Πρόσωπα H μουσική της διαφωνίας

«H αυτοκτονία ενός ανθρώπου δίχως ταυτότητα / που απαγχονίζεται μέσα στη
μοναξιά ενός αχουριού / και αφήνει ένα κομμάτι χαρτί όπου έχει γράψει με
μολύβι: / Ξέρετε πολύ καλά ποιος είναι ο δολοφόνος μου» (Ραούλ Ριβέρο, «Σήμα
κινδύνου»)

Ραούλ Ριβέρο: «Δεν υπάρχει επαναστατική και αντεπαναστατική δημοσιογραφία, υπάρχει δημοσιογραφία ή τίποτε»

Ο Φιντέλ Κάστρο μοιάζει να αμβλύνει τη στάση του τον τελευταίο καιρό. Από τον
Απρίλιο έχει απελευθερώσει 14 διαφωνούντες, μεταξύ των οποίων και τον ποιητή
και δημοσιογράφο Ραούλ Ριβέρο. «H κουβανική κυβέρνηση δεν υπολόγισε σωστά το
μέγεθος αυτού που έκανε τον Μάρτιο του 2003 (μαζικές συλλήψεις και καταδίκες
διαφωνούντων σε βαριές ποινές κάθειρξης). Δεν περίμενε τέτοια διεθνή
κινητοποίηση, όχι μόνον από δεξιές οργανώσεις, αλλά και από προσωπικότητες της
ευρωπαϊκής αριστεράς.

«Για πολλά χρόνια το κράτος ανεχόταν τη δράση μας, μας άφηνε απρόθυμα έναν
χώρο. Είχα ήδη συλληφθεί πολλές φορές από το 1995, για ανακρίσεις. Ήξεραν
ποιοι ήμασταν, δεν ήμασταν συνωμότες, όλα προορίζονταν για να δημοσιευθούν, να
υπογραφούν. Αλλά ξέραμε πως υπήρχε κίνδυνος να μας συλλάβουν μια μέρα, όπως
έκαναν το 2003. Σκοπεύω να ξαναρχίσω να γράφω, να αφηγηθώ αυτά που συμβαίνουν
εδώ με τα δικά μου κριτήρια. H φυλακή δεν με έκανε πιο προσεκτικό ούτε πιο
θαρραλέο. Εξακολουθώ να φοβάμαι να επιστρέψω στη φυλακή. Αυτός που λέει το
αντίθετο είναι ένας ήρωας και είμαι πολύ δύσπιστος με τους σύγχρονους ήρωες.

«Μου είπαν πως ήμουν ένα σύμβολο: δεν είναι αλήθεια, δεν είμαι παρά ένας
φτωχός δημοσιογράφος, τίποτε περισσότερο, και το μόνο που φιλοδοξώ είναι να
μπορώ να γράφω και να έχω ένα σπίτι για να ζω με την οικογένειά μου. Αν έλεγα
τώρα πως δεν θέλω πια να γράφω, θα ήταν σαν να παραδινόμουν. Μια άλλη
δυνατότητα θα ήταν να φύγω λίγο καιρό από την Κούβα και να πάω να δουλέψω στο
εξωτερικό. Μου έκαναν πολλές προτάσεις. Αλλά δεν θέλω να εξοριστώ, θέλω απλώς
να δουλέψω, να συνεχίσω να γράφω.

«Μας έχουν κατηγορήσει ότι δημοσιεύουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες… Το έχω πει
και επαναλάβει πως, αν μου έδιναν δέκα λεπτά την ημέρα σ’ ένα ραδιόφωνο εδώ
στην Κούβα, δεν θα έγραφα πια για να με διαβάζουν στο εξωτερικό: δεν είναι
αυτό που με ενδιαφέρει. H Κούβα δεν είναι ιδιωτική περιουσία κανενός, είναι
και δική μου χώρα, είναι η πατρίδα μου, όπου γεννήθηκαν οι προπάπποι μου…
Αυτό που κάνω είναι να γράφω με ειλικρίνεια αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μου:
δεν κάνω προπαγάνδα κατά της κυβέρνησης».

H συνέντευξη του Ριβέρο που δημοσιεύθηκε στο φύλλο του Σαββατοκύριακου της
γαλλικής «Λιμπερασιόν» και από την οποία προέρχονται τα παραπάνω αποσπάσματα,
γεμίζει και πάλι τ’ αυτιά μας με τη μουσική της διαφωνίας.