ΓNΩMH Πώς θέλουμε το ποδόσφαιρο;

Μπήκε το σωτήριον έτος 2005 και οι συζητήσεις των ειδικών του ποδοσφαίρου για
το πώς θέλουμε το άθλημα τη νέα χρονιά δίνουν και παίρνουν. Στο επίκεντρο, δύο
είναι οι βασικές προτάσεις. H πρώτη αφορά την παρουσία της τηλεόρασης (βίντεο)
δίπλα στους αγωνιστικούς χώρους για την επιτόπου διαλεύκανση των επίμαχων
φάσεων. Και η δεύτερη τη συμμετοχή δύο επιπλέον εποπτών (λάινσμεν) δίπλα στη
γραμμή του άουτ και παραπλεύρως των εστιών. Οι άλλες προτάσεις αφορούν την
επαγγελματική διαιτησία, τον ορισμό και όχι την κλήρωση των διαιτητών. Στην
περίπτωση της παρουσίας μόνιτορ δίπλα στο τερέν, θα έχουμε δικαστήριο του
διαιτητή επιτόπου! Το θέμα είναι ποιος θα κρίνει τον διαιτητή, τι θα γίνει με
την εξέλιξη του παιχνιδιού (πότε θα ξαναρχίσει) και πόσο θα διαρκέσει η
συγκεκριμένη διαδικασία. Αν υπάρξει διχογνωμία τι θα γίνει; Ποιος θα επιβληθεί
στον… επιδιαιτητή που θα κρίνει τον διαιτητή; Ένα άλλο επίσης σοβαρό θέμα
είναι ότι όλοι εμείς (δημοσιογράφοι, φίλαθλοι, παίκτες, προπονητές) θα έχουμε
το «δικαίωμα του ανθρώπινου λάθους», ενώ οι ρέφερι θα πρέπει να είναι «οι
τέλειοι άνθρωποι». Είναι λογικό αυτό; Είναι δίκαιο;

Το «ανθρώπινο λάθος» δεν είναι μέρος του παιχνιδιού; Δυστυχώς, η τεχνολογία
μπορεί να διαλευκάνει πολύ εύκολα και γρήγορα κάποιες φάσεις, αλλά επίσης
μπορεί να τινάξει στον αέρα την αυτοσυγκέντρωση, τα νεύρα, ακόμη και τον
ψυχικό κόσμο του «κατηγορουμένου». Εδώ και περίπου 130 χρόνια το ποδόσφαιρο
πορεύθηκε χωρίς μόνιτορ και επέζησε.

Τι ψάχνουμε λοιπόν;