Δρόμοι

Τρία μερόνυχτα…

… «γλεντούσε» με το γιαπωνέζικο βιντεοπαιχνίδι «Katamari» η Κόζι Κίτσενς από
το Λος Άντζελες. Όταν πια νόμισε πως ξεμπέρδεψε, διαπίστωσε πως δεν ήταν
καθόλου εύκολο να το παρατήσει. Σε αυτό το παιχνίδι, οι παίκτες σπρώχνουν πάνω
στην οθόνη μια γιγάντια μπάλα και προσπαθούν να την κάνουν ολοένα και πιο
μεγάλη, μαζεύοντας όλα τα αντικείμενα που βρίσκονται στο δρόμο της. Ακόμη και
όταν πια άφησε κατά μέρος το παιχνίδι, η Κόζι ανακάλυψε πως ήταν πάρα πολύ
δύσκολο να απεξαρτηθεί από τη ζωηρή επιθυμία να «μαζεύει» πράγματα. «Εκεί που
οδηγούσα το αυτοκίνητο, η Κόζι μου άρπαξε το τιμόνι και πήγε να το βγάλει από
τον δρόμο», λέει ο σύζυγός της στο περιοδικό «Γουάιαρντ». «Ύστερα μου ζήτησε
συγγνώμη και μου εξήγησε πως ήθελε να “μαζέψει” ένα γραμματοκιβώτιο που
βρισκόταν στην άκρη του πεζοδρομίου».

Δεν ξέρουμε…

… πόσο μπορεί να κινδυνεύουν οι πεζοί και οι αυτοκινητιστές του Λος Άντζελες
από την Κόζι, όμως είναι γεγονός πως αυτή η δυσκολία να ξεχωρίσει κανείς την
πραγματική από τη φανταστική ζωή του παιχνιδιού είναι κάτι που το παθαίνουν οι
περισσότεροι παίκτες τέτοιων βιντεοπαιχνιδιών. Μάλιστα, οι κατασκευαστές
σκέφτονται να προειδοποιούν στο εξής τους αγοραστές ότι, παίζοντας τέτοια
παιχνίδια, ίσως να δυσκολευτούν κατόπιν να κάνουν τη διάκριση ανάμεσα σε αυτά
και την πραγματικότητα. Χάνουν λοιπόν τα λογικά τους; Όχι περισσότερο από όσο
μπορεί να τα χάσει και ένας που βρίσκεται μέσα στην πραγματικότητα, η οποία
μερικές φορές ξεπερνάει κάθε φαντασία. Υπάρχουν φορές που η κατάλληλη
αντίδραση στην πραγματικότητα είναι να χάνει κανείς τα λογικά του, είχε πει ο
συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας Φίλιπ K. Ντικ. (Ούτε τα δικά του τα
είχε τετρακόσια. Κάπου «χάθηκε» μέσα στους δαιδάλους των φανταστικών κόσμων
που επινόησε – ανάμεσά τους και το «Μάτριξ».)

Το πρόβλημα…

… με τα βιντεοπαιχνίδια φαίνεται πως είναι ο εθισμός. Όσο περισσότερο παίζει
κανείς, τόσο περισσότερο μένει πνευματικά και ψυχικά μέσα στο παιχνίδι, ακόμη
και όταν αυτό έχει πια τελειώσει. Όμως, αυτό το φαινόμενο δεν παρατηρείται
μόνο στα βιντεοπαιχνίδια, αλλά γενικότερα στον κόσμο των κομπιούτερ. H Λίζα
Χόφμαν, που περνάει ατέλειωτες ώρες μπροστά στο κομπιούτερ της, εξομολογείται
πως της είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει πού τελειώνει το κομπιούτερ της και
πού αρχίζει η πραγματική ζωή. «H εντολή “Z” σημαίνει “ακύρωση” σε όλα τα
προγράμματα που χρησιμοποιώ», λέει. «Έτσι, όποτε έχω κάτι στη ζωή μου που θέλω
να το ακυρώσω, ψάχνω να βρω το πλήκτρο “Z”. Και μου φαίνεται παράξενο που δεν
μπορώ να το βρω».

Τέτοια πλήκτρα…

… και εντολές σπάνια τα βρίσκουμε όταν τα θέλουμε, παρεκτός στα κομπιούτερ
και τα μαθηματικά. «Στο βαθμό που τα μαθηματικά αναφέρονται στην
πραγματικότητα, δεν είναι βέβαια», έλεγε ο Αϊνστάιν. «Στο βαθμό που είναι
βέβαια, δεν αναφέρονται στην πραγματικότητα».