[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τέλος χρόνου. Ό,τι πάθαμε πάθαμε, ό,τι κερδίσαμε κερδίσαμε, τώρα πάμε γι’
άλλα! Το δίσεκτο 2004 αποχωρεί με ελαφρά πηδηματάκια, και οι μερικές ώρες που
απομένουν ώς την επίσημη αποχώρησή του είναι μια καλή περίοδος για έναν
σύντομο απολογισμό. Να δούμε ποιοι επηρέασαν τη ζωή μας, και πώς. Να μιλήσουμε
για τους ανθρώπους που μπήκαν στο σπίτι μας απρόσκλητοι, που μιλήσαμε γι’
αυτούς χωρίς αυτούς, και πολλές φορές όχι και τόσο κολακευτικά! Κολακευτικά;
Φαρμάκι! Να μας ακούει ο φαρμακοποιός της γωνίας και να σκέφτεται ότι έτσι και
τα φέρει η (κακή) τύχη καμιά φορά ανάποδα, θα ανοίξουμε φαρμακείο να τον
ανταγωνιστούμε!..

K. Καραμανλής – Γ. Παπανδρέου

Άνθρωπος της χρονιάς είναι φυσικά ο K. Καραμανλής. Πήρε ένα κόμμα διαλυμένο
και μέσα σε επτά χρόνια το έκανε κυβέρνηση και ο ίδιος έγινε Πρωθυπουργός.
Καλός Πρωθυπουργός δεν θα το ‘λεγα, αλλά έχει μπροστά του τρία χρόνια για να
αποδείξει ότι δεν την πάτησαν όσοι τον ψήφισαν. Άνθρωπος της χρονιάς και ο
Γιώργος Παπανδρέου. Πήρε ένα κόμμα επίσης διαλυμένο (τι διαλυμένο, κομμάτια
και θρύψαλα μιλάμε), το οδήγησε στις εκλογές, έχασε αξιοπρεπώς, και τώρα
προσπαθεί να το στήσει στα πόδια του, υπερνικώντας χίλιες δυσκολίες και
υπερβαίνοντας χιλιάδες μικρά και μεγαλύτερα προβλήματα. Γι’ αυτόν τώρα αρχίζει
το ματς…

Κωστής Στεφανόπουλος

Για τον Κωστή Στεφανόπουλο το ματς ολοκληρώνεται στο γύρισμα του νέου χρόνου.
Φεύγει με το κεφάλι ψηλά, και με τη συμπάθεια ολόκληρου του ελληνικού λαού,
ακόμη και εκείνων που ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με την ιδέα ότι μπορούσε ένας
«παλαιάς κοπής» συντηρητικός πολιτικός της Δεξιάς να αποτελέσει πρότυπο για το
ανώτατο αξίωμα της Πολιτείας. Και μάλιστα να επιβάλει – με τα προσωπικά
χαρακτηριστικά του – την επιλογή του διαδόχου του. Πρόσωπο της χρονιάς και ο
σεμνός αγωνιστής της δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Καραμανλής και Παπανδρέου
κατάφεραν να βρουν στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που θα υλοποιούσε την
απαιτούμενη για τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας συναίνεση. Πρόκειται
ίσως για το καλύτερο – ελπιδοφόρο – μήνυμα για τη χρονιά που έρχεται…

«Πελάτες»

Πρόσωπα της χρονιάς και οι Άκης Τσοχατζόπουλος, Γιάννος Παπαντωνίου, Σπήλιος
Σπηλιωτόπουλος και Γιώργος Ζορμπάς. Οι δύο πρώτοι σύρθηκαν στην Εξεταστική
Επιτροπή για να απολογηθούν για εξοπλιστικά προγράμματα που υλοποιούσαν
πολιτικές αποφάσεις. Οι δύο δεύτεροι έπαιξαν τον ρόλο του αρχαγγέλου της
κάθαρσης, αλλά όχι και με τόσο «καθαρό» τρόπο. «Πελάτες» και οι τέσσερις, της
στήλης, για όσα έκαναν ή δεν έκαναν, για πράξεις ή παραλείψεις στη χρονιά που
φεύγει, αισθάνονται ήδη την ώρα της «κρίσεως» να πλησιάζει: η 14η Ιανουαρίου
είναι τόσο κοντά. Ανεξάρτητα όμως από το τι θα λέει, η ουσία είναι ότι και οι
τέσσερις βγαίνουν «τσαλακωμένοι» από αυτή την ιστορία…

Κώστας Σημίτης

Άνθρωπος της χρονιάς και ο Κώστας Σημίτης. Με την αμφιλεγόμενη απόφασή του να
αποχωρήσει από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και να παραμείνει πρωθυπουργός της χώρας
ουσιαστικά συνέβαλε στη σύγχυση και στον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας, και
για πολλούς διεύρυνε το χάσμα της διαφοράς ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και στο
ΠΑΣΟΚ. Άλλοι πάλι πιστεύουν – και ο υποφαινόμενος – ότι αν ήταν αυτός που θα
οδηγούσε το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, πιθανότατα η διαφορά να ήταν μικρότερη. Όπως
μικρότερη θα ήταν η διαφορά αν μαζί με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ παρέδιδε τέτοιες
μέρες πέρσι και την πρωθυπουργία στον Γιώργο Παπανδρέου. Τον κατηγορούν ότι
σκέφθηκε πρώτα την υστεροφημία του, κι ύστερα το ΠΑΣΟΚ. H (πικρή) αλήθεια
είναι ότι το ΠΑΣΟΚ έτσι όπως είχε καταντήσει – και έχει τις ευθύνες του και ο
K. Σημίτης – δεν σωζόταν με τίποτε…

Τάσσος Παπαδόπουλος

Άνθρωπος της χρονιάς και ο Τάσσος Παπαδόπουλος. «Μοιραίος κι άβουλος αντάμα»
που λέει κι ο ποιητής, ο Τάσσος Παπαδόπουλος κατάφερε – γιατί χρειαζόταν
μεγάλη προσπάθεια – να οδηγήσει την Κύπρο στο περιθώριο και να φέρει τους
Τουρκοκυπρίους στο προσκήνιο της διεθνούς κοινότητας. Δεν είναι ότι πολέμησε
το σχέδιο Ανάν για την επίλυση του Κυπριακού, που ήταν η τελευταία κάπως καλή
για τους Ελληνοκυπρίους ευκαιρία. Είναι ότι για να πετύχει τους στόχους του
δίχασε τον Ελληνισμό. Και το χειρότερο είναι ότι τώρα που έρχονται τα
δυσκολότερα και τα πιο άγρια δεν έχει στρατηγική. Δεν είναι κρίμα για την
Κύπρο και τους αγώνες της;

Δημήτρης Τσοβόλας

Κατά μια έννοια πρόσωπο της χρονιάς είναι και ο Δημήτρης Τσοβόλας. H σύντομη
καριέρα του ως αρχηγού κόμματος σημαδεύτηκε από σκληρή πολεμική κατά του ΠΑΣΟΚ
– ένας απελπισμένος μονομέτωπος αγώνας ήταν – που δεν επιβραβεύθηκε από το
εκλογικό σώμα. Πήρε τη σκληρή απόφαση να αποχωρήσει από την πολιτική,
διαλύοντας το ΔΗΚΚΙ, και επαναβεβαίωσε το προσωπικό του ήθος, επιστρέφοντας
στο Ελληνικό Δημόσιο το 1,5 δισ. των κρατικών επιχορηγήσεων που είχε λάβει το
κόμμα. Αν και είναι νωρίς να πει κανείς πότε θα επιστρέψει – κι αν επιστρέψει
– στην πολιτική, είναι πάντως ευκαιρία να επισημανθεί ότι αν ποτέ επιστρέψει
πρέπει να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει – στη δημοκρατική παράταξη…

Νίκος Κωνσταντόπουλος

Στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Όσο κι αν η περίπτωσή
του έχει μια υποψία «ιδιοτέλειας» και «υστεροβουλίας» (είχε διαβεβαιώσεις ότι
ο K. Καραμανλής θα τον πρότεινε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας), δεν είναι εύκολο
πράγμα να λες «διατέλεσα 11 χρόνια αρχηγός κόμματος, ήρθε η ώρα να αποχωρήσω
για να με διαδεχθεί άλλος». Το γεγονός μάλιστα ότι συνόδευσε την αποχώρησή του
από την πολιτική με αυτοκριτική για τα χαμηλά εκλογικά ποσοστά του Συνασπισμού
προσδίδει στην ενέργειά του χαρακτήρα πολιτικής πράξης μέγιστης σημασίας για
ένα πολιτικό σύστημα που είναι γεμάτο «αναντικατάστατους» και «απαραίτητους»!
Πήξαμε πια…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Απογραφή «πολλαπλώς επιζήμια και πολιτικά αφελής»

Άνθρωπος της χρονιάς, όπως και να το κάνεις, όπως και να το δεις, και ο
Γιώργος Αλογοσκούφης. Επέμενε εξαρχής σ’ αυτή την ανοησία της απογραφής «τρεις
το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο»!.. Κι όχι μόνο επέμενε και επιμένει,
αλλά έπεισε και τον Καραμανλή ότι θα είναι καλύτερα για τη χώρα να εμφανιστεί
στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να πει «τόσον καιρό σάς δουλεύαμε ψιλό γαζί, άλλα
είναι τα οικονομικά μας στοιχεία», και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Το
ωραίο είναι ότι ο άνθρωπος επαίρεται κιόλας ότι καλώς προχώρησε σε αυτή την
ιστορία, την «πολλαπλώς επιζήμια και πολιτικά αφελή». H ευθύνη όμως ανήκει
πρώτα και κύρια στον Καραμανλή, που πίστεψε ότι με την απογραφή και το βέβαιο
αποτέλεσμά της (βέβαιο, γιατί από τη στιγμή που αλλάζεις τον τρόπο
υπολογισμού, κουκιά μετρημένα είναι το τι θα βγάλεις) θα μπορέσει να ξεφύγει
από το πλήθος των υποσχέσεων που είχε δώσει προεκλογικά. Αλλά δεν θα ξεφύγει.
Θα τον κυνηγούν σαν Ερινύες με νύχια γαμψά…