Ούτε θρήνοι ούτε κλάματα

ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΝΟΝΑΙ ξίφη αυτές τις μέρες στο κοινοβούλιο κατά την πενθήμερη
συζήτηση του προϋπολογισμού, στην κορυφαία κάθε έτους κοινοβουλευτική
διαδικασία. Ειδικά φέτος με την αλλαγή της κυβέρνησης και την ανεκδιήγητη
δημοσιονομική απογραφή τα πνεύματα οξύνθηκαν. H συζήτηση λαμβάνει
χαρακτηριστικά μεγάλης σύγκρουσης, ο προϋπολογισμός έγινε πεδίο έντονης
αντιπαράθεσης με αντικείμενο το όντως οξύ δημοσιονομικό πρόβλημα. Παρά ταύτα
όμως, παρά την ατμόσφαιρα έντασης, απουσιάζει η ουσιαστική συζήτηση επί του
προβλήματος των δημόσιων οικονομικών. H κυβέρνηση το αναδεικνύει στον μέγιστο
βαθμό στην προσπάθειά της να κατακεραυνώσει την κυβέρνηση Σημίτη, αλλά οι
λύσεις που εμφανίζει είναι αναντίστοιχες των διαπιστώσεων. Φοβούμενη η
κυβέρνηση μήπως θιγεί ο πυρήνας της «ήπιας προσαρμογής» και κατηγορηθεί ότι
διολισθαίνει σε πολιτικές Μητσοτάκη παραδοξολογεί. Εμφανίζει τα δημόσια
οικονομικά αγιάτρευτα και παραπέμπει σε ασπιρίνες για την αντιμετώπισή τους.

Το δημοσιονομικό πρόβλημα είναι αλήθεια πως είναι έντονο, εμφανίζεται οξύ στην
παρούσα συγκυρία. Είναι χαρακτηριστικό ότι το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε σε 200
δισ. ευρώ, δεν απέχει πολύ από εκείνο της Αργεντινής, στις παραμονές της
μεγάλης κρίσης, που τη συντάραξε και κλόνισε την κοινωνία της. Αυτό είναι
άλλωστε και το επιχείρημα των φανατικών της «δημοσιονομικής ορθοδοξίας». Στην
Αργεντινή αναφέρονται συχνά – πυκνά οι θρησκόληπτοι και ιδεόληπτοι των
δημόσιων οικονομικών, προκειμένου να περιγράψουν τους κινδύνους και τις
απειλές που μας περιβάλλουν.

Αγνοούν όμως ορισμένα στοιχεία και παραμέτρους που καθιστούν την περίπτωσή μας
λιγότερο επικίνδυνη και σε κάθε περίπτωση διαχειρίσιμη. Κατ’ αρχήν η Ελλάδα
δεν έχει να υπερασπίσει το «πέσο», ένα ασθενές και ευάλωτο νόμισμα. Το ευρώ
που υποκατέστησε τη δραχμή είναι ισχυρότατο και ουδόλως επηρεάζεται από τα
ελληνικά δημοσιονομικά ελλείμματα. Με άλλους λόγους δεν υπάρχουν και τα δύο
συστατικά μιας ενδεχόμενης κρίσης. Το δημοσιονομικό πρόβλημα, όσο οξύ και αν
είναι, δεν συνοδεύεται από πιέσεις στο νόμισμα, ώστε να διαμορφωθούν συνθήκες
έκρηξης στην οικονομία.

Επιπλέον η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει την παραμικρή δυσχέρεια χρηματοδότησης των
ελλειμμάτων και του χρέους της. Μπορεί να πει κανείς ότι οι μεγάλοι διεθνείς
χρηματοοικονομικοί οίκοι θεωρούν σχεδόν ευκαιρία να χρηματοδοτήσουν χώρες της
Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Ελλάδα, προσφέρονται γι’ αυτό. Δεν είναι τυχαίο ότι
παρά την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από τους διεθνείς
οίκους αξιολόγησης, το μέσο επιτόκιο δανεισμού δεν αυξήθηκε παρά ελάχιστα. H
Ελλάδα δανείζεται σχεδόν με τους όρους που δανείζεται η Γερμανία και οι άλλες
μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες.

Επιπλέον το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει πια αναπτύξει τεχνικές
χρηματοδότησης πολύ προχωρημένες, προσφέρει μακροχρόνιες διεξόδους, δεν
εξαντλεί τις χώρες και δη εκείνες που έχουν αναδείξει αξίες και τα χρέη
αντιστοιχούν έστω σε ένα βαθμό σε επενδύσεις και περιουσιακά στοιχεία. Μια
χώρα που τα τελευταία χρόνια απέκτησε δρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια, μετρό,
μοντέρνα κτίρια, σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις και τόσα άλλα, δεν
αντιμετωπίζεται ως χώρα οδεύουσα στη χρεοκοπία. Αυτά είναι για τους
δογματικούς, για όσους αντιλαμβάνονται την οικονομία στατική και όχι ζωντανή,
κινητική, γεμάτη ευκαιρίες και προκλήσεις.

Ουδείς υπερασπίζεται ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Απλώς είναι πρόβλημα
διαφορετικό και σίγουρα διαχειρίσιμο, το οποίο μάλιστα μπορεί να μετατραπεί σε
πλεονέκτημα για την ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας, αν η αντιμετώπισή του
είναι φωτισμένη, συνδυασθεί με απεμπλοκή του κράτους από δραστηριότητες που
δεν καλύπτει με επιτυχία, αν συμβάλει στη δημιουργία νέων αγορών και αναδείξει
αξίες υποεκτιμημένες.

Φαντασία και τόλμη θέλουν τα δημόσια οικονομικά και συνολικά η ελληνική
οικονομία. Δεν της πρέπουν ούτε θρήνοι ούτε κλάματα. Είναι πολύ παλιά για να
πεθάνει, έχει αντέξει σε συνθήκες πολύ δυσκολότερες των σημερινών, ακόμη και
όταν δεν είχε από πουθενά να πιαστεί και περιδιάβαινε θάλασσες τρικυμιώδεις.
Είναι έτοιμη να βρει τον δρόμο της αρκεί ο κ. Καραμανλής και η παρέα του να
ασχοληθούν πραγματικά, συστηματικά και οργανωμένα, με σχέδιο, ανοιχτό μυαλό
και σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Με αποκλεισμούς και
κυνηγητά προκοπή δεν έρχεται.