκπομπή εισέβαλε αρχικώς στην επικαιρότητα,
όταν την εποχή της πρώτης γνωριμίας της με τον Ανδρέα Παπανδρέου βρέθηκε από
αεροσυνοδός παρουσιάστρια εκπομπής συνεντεύξεων με πολιτικές προσωπικότητες,
την περιβόητη «Μισό-μισό», στην EPT. H εκπομπή δεν στέριωσε. Ένα σκοτεινό
πολιτικο-προσωπικό παρασκήνιο την περιέβαλλε, το ίδιο που οδήγησε και τον τότε
πρόεδρο Θόδωρο Χαλάτση στην εκπαραθύρωση, γιατί αρνήθηκε να υπογράψει τα 52
επεισόδια. Άλλες εποχές.

H μέθοδος «τηλεόραση» όμως, ίδια. Άλλωστε ο χώρος του θεάματος, όπου
ευδοκιμεί η «ρηχή» μνήμη, μοιάζει να προσφέρεται για να διαμορφώσει ή
αναδιαμορφώσει κανείς το ίματζ του. Μόνο που απαιτούνται ειδικά και ισχυρά
προσόντα για κάτι τέτοιο. Δεν είναι εύκολο να αποδεσμευθεί κανείς από τις
«αποσκευές» με τις οποίες πορεύθηκε ως διασημότητα. Άλλωστε, αυτές
αποδεικνύουν και τα πραγματικά ταλέντα του.

Για πρεμιέρα επιλέχθηκε ο Μουαμάρ Καντάφι, από τους ηγέτες που
υποστήριξε ο Ανδρέας Παπανδρέου και διατηρούσε φιλικές σχέσεις. Επιλογή, η
οποία προφανώς είχε σκοπό να δώσει και το στίγμα της τηλεοπτικής πορείας που
έχει χαράξει η κ. Παπανδρέου. Πάντως ακόμη και αν υπολογίσουμε το τρακ που
συνήθως έχει κανείς στο ξεκίνημα, και πάλι το θέμα ήταν πληκτικό. Οι ερωτήσεις
γραμμένες, τις οποίες διάβαζε μία μία – μια και δεν είναι δημοσιογράφος, όπως
η ίδια δήλωσε κάποια στιγμή στον συνομιλητή της -, βοήθησαν να συντεθεί ένα
διαφημιστικό πορτρέτο. Όσο για τον Λίβυο ηγέτη, τις αξιοποίησε πλήρως
προβάλλοντας ένα μετριοπαθές ίματζ. Αν είχε ένα ενδιαφέρον η συνέντευξη, αυτό
ήταν ότι βρέθηκαν απέναντι δυο άνθρωποι που έχουν συνείδηση του «τέλους
εποχής» και ο καθείς αναζητεί με νέα μέσα ή με όσα διαθέτει – τηρουμένων των
αναλογιών – να γλιστρήσει και στην καινούργια.

Φυσικά ήρθε η κουβέντα στον Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο διατηρούσαν
σχέσεις φιλικές και συναντιόντουσαν σε κλίμα ανεπίσημο, «να εδώ κάτω από το
δέντρο». Και τι πιστεύει για τον Μπους; «Αν δεν ήταν η καταστροφή στο Ιράκ, θα
μπορούσαμε να πούμε ότι είναι άνθρωπος με αποδεκτή πολιτική». Και για τον Τόνι
Μπλερ; Κι αυτός «μπλέχτηκε στο Ιράκ, χωρίς αυτό θα τον αγαπούσα, γιατί είναι
αριστερός και έχει ελπίδες και προσδοκίες για το καλύτερο και τώρα μπορούμε να
συνεργαστούμε». Για τον Μπιν Λάντεν; «Καλός ή κακός, πάντως είναι παγκόσμιο
φαινόμενο, αλλά ρωτήστε τους Αμερικανούς που τον έφτιαξαν» Για τον Ζακ Σιράκ:
«Τώρα που με επισκέφθηκε άλλαξα γνώμη, ταπεινόφρων, συνεργάσιμος».

Οι ερωτήσεις έστρωναν το χαλί για τον «διπλωματικό» βηματισμό του. Την ωραία
εικόνα συμπλήρωναν και δηλώσεις των πολιτών στον δρόμο «για τον πατέρα» ή «για
τον αδελφό τους» Καντάφι, τον ιδρυτή της Τζαμαχιρίας, του «κράτους άμεσης
δημοκρατίας σαν την Αθήνα του 4ου αι. π.X.», όπως ο ίδιος έλεγε και ξανάλεγε,
ενώ ο φακός έδειχνε τα τεράστια πορτρέτα του που φιγουράρουν παντού προς
επιβεβαίωση προφανώς των λεγομένων τού επί 35ετία αρχηγού της Λιβύης.

«Τρομο-κρατία» όπως «δημο-κρατία»;

H μοναδική στιγμή που έσπασε την πλήξη της επίπεδης συνέντευξης ήταν
εκείνη, που ο Καντάφι ρώτησε πώς προφέρεται στα ελληνικά η «τρομοκρατία».
«Τρομο-κρατία» λέει ο μεταφραστής, «τρο-μο-κρατία» προφέρει εκείνος, «μοιάζει
με το δη-μο-κρατία;». «Όχι, όχι, είναι τρόμο και κράτος». «Κράτους;
τρομο-κράτους;» «Ναι, όχι δημο- όμως, αλλά τρομο-κρατία, τρόμος, τρόμος»,
κοπιάζει ο μεταφραστής.

Στο τέλος του προσφέρθηκε αντίγραφο κυκλαδίτικου ειδωλίου, φιλήθηκαν
σταυρωτά με τη Δήμητρα Παπανδρέου ενώ η βροχή έπεφτε έξω από την τέντα στην
οποία συναντήθηκαν και που έδινε ωραίο κουλερ-λοκάλ, με το ψιλόβροχο να πέφτει
και τον Τάσο Μπιρσίμ στην κάμερα να φροντίζει ώστε η σκηνοθεσία να προστατεύει
το εγχείρημα – και κυρίως τις προσδοκίες από αυτό -, αποφεύγοντας τα
υπερβολικά κοντινά πλάνα της κ. Παπανδρέου. Εκείνα που θα επιθυμούσε μια
εμπορική τηλεόραση και στα οποία είναι βέβαιο πως θα κατέφευγε, κάτω από άλλες
συνθήκες. Μόνο που η σοβαρότητα χρειάζεται υποστήριξη, τουλάχιστον από ένα
ενδιαφέρον τηλεοπτικώς περιεχόμενο.