…στο «Βelle Ηelene»

Είχα να πάω στο «Belle Helene» κάτι δεκαετίες, από τότε που το δολάριο είχε 30
δραχμές και με ένα πενηντάρικο κατακτούσες τον κόσμο. Το ιστορικό αυτό μαγαζί
στην πλατεία της Πολιτείας σχεδιάστηκε από τον Πικιώνη και άφησε εποχή.
Ξεχάστηκε για ένα διάστημα, καθώς ο κόσμος έτρεχε στα πιο κοσμικά στέκια. Για
να ξαναβρεί τη δόξα του χρειάστηκε ιππότη – ο συγκεκριμένος και οι συνέταιροί
του από τον χρηματιστηριακό χώρο. H ανακαίνιση κόστισε δύο φορές την τιμή που
το πήραν το 1999, αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται από τα πλήθη των κατοίκων των
βορείων προαστίων που το επισκέπτονται, άξιζε τα λεφτά του. Τρίτη βράδυ, να
βρέχει καρεκλοπόδαρα και καρέκλα στο «Belle Helene» σχεδόν δεν υπήρχε να
καθήσουμε. Πήγαμε να δοκιμάσουμε την κουζίνα του. Ο περισσότερος κόσμος
έρχεται εδώ για ποτό. Και είναι πολύς. Ο χώρος είναι πελώριος, αλλά ο χώρος
του «εστιατορίου» σχετικά μικρός – ένα τμήμα δίπλα στο μπαρ, τόσο κοντά, που
όταν έχει πολύ κόσμο σε ακουμπάνε με τις πλάτες τους! Υπάρχει και άλλη μια
σάλα που λειτουργεί σαν εστιατόριο τα Σαββατοκύριακα. Ο διάκοσμος είναι απλός
και περνάει σχεδόν απαρατήρητος.

Το «Belle Helene» είναι ένα κλασικό μπαρ-εστιατόριο και, όπως είπαμε, η έμφαση
είναι στο ποτό, κάτι που φαίνεται, για παράδειγμα, στις τιμές των κρασιών.
Είναι τιμές μπαρ και έτσι, παραδόξως, το κρασί με το ποτήρι είναι σε πολλές
περιπτώσεις πιο φθηνό από το ίδιο σε μπουκάλι, που θα το πιει μια παρέα σε
κάποιο τραπέζι – κατά πάσα πιθανότητα με τη συνοδεία της ελάχιστης κατανάλωσης
φαγητού. Το μενού κατευθύνεται από τον Χρήστο, ο οποίος ήταν χρόνια σεφ στο
«Cosmos».

Ο κατάλογος έχει λίγο απ’ όλα: από φαγητά «σοβαροφανή» (όπως σαλάτα με φουά
γκρα, για παράδειγμα) έως πιατάκια πιο ανάλαφρα και μοδάτα, όπως σούσι με
καβούρι, wasabi, αβοκάντο και πίκλες (το σούσι είναι ένα μεγάλο ρολό κομμένο
σε 4 κομμάτια, το ρύζι του λίγο στουμπωμένο και πιο τραγανό απ’ ό,τι θα
έπρεπε). Κατά τη δική μου γνώμη τού λείπει μια πιο σαφής κατεύθυνση. Είναι
λίγο διεθνές, λίγο μεσογειακό, λίγο ιταλικό, λίγο ασιατικό, λίγο-πολύ Βαβέλ!
Το καλύτερο πιάτο που δοκιμάσαμε ήταν σίγουρα το ριζότο με μαύρη και άσπρη
τρούφα. Ήταν ζουμερό και αρωματικό, η γεύση της τρούφας αισθητή, η μερίδα
μεγάλη. Μια πράσινη σαλάτα που πήραμε με τυρί παρμεζάνα, λιαστή ντομάτα και
καππαρόφυλλα ήταν Ο.K., αλλά λίγο αλμυρή. Τα ραβιόλια με γέμιση σπανάκι ήθελαν
κάτι. Το λάδι τρούφας που μπαίνει μέσα στη σάλτσα αφήνει (τουλάχιστον στον
δικό μου ουρανίσκο) κάτι δυσάρεστο και αλλάζει τη γεύση στο σπανάκι και το
τυρί. Οι άλλοι τα απόλαυσαν χωρίς προβληματισμούς.

Τα κυρίως ήταν αδύναμα. H σφυρίδα με κρούστα ελιάς και σάλτσα βασιλικού δεν
ήταν παρά ένα φιλέτο σφυρίδας, λίγο ξεροψημένο, με μια στρώση από πάστα ελιάς
που σκέπαζε όποια γεύση είχε το ψάρι. Κρούστα δεν υπήρχε και η σάλτσα
βασιλικού εξαφανιζόταν δίπλα στη μαύρη ελιά. Τα μενταγιόν φιλέτου με σος
τεριγιάκι επίσης ήθελαν δουλειά, από κάθε άποψη. Κανένας δεν ρώτησε πώς θα το
θέλαμε ψημένο. H σάλτσα ήταν δυνατή, αλλά όχι τόσο ώστε να κρύψει το γεγονός
ότι το κρέας παραήταν σκληρό και στεγνό από το ψήσιμο. Τα μενταγιόν δεν ήταν
ακριβώς μενταγιόν αλλά ολοστρόγγυλες φέτες. Τα σπαγγέτι με ψίχα καραβίδας,
κολοκυθάκι και κονιάκ ακούγονταν ενδιαφέροντα, αλλά μας άφησαν αδιάφορους,
διότι δεν υπήρχε καμιά ξεκάθαρη γεύση μέσα στην όλη μακαρονάδα.

Παρά τα σκληρά μου λόγια, πρωτοχρονιάτικα κιόλας, το «Belle Helene» έχει
απίστευτες προοπτικές. Τα γλυκά ήταν συμπαθητικά, κυρίως η απλή τάρτα μήλου.
Απλώς έχω την εντύπωση ότι οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες δεν ξέρουν τι θέλουν ακόμα
από την κουζίνα και γι’ αυτό είναι χωρίς ταυτότητα.

«Belle Helene»: Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Πλ. Πολιτείας, τηλ.
210-8001.111