ANAΛΩΣIMA Θυμάμαι μια βόλτα

Καμιά φορά οι άνθρωποι στα νιάτα τους γίνονται χρυσοθήρες, αλλά δεν το ξέρουν.
Θέλω να πω, μαζεύουν το χρυσό, τις πιο καλές στιγμές των φίλων τους, τη
γενναιοδωρία τους, το χιούμορ, την υπέροχη γεύση της νεανικής ανεμελιάς, που
πάει μαζί με την προσδοκία για το μέλλον κι εκείνο το ακριβό καρύκευμα τρέλας,
το οποίο ίσως δεν βρίσκεται όλες τις εποχές και σε όλα τα μέρη. Είναι
παράξενος θησαυρός αυτός, συχνά σπαταλιέται, ακριβώς όπως και το χρυσάφι των
καημένων των χρυσοθήρων, άλλοτε προκαλεί αμηχανία, σπανίως επενδύεται. Είχαμε
έναν φίλο κάποτε, που ήταν από τους λίγους άνδρες που ξέραμε, ίσως και ο μόνος
σε πολλές στιγμές, ο οποίος δεν φοβόταν να φανεί ευγενικός, δεν φοβόταν να
γελάσει και να περιπλανηθεί, να ανοίξει την καρδιά του και να αυτοσαρκαστεί,
να νοιαστεί, να φροντίσει τα μύρια όσα ταπεινά και βαρετά, να είναι
γενναιόδωρος κι ανεξάντλητα διαθέσιμος, χωρίς να νιώθει ότι κινδυνεύει να
χάσει τη σοβαρότητά του. Ήταν αντικομφορμιστής, αλλά όχι όπως μερικοί που
θεωρούν ότι αυτό σημαίνει να περιφρονούν τους ανθρώπους και τις έγνοιες τους.
Το ακριβώς αντίθετο, σεβόταν τις διαφορετικότητες και τις ανασφάλειες, κι έτσι
είχε γίνει έμπιστος των κοριτσιών της παρέας, όταν οι υπόλοιποι φίλοι ήταν
ακόμα επιφυλακτικοί, δέσμιοι κλισέ και προκαταλήψεων. Είχε αποκτήσει προνόμια
λοιπόν, θέση ξεχωριστή στην καρδιά και την καθημερινότητά μας, εκείνη, την
πολύ πρώιμη, την πριν από σοβαρές δουλειές και οικογένειες. Κρατώ αυτό το
χρυσάφι, το σπάνιο εκείνο χαμόγελο, τη σπατάλη εκείνη. Λεγόταν Μωρίς Αβδελάς,
πέθανε προχθές, πενήντα χρόνων. Το ότι είχε κάνει καριέρα σημαντική, ήταν
στέλεχος στην ιδιωτική τηλεόραση, έφθασε ψηλά, σημαίνει ότι η καλοσύνη δεν
γίνεται εμπόδιο. Είναι κι αυτό παρηγοριά.