Pαπ, σαν ξυπνητήρι

Χοντρές, χρυσές αλυσίδες και μενταγιόν-κοτρώνες κρέμονται στον λαιμό του
χιπ-χόπ και χτυπάνε σαν μεθεόρτια κουδουνάκια. Όμως, παρότι λάμπει σαν
πυγολαμπίδα και κάνει ρίμα σαν ημερολόγιο, έχει δυνάμεις να ξεπεράσει τον
εαυτό του. H ώρα της κρίσης πλησιάζει και ο M.C. (Master of Ceremony!) παίρνει
το μικρόφωνο. Μετανοείτε – λέει – και ακολουθήστε το ένστικτό σας. Επίσης,
έχει γνώμη και για άλλα πολλά.

«The New Danger», Mοs Def (Universal)

«Είμαι ο πιο όμορφος μπαμπούλας, είμαι ο αγαπημένος σου εφιάλτης», λέει ο Μος Ντεφ. Αν επιμένει…

Τα πράγματα στο χιπ-χόπ μοιάζουν συχνά με ένα κουβάρι, που δεν ξέρεις από πού
να αρχίσεις να το ξετυλίγεις, μέχρι να ανακαλύψεις πως έχει πολλές άκρες και
όχι μία. Δεν είναι ούτε ο Ράσελ Σίμονς ούτε ο Dr. Dre οι μόνοι που ξετυλίγουν
την κουλτούρα του. Ο Μος Ντεφ κρατάει σίγουρα μια άκρη του νήματος, που ποτέ
δεν μπερδεύεται με άλλους κόμπους, έχει κατά κάποιον τρόπο το μοναχικό ύφος
που έχει και ο ίδιος στη δουλειά του, ένας ποιητής του δρόμου που ακολουθεί
τον λόγο και μετά τη μουσική. Πέντε χρόνια μετά το «Black On Both Sides»,
ξαναδοκιμάζει την τύχη του με το «Νέο κίνδυνο» («New Danger») και πρόθεση να
ανοίξει πιο πολύ το παιχνίδι, προγραμματίζοντας το ξυπνητήρι της συνείδησης
του ραπ να χτυπάει σε τακτά διαστήματα. «Διαβασμένος» στις μουσικές, οδηγεί
ένα ευλύγιστο είδος ραπ σε τζαζ α λα Μάιλς Ντέιβις γειτονιές, σε ροκ – τύπου
Doors – διαμερίσματα και σε μουσκεμένα μπλουζ του Νότου σαν το «New Danger» να
είναι ένα μιούζικαλ από τα σπλάχνα του Μπρούκλιν, από όπου έρχεται και ο
εκλεκτός κύριος Μος Ντεφ, προικισμένος και με προσόντα υποκριτικής, που εκτός
από την οθόνη αξιοποιεί στους στίχους και στο διαφορετικό αυτό είδος του ραπ
που υπογράφει.

H κουλτούρα του έρχεται εξπρές από την εποχή της μεγάλης αμφισβήτησης και
όποιος προσπαθήσει να το αμφισβητήσει στο παραμικρό βρίσκει δύο κομμάτια να
του δίνουν απάντηση στο άψε-σβήσε, το υπνωτικά παρεμβατικό «Sex, Love &
Money» και την άποψη του Μος πάνω στο The Take Over του Jay Ζ – κατ’ αυτόν The
Rape Over – μαστίγωμα στη βιομηχανία της μουσικής και στο χιπ-χόπ που
μασουλάει αυτή σα μαστίχα για τη χώνεψη.E, ναι, δεν είναι το τυπικό χιπ-χόπ
άλμπουμ το «The New Danger», αλλά ποιος νοιάζεται για τα τυπικά…

«Disciples of the 36 Chambers: Chapter 1», Wu-Tang Clan (V2)

Είναι περισσότερο ιδέα, ένα ολόγραμμα στον χώρο, σκόρπια ομάδα δεμένη με
όρκους και, για να μη χανόμαστε, ένας θρύλος του χιπ-χόπ που βάζει τελεία στις
όποιες αμφισβητήσεις του είδους – οι Wu-Tang Clan, λοιπόν, είπαν να βρεθούν
ξανά μαζί. Όλοι. Σε συναυλία, στο Σαν Μπερναντίνο της Καλιφόρνιας, τον
περασμένο Ιούλιο. Το CD που προέκυψε από τη συνεύρεσή τους είναι περισσότερο
από ντοκουμέντο, ένα σπαρταριστό μανιφέστο για την πίστη μιας εκρηκτικής
κομπανίας που μπορεί να έχει σκορπιστεί στα πέντε σημεία του ορίζοντα, αλλά
όταν νιώθουν πως πρέπει έτσι να γίνει ο RZA, o Μέθοντ Μαν και όλα τα παλικάρια
παίρνουν τα μικρόφωνα και κάνουν σαματά, ραπάρουν σαν πολυβόλα, καταργούν τους
νόμους στην πλοκή του στίχου, χτυπάνε σαν χταπόδι τον ρυθμό και δεν εννοούν να
κάνουν το θέμα λιανά για να το καταλάβουν και οι θεατές του κεντρικού δελτίου
ειδήσεων. Δεν είναι εύκολη η ακρόαση για τους «ξένους», είναι όμως θαυμάσιο το
υλικό για τον Τζιμ Τζάρμους (φίλο του RZA – Wu-Tang Clan, η ταινία;) και για
όσους διαθέτουν επαναστατημένα αυτιά.

«Sounds From The Burning Spear», Burning Spear (Α&Ν)

Στη σκέψη και μόνο των πρώτων ιστορικών ηχογραφήσεων του Μπέρνινγκ Σπίαρ στο
Studio One, τα χέρια των φαν της ρέγκε ιδρώνουν και μια συγκίνηση πολύ ψηλά
στο «τοπ» των συγκινήσεων αναβλύζει στην επιφάνεια. Εν ολίγοις, η Soul Jazz
Records, δισκογραφική εταιρεία, σημείωσε ξανά έξτρα πόντους με την
επανακυκλοφορία – σε ένα CD – κομματιών που έγραψε ο Μπέρνινγκ Σπίαρ στο
θρυλικό στούντιο του Κλέμεντ «Κόξον» Ντον. Και ακούγονται σήμερα, έτσι όπως
ήταν τότε, με τη γλυκύτητα του ήχου και τον αέρα της Τζαμάικας, ένας
ονειρεμένος μικρόκοσμος που εξελίχθηκε όχι μόνο στα τριάντα χρόνια της
καριέρας του Σπίαρς αλλά και της ρέγκε σφαιρικά. Άλλωστε, καταλαβαίνετε, όταν
πηγαίνει κάποιος, το 1969, να ηχογραφήσει στο στούντιο του Κλέμεντ «Κόξον» με
συστάσεις Μπομπ Μάρλεϊ, κάτι συγκλονιστικό συμβαίνει. Σωστά;

Οδηγέ, μην τρέχεις! «Grand Theft Auto» V/Α (Universal)

Όσο ανεβάζουν την αδρεναλίνη οι ρόδες που σπινιάρουν στον δρόμο και τα απότομα
φρεναρίσματα, άλλο τόσο οι μουσικές παίζουν ρόλο στο τιμόνι του Grand Theft
Auto, που όσοι ξέρουν το παιχνίδι δεν χρειάζεται να βάλουν τη φαντασία μπροστά
– είπαμε, ξέρουν. Λαδώνουν τη μηχανή με τον καλύτερο τρόπο, ενώ ο παίκτης
οδηγεί άφοβα στην οθόνη, αυθεντίες της έντασης απ’ όλο τον μουσικό χάρτη, από
τους Cypress Hill και Raze ώς Faith No More, τους Eric Β. & Rakim και ώς
Γουίλι Νέλσον, οδηγό της κάντρι. Μόνο οι Cars λείπουν – και δεν θα ‘πρεπε.