MATIEΣ Ώρες τζόγου

Παλιά, στα χασάπικα υπήρχε μια ταμπελίτσα που έγραφε «Ο κιμάς κόπτεται
παρουσία του πελάτου». Και «εκόπτετο» πράγματι. Ο πελάτης ήλεγχε τη
διαδικασία, από την αρχή ώς το τέλος. Έτσι, ο χασάπης δεν μπορούσε να κάνει
«λαδιά». Μάλιστα, η θεία μου η Ευτέρπη, που παρακολουθούσε άγρυπνη, πάνω από
την κρεατομηχανή, τι γίνεται, τον έβαζε και της έκοβε τον κιμά τρεις φορές, το
λιγότερο.

Στο μπαρμπούτι, «ο κιμάς κόπτεται παρουσία του πελάτου». Πιάνεις τα ζάρια, τα
ρίχνεις, φέρνεις 6-5, βλέπουν όλοι τη ζαριά κι εσύ παίρνεις το παραδάκι. Που
βρίσκεται πάνω στο τραπέζι. Δεν υπάρχουν γραμμάτια και επιταγές, εκεί. Το
παιχνίδι είναι καθαρό. Εν τη παλάμη, όλα. Ωστόσο, το μπαρμπούτι απαγορεύεται.
Όχι για λόγους προστασίας του… καταναλωτή! Αλλά για λόγους γκανιότας. Από τα
καζίνα, τις λέσχες κ.λπ. το κράτος εισπράττει τον φόρο του. Ενώ από το
μπαρμπούτι τον φόρο τον εισπράττει ο καφετζής ή ο τύπος που διαθέτει το
δωμάτιο με τις τρεις εξόδους και τα γνήσια ζάρια, για το «κόλπο».

Μέρα που είναι, πάντως, το μπαρμπούτι θα δώσει και θα πάρει, σε όλη την
επικράτεια. Χωρίς προβλήματα, φαντάζομαι, για τους παραβάτες του νόμου. «Νόμος
είμαστε εμείς», λέγανε το ’60, γελώντας, οι λινοτύπες και οι «μαρμαράδες» του
παλιού τυπογραφείου των «ΝΕΩΝ» – ο Αμαξίδης, ο Ζουμπουλίδης, ο Παλαμάς, ο
Γιώργος ο Πόντιος, οι Παπαδόπουλοι και ο «Γιώργος ο ωραίος». Και, αστραπιαία,
απλώνανε μια χοντρή, στρατιωτική κουβέρτα πάνω στο «μάρμαρο», για ν’ αρχίσει
το «ματς»…

Τις γιορτές τις βαριέμαι, αλλά η τελευταία νύχτα του χρόνου με ερεθίζει. Γύρω
στα 200.000 άτομα υπολογίζεται ότι πέρασαν τις πύλες του παραδείσου (καζίνων),
από τις 20 Δεκεμβρίου ίσαμε το χθεσινό βράδυ. Και απόψε θα γίνει της τρελής!
Δεν θα μπορεί κανείς να πάρει ανάσα στους «ναούς» της Πάρνηθας, του
Λουτρακίου, της Θεσσαλονίκης κ.λπ. από το στριμωξίδι.

Αξιοπρεπείς κυρίες, αξιοπρεπείς κύριοι, πλούσιοι, μπατίρια, αλογομούρηδες,
καλοντυμένα κλεφτρόνια, χλωμοί χαρτοπαίχτες με μακριά νύχια, αλλοδαπές
κουκλάρες, λαθρέμποροι, λαμόγια, θα κόβουν βόλτες γύρω από τα τραπέζια, θα
μπανίζουν, θα σημειώνουν, θα ποντάρουν, με το μάτι στην μπίλια, με τον νου
στον «άσο», με την ψυχή στα δόντια, μπας και γίνει το θαύμα και η Πρωτοχρονιά
ξημερώσει στα ροζ.

Τελευταίο χρονογράφημα του 2004… Να είσαστε γεροί, τυχεροί και ωραίοι. Και
να θυμόσαστε τα… αρχαία ρητά, «H πρέφα θέλει υπομονή και το σκαμπίλι τέχνη»,
«Ο τζόγος φέρνει σκοτωμό» και «H μάνα μάλωσε το παιδί, μόνον όταν το παιδί,
που είχε χάσει στα χαρτιά, ξανάπαιξε για να ρεφάρει…».