…στο «Ρuerto de Εspana»

Ιταλικό ή ισπανικό θες απόψε; ρωτούσα τον συνοδό μου, πριν πάρω την τελική
απόφαση για τη βραδινή μας έξοδο. Ίσως έχουμε πήξει τώρα τελευταία με κάτι
τορτελίνια και πίτσες και διάφορα των παιδικών γεύσεων, που τυχαίνει και
βολεύουν τους κουρασμένους ενήλικους στην καθημερινή τους μάχη να τρέφουν τα
παιδιά τους. Έτσι, επιλέξαμε το ισπανικό και προχθές το βράδυ αντέξαμε την
κίνηση των εορτών για να πάμε κοντά στο Caravel, σε ένα σχετικά καινούργιο
ισπανικό εστιατόριο, το Puerto de Espana.

Μόδα έχει γίνει η ισπανική κουζίνα τώρα τελευταία, αν πάρω σαν σήμα το γεγονός
ότι δύο καινούργια ισπανικά εστιατόρια έχουν ανοίξει μέσα σε λίγους μήνες. Το
Puerto de Espana ήταν έκπληξη.

Με το που μπαίνουμε μέσα, σε μία αίθουσα που θυμίζει πιο πολύ night club παρά
εστιατόριο, τρία άτομα μας κέντρισαν αμέσως την προσοχή. Ο απίστευτα καλός
κιθαρίστας, ο μακρομάλλης, παθιασμένος τραγουδιστής και η απροσδιορίστου
ηλικίας Τσιγγάνα ονόματι Γκαϊτάνα, η οποία παρήγε εντυπωσιακό ήχο δεκάδων
κρουστών καθώς βάραγε τα δυνατά ποδαράκια εις το όνομα της τέχνης του χορού
φλαμένκο. Ήταν πολύ καλή. Άρα, με ένα μπαμ άρχισε η εκστρατεία μας στο Puerto
de Espana.

Όπως ο χώρος, με τους πολυελαίους και το χαμηλοτάβανο και τα faux Miro στους
τοίχους, θύμιζε κάτι άλλο από φίνο εστιατόριο, έτσι και οι σερβιτόροι
φαίνονταν λίγο εκτός χρόνου και τόπου, σαν να δούλεψαν μια ζωή στα
μπουζουξίδικα για να βρεθούν απροετοίμαστοι στην υψηλή και μάλιστα ξένης
κουζίνας εστίαση. H πρώτη κουβέντα του δικού μας ήταν ότι η επιλογή μας για
ορεκτικό δεν αρέσει στον περισσότερο κόσμο, άρα πιθανώς να μην αρέσει ούτε σε
εμάς. Αντί για το χταπόδι με πατάτες που σκεπτόμασταν, δοκιμάσαμε τρία
νόστιμα, μεσογειακά, μια χαρά ορεκτικά. Τα πράσα γεμιστά με άγρια μανιτάρια
ήταν κομμένα σαν κύλινδροι, με τα έντονα στη γεύση μανιτάρια αισθητά. Το κάθε
κομματάκι καθόταν πάνω σε μια φέτα από το κλασικό ισπανικό λουκάνικο chorizo,
αλλαντικό που διαφέρει αρκετά απ’ ό,τι συνηθίζουμε εμείς. Είναι πολύ σκούρο
στο χρώμα και όχι τόσο συμπαγές. Το κους κους (δύο υπάρχουν στο μενού) μιλάει
για τις αραβικές επιρροές στην ισπανική κουζίνα και η εκτέλεσή της θύμιζε
Μαρόκο. H μυρωδιά του κύμινου ήταν έντονη και ωραία, η υφή, στεγανή και
κοκκώδης, πολύ ωραία. Σερβίρεται κρύα, κάτι που δεν το περίμενα αλλά μου
άρεσε. Το τρίτο ορεκτικό, η μία από τις πολλές «ζωντανές» αποδείξεις ότι η
μεσογειακή κουζίνα είναι παρόμοια, είτε μουσουλμάνος είσαι είτε χριστιανός,
είτε στη δυτική μεριά της θάλασσας είτε στην ανατολική. Όλα αυτά σκεπτόμουν
όταν δοκίμασα την πρώτη πιρουνιά από τα πολύ αρωματικά ρεβίθια, μαγειρεμένα
στο πήλινο με μελιτζάνες και με πηχτή σάλτσα τομάτας. Μου άρεσε αυτό το πιάτο
πολύ.

Δεν δοκιμάσαμε όλα όσα θα θέλαμε στο Puerto de Espana και δυστυχώς δεν
δοκιμάσαμε κανένα paella, παρότι αυτό που έφτασε στο διπλανό τραπέζι ύστερα
από κάτι πιατέλες με jambon Iberia, φαινόταν πολύ ωραίο μέσα στο παραδοσιακό
σκεύος του. Οι τιμές των paellas κυμαίνονται μεταξύ 40 και 60 ευρώ για δύο
άτομα και τα κάνουν είτε με θαλασσινά είτε με χορταρικά είτε με κοτόπουλο και
θαλασσινά ανάμεικτα και ακόμη ένα, πιο εξωτικό, με λαγό, σαλιγκάρια και
κοτόπουλο. Ως λάτρες του ισπανικού τρόπου ως προς τα ψάρια, δοκιμάσαμε
μπακαλιάρο a la Vizcaina, με την κλασική κόκκινη από πιπεριές σάλτσα της
περιοχής. Ωραίο ήταν το ψάρι, τρυφερό, καλομαγειρεμένο και καθόλου αλμυρό. Ο
συνοδός μου πήγε για κάτι λίγο πιο gourmet: μενταγιόν από πεσκανδρίτσα,
τυλιγμένα με αντίβ και μαγειρεμένα σε σάλτσα μπίρας. Επειδή το χορταρικό από
μόνο του πικρίζει, σκέπαζε τη λεπτή γεύση του ψαριού. Ήταν μέτριο. To Puerto
de Espana μού άρεσε. Θυμίζει άλλη εποχή, ο χώρος είναι λίγο καταθλιπτικός,
αλλά η γενικότερη αίσθηση και το φαγητό μια χαρά.

«Puerta de Espana». Αντήνορος 42, Παγκράτι. Τηλ. 210-72.90.322