Προγράμματα χωρίς ποιότητα και αποτελέσματα

«Εσείς οι Έλληνες θα μπορούσατε να είστε πρώτοι στην ποιότητα ζωής». H φράση
ακούστηκε στη διάσκεψη των υπουργών Αθλητισμού. Εδώ, λέγανε στα «πηγαδάκια» οι
συμμετέχοντες υπουργοί, θα μπορούσαν να σχεδιαστούν εκπληκτικά αθλητικά
προγράμματα σε επίπεδο σχολείων, αθλητικών σωματείων, ομοσπονδιών, προγράμματα
μαζικής άθλησης, ειδικά προγράμματα για τον αθλητικό τουρισμό, για τον
πολιτισμό, για το περιβάλλον, που θα απογείωναν το επίπεδο ζωής και την
οικονομία.

Οι διάφοροι λοιπόν υπουργοί Αθλητισμού, μιλώντας μεταξύ τους αποθέωναν την
Ελλάδα, ενώ γνώριζαν με όλες τις λεπτομέρειες σε ποιους τομείς υστερούμε.

– Γνώριζαν ότι δεν έχουμε την ανάλογη ποιότητα στην παρεχόμενη εκπαίδευση.

– Γνώριζαν ότι στο θέμα της οικονομίας η χώρα μας κατέχει την προτελευταία
θέση ανάμεσα στα παλαιά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

– Γνώριζαν ότι έχουμε πρόβλημα στις υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας κ.λπ.

– Γνώριζαν ότι είμαστε μία από τις χώρες που αδιαφορούν για το περιβάλλον.

– Για τον πολιτισμό εντοπίζουν αδιαφορία, αφού βλέπουν την εγκατάλειψη των
μνημείων.

– Γνώριζαν ότι ο τουρισμός πάσχει από υπηρεσίες ποιότητας και δεν μπορούν να
καταλάβουν γιατί μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν επενδύει στον τομέα αυτόν, αφού
μπορεί να έχει έσοδα βαριάς βιομηχανίας.

– Γνώριζαν όλα τα αθλητικά προγράμματα που υλοποιούνται στη χώρα μας, τα
προγράμματα για κάθε πολίτη, τα σχολικά προγράμματα, το σύστημα της φυσικής
αγωγής στα σχολεία κ.λπ. Ξέρετε ποια είναι η γνώμη τους;

Σε τίτλους όλα τα προγράμματά μας είναι άριστα, δηλαδή στοχεύουν σε βασικούς
στόχους που αναφέρουν τα ευρωπαϊκά προγράμματα τα οποία συμπεριλαμβάνει η
Διακήρυξη της Αθήνας, προγράμματα για τα οποία ξοδεύονται δισεκατομμύρια ευρώ.

Όμως, όλα τα προγράμματά μας πάσχουν σε δύο σημεία:

1. Στην αποδοτικότητα.

2. Στην ποιότητα.

Ποιος είναι ο λόγος;

Δίνεται έμφαση στην παρουσίαση του προγράμματος αλλά μετά ξεχνάμε το πιο
βασικό, που είναι η παρακολούθηση της προόδου.

Με άλλα λόγια πιστεύουν ότι μας ενδιαφέρει μόνο η προβολή. Πόσο δίκιο έχουν…

Παράδειγμα: Υλοποιούνται προγράμματα μαζικής άθλησης, αλλά στη χώρα μας το 90%
των πολιτών δεν αθλείται καθόλου, που σημαίνει ότι παρακινούνται μόνο το 1%-2%
των πολιτών.

Εάν θέλουμε να αξιοποιήσουμε την μεταολυμπιακή υπεραξία πρέπει να
σοβαρευτούμε. Κάτι που σημαίνει οργάνωση, γνώση, αποδοτικότητα, ποιότητα.
Διαφορετικά να μην περιμένουμε νέες επενδύσεις και οφέλη από τη διοργάνωση των
Ολυμπιακών Αγώνων.

Ο Χρήστος Παπανικολάου είναι Ολυμπιονίκης και πρώην παγκόσμιος
ρέκορντμαν στο άλμα επί κοντώ.