Πρόσωπα «Έχω “ζήσει” τα κρασιά»

Ενρίκο Μπερνάρντο. Στην Αθήνα κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου οινοχόου του κόσμου για το 2004

Το κρασί είναι γι’ αυτόν ένα «κοινωνικό λιπαντικό», μια παρτίδα σκάκι με
άπειρους συνδυασμούς. Τον Οκτώβριο στην Αθήνα, ο Ιταλός Ενρίκο Μπερνάρντο
κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου οινοχόου στον κόσμο.

«Αυτό τον διαγωνισμό πήγα για να τον κερδίσω», λέει ο 28χρονος Ενρίκο στη
γαλλική «Λιμπερασιόν». «Το βραβείο αυτό θα είναι στο εξής η καλύτερη δυνατή
απάντηση σ’ αυτούς που με βρίσκουν υπερβολικά μικρό». Μικρός σε ηλικία, αλλά
με ικανότητες εξαιρετικές, αφού εδώ και τέσσερα χρόνια διαχειρίζεται μια κάβα
με 60.000 μπουκάλια και περισσότερες από 1.800 ετικέτες, ανάμεσα στις οποίες
υπάρχουν τα καλύτερα κρασιά του κόσμου. Γιατί ο Ενρίκο είναι ο αρχιοινοχόος
του περίφημου «Cinq», του εστιατορίου του πολυτελούς ξενοδοχείου George-V του
Παρισιού.

Ο τίτλος του καλύτερου οινοχόου (σομελιέ) του κόσμου που κέρδισε στην Αθήνα
είναι ισόβιος και θα μπορεί να τον επικαλείται εφ’ όρου ζωής. Ωστόσο, ως
επαγγελματίας ο Ενρίκο αντλεί τη μεγαλύτερη ικανοποίηση από αλλού. «Λατρεύω να
προβλέπω την επιθυμία του άλλου», εξηγεί. «Μου φτάνει μια ματιά. Σε κάποιον
αλαζονικό, προτείνω ένα κρασί με έντονο χαρακτήρα, στα όρια του κουραστικού!
Σε κάποιον διακριτικό, μάλλον ένα κρασί ελαφρύ και ντελικάτο». Τις πιο μεγάλες
νίκες του τις κερδίζει απέναντι σε πελάτες ιδιότροπους και γκρινιάρηδες:
«Γοητεύοντας και κατακτώντας μια περίπλοκη προσωπικότητα, παίρνω μεγαλύτερη
ικανοποίηση απ’ ό,τι αν κερδίσω τον παγκόσμιο διαγωνισμό».

H πρώτη του αγάπη ήταν, ωστόσο, η μαγειρική. Στα 14 του γράφτηκε στην
ξενοδοχειακή σχολή του Μιλάνου και κάθε καλοκαίρι δούλευε σε ξενοδοχεία στο
Σαν Ρέμο, στην Αυστρία, τη Σουηδία, τη Γαλλία. Στα 16 του πήρε το βραβείο του
καλύτερου νέου μάγειρα της Ευρώπης, προτείνοντας ένα πιάτο με ξιφία σε χυμό
εσπεριδοειδών και ντομάτες κονκασέ με μέντα. Σύμφωνα με τον Τζουζέπε Βακαρίνι,
δάσκαλο, φίλο και μέντορά του, ο Ενρίκο «αναζητούσε ανέκαθεν την ισορροπία
ανάμεσα στα πιάτα και τα κρασιά, πράγμα μάλλον ασυνήθιστο για την εποχή και
την ηλικία του». Αλλά ένα χρόνο μετά, στα 17 του, πήγε στην Αλσατία και σε μια
δοκιμή κρασιών ήταν ο μόνος που αναγνώρισε ένα γκεβουρτστραμινέρ όψιμου τρύγου
του 1985. Το κρασί είναι ένα μυστήριο, αλλά με κάποιο τρόπο αυτός γνώριζε τα
μυστικά του. «Αισθάνθηκα πως ήταν εύκολο», λέει. «Και δεν έπαψε ποτέ να
είναι».

Από τότε ο Ενρίκο έχει επισκεφτεί εκατοντάδες αμπελώνες για να «ζήσει» τα
κρασιά των διαφόρων οινοπαραγωγών. «Επί τέσσερα χρόνια, ταξίδεψα σ’ όλο τον
κόσμο», λέει. «Όταν μιλάω για ένα κρασί, το έχω “ζήσει”, έχω δει τη γη στην
οποία φύτρωσαν τα αμπέλια, τα χέρια αυτού που το έφτιαξε, έχω ανασάνει τον
αέρα του τόπου…». Σε 15-20 χρόνια στόχος του είναι να αποκτήσει ένα
αγρόκτημα στη Νότια Ιταλία και να καλλιεργήσει αμπέλια.