ANAΛΩΣIMA Δρόμοι παράλληλοι

Τακούνια δεν φορώ, αλλά το ομολογώ από την αρχή, για να είμαι εντάξει. Κάποια
ανατριχίλα με διαπερνά στο άκουσμα της απελευθέρωσης του Κυριάκου Παπαχρόνη,
του λεγόμενου δράκου της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων, που διάλεγε τα θύματά
του, πριν από είκοσι πέντε χρόνια, από τον θόρυβο των τακουνιών τους μέσα στη
νύχτα. Το ξέρω πως έχω άδικο. H Δικαιοσύνη οφείλει να είναι αντικειμενική και
να διέπεται από την αρχή της επιείκειας, το πιστεύω, το φωνάζω. Αλλά δεν
είμαστε όλοι μέσα μας τόσο τέλειοι, όσο θα θέλαμε. Δεν νομίζω να υπάρχει
γυναίκα που έχει κυκλοφορήσει νύχτα μόνη της κι έχει νιώσει φόβο, αναίτια ή
δικαιολογημένα, που δεν θα με καταλάβει. Όμως πάμε παρακάτω. Το σωφρονιστικό
σύστημα έτσι εξελίσσεται και καλά κάνει. Αναγνωρίζει την καλή διαγωγή, χαρίζει
ποινές, επιτρέπει σε ανθρώπους να ξαναζήσουν εκτός φυλακής, κι αυτό είναι
πρόοδος για όλους μας, είναι πολιτισμός. Ας δαγκωνόμαστε ώρες ώρες. Μόνο ένα
δεν καταλαβαίνω, από όσα διάβασα σχετικά. Ο Εωσφόρος και ο Θεός τι ρόλο
παίζουν ακριβώς στην ιστορία; Πώς εντάσσονται στο γράμμα και στο πνεύμα του
νόμου; Υπάρχουν στο σύστημα και στους κανονισμούς; Άφησε τον δρόμο του
Εωσφόρου και πήρε τον δρόμο του Θεού, μας είπαν. Γιατί δεν μας λένε κάτι για
τους δρόμους των ανθρώπων καλύτερα; Εκεί που κυκλοφορούν οι γυναίκες με
τακούνια και χωρίς. Κι αν ο Θεός δεν τις εγκρίνει, με τα τακούνια τους και
τους θορύβους τους και τα νυχτοπερπατήματά τους; Σε μερικούς ανθρώπους εμπνέει
μισογυνισμό, ο Θεός. Βλέπουν τη γυναίκα ως ενσάρκωση της αμαρτίας και την
τιμωρούν. Δεν αφήνουμε στην άκρη Εωσφόρους και Θεούς, να κοιτάξουμε νόμους
κοινωνιών και ανθρώπων;