ΠEMH ZΟYNH «Kαι θάρρος, και επιπολαιότητα, και θράσος!»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Πολλά θέατρα; Και όμως… Βρίσκω ενδιαφέρον σ’ αυτή την πολυφωνία. Είναι ένα |
«H Μαργαρίτα Γκοτιέ ταξιδεύει απόψε…» είναι το καινούργιο έργο του καλού Άκη
Δήμου. Ξεκίνησε ο συγγραφέας της Θεσσαλονίκης να κάνει μια διασκευή στην
«Κυρία με τις καμέλιες» του Δουμά… υιού, κατέληξε με ένα καινούργιο έργο.
«Υποκινήτρια» – του έκανε την «παραγγελία» – η Πέμη Ζούνη. H οποία για πρώτη
φορά ξεκινάει με έναν δικό της θίασο εγκαινιάζοντας με το έργο του Άκη Δήμου
ένα καινούργιο θέατρο: το γνωστό μας μέχρι τώρα ως κινηματογράφο «Άνεσις» των
Αμπελοκήπων – Κηφισίας, στη διασταύρωση σχεδόν με την Αλεξάνδρας – που
μεταμορφώνεται σε ένα όμορφο, κομψό, άνετο – όνομα και πράμα! – θέατρο
διακοσίων εξήντα θέσεων με πολύ καλή τεχνική υποδομή, κρατώντας στην ταράτσα
του το – διατηρητέο – θερινό σινεμά. Σκηνοθέτης, ο επίσης καλός της νέας
γενιάς Αντώνης Καλογρίδης. Και Αρμάνδος, ο Αλέξης Γεωργούλης.
Ένα καινούργιο θέατρο, ένας ακόμη θίασος σε χαλεπούς και για το ελληνικό
θέατρο καιρούς: επιπολαιότητα, θράσος ή θάρρος;
Ξεκίνησα… επιθετικά. Αιφνιδιάζεται. Αλλά η Πέμη Ζούνη έχει χιούμορ – από τα
βασικά χαρακτηριστικά της. Γελάει. Κι έχει ωραίο γέλιο.
«Εγώ θα απαντούσα “θάρρος”. Αλλά φυσικά δεν είμαι η αρμόδια να απαντήσω. Το
θάρρος εύκολα θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει “θράσος”. Και το θράσος
σημαίνει ότι ξεκινάς χωρίς εφόδιο κανένα, θεωρώντας ότι είσαι το κέντρο του
κόσμου. Απ’ ό,τι θυμάμαι δεν το ‘χω αυτό το χαρακτηριστικό… Προσωπικά θα
προτιμούσα τη μείξη θάρρους και επιπολαιότητας. Με αντιπροσωπεύει πιο πολύ.
Πάντως στην πραγματικότητα και τα τρία “παίζουνε”. Λίγο απ’ όλα…
Εκείνο πάντως που θέλω να διευκρινίσω είναι ότι η ιστορία προέκυψε εντελώς
συμπτωματικά. Δεν “ψαχνόμουν” για χώρο. Κλείνοντας είκοσι δύο χρόνια στο
θέατρο εξακολουθούσα να νιώθω καλά μ’ αυτά που έκανα. Και μάλιστα πολλοί μού
καταλόγιζαν πως έχω “βολευτεί”. Ό,τι και να κάνεις θα σου την πούνε…».
Γελάει. «Ήταν μια καλή συγκυρία. Υπήρχε αυτό το έργο, “H κυρία με τις
καμέλιες”, που ήθελα να το κάνω, αλλά η ιδέα δεν είχε τύχει καλής υποδοχής από
τους παραγωγούς που το πρότεινα. Και ξαφνικά μού χτυπάει το τηλέφωνο και ο
Χρήστος ο Σιδεράτος που ανέλαβε το “Άνεσις” και μου λέει: “γεια σας, έχω ένα
θέατρο και σας εκτιμώ. Μήπως σας ενδιαφέρει;”. E, δεν συμβαίνουν αυτά! Γέλασα,
είπα “ευχαριστώ πολύ”, και κάθησα να το σκεφτώ. Και το αποφάσισα».
Απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου το 1982, ωραίο κορίτσι, η
Πέμη Ζούνη ντεμπουτάρισε στα σανίδια του την ίδια χρονιά, με μια γλυκιά και
πολλά υποσχόμενη Δυσδεμόνα στον αμφιλεγόμενο αλλά ενδιαφέροντα «Οθέλο» του
Σπύρου Ευαγγελάτου. Γεννημένη ενζενί, κατάφερε με τα χρόνια να εξελιχθεί σε
ικανότατη ντάμα και με την περσινή της Μάρθα στο «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια
Γουλφ;» του Γρηγόρη Βαλτινού να δώσει σημάδια άξιας ρολίστας.
Πέρα από το έργο που ονειρευόσασταν και το κάνετε, τι σκέφτεστε για το
μέλλον;
«Μπορεί να ακουστεί περίεργο αλλά δεν ψάχνω ρόλους και έργα που να μου
αρέσουν. Περισσότερο έχω ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι έχω ένα χώρο που ορίζω
και που μπορεί να φιλοξενήσει και άλλους εκτός από μένα. Φιλοδοξώ, αν με
βοηθήσει και η τύχη, το “Άνεσις” να γίνει ένα φρέσκο κύτταρο που να απευθυνθεί
σε ανθρώπους οι οποίοι να μπορούν να υποδεχτούν, εκτός από μια καλή παράσταση,
και τη φιλοξενία μιας άλλης καλής παράστασης, ένα νεανικό σχήμα που αξίζει,
μια καλή προβολή – γιατί το θέατρο θα λειτουργεί και σαν αίθουσα προβολών -,
κάποιες καλές συναυλίες… Δηλαδή και πράγματα πέρα από μια παράσταση με την
Κυρία, πρωταγωνίστρια…».
Τι σας τράβηξε σε ένα μελόδραμα του 19ου αιώνα;
«Ακριβώς αυτό! Ότι παρουσιάστηκε πάντα σαν μελόδραμα. Εγώ, απ’ την αρχή, πριν
διανοηθώ ότι θα μπορέσω να το κάνω σ’ ένα θέατρο δικό μου, με όσους συζητούσα
έλεγα: “Μα, είναι μια εξόχως σκληρή ερωτική ιστορία. Δεν το βλέπετε;”. Το
στοιχείο του μελό υπάρχει βέβαια. Αλλά υπάρχει σε κάθε καλό έργο. Όπως και το
στοιχείο του χιούμορ. Είναι στοιχεία της ζωής μας. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν
είναι ένα ροζ, “ρομαντικό” μελό.
Κατά δεύτερον η Μαργαρίτα Γκοτιέ είναι μιας ψυχοσύνθεσης που έχω την εντύπωση
ότι την κατανοώ βαθύτατα. Μου αρέσει. Σαν να την καταλαβαίνω από πάντα. Μπορεί
να είναι ανησυχητικό αυτό που λέω» – γελάει – «αλλά το καταθέτω. Με όλο το ρίσκο».
Κράμα παιδικότητας και θηλυκότητας
H «εταίρα που θυσιάζεται» μπορεί να έχει αντίκρυσμα στο σημερινό κοινό και
μάλιστα στο νεανικό;
«Κατά την άποψή μου και κατά την άποψη του Άκη Δήμου, που ξεκίνησε να κάνει
μια διασκευή και έγραψε ένα καινούργιο έργο, δεν είναι “η εταίρα που
θυσιάζεται για το καλό του νέου που αγαπάει”. Δεν είναι κατ’ αρχάς πόρνη, αλλά
εταίρα. Και οι εταίρες επέλεγαν τους εραστές τους. Δεν υπάρχει ο ψυχαναγκασμός
“το κάνω με οποιονδήποτε για τα λεφτά”. Και ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο. Μια
γυναίκα γοητευτική, ένα κράμα παιδικότητας και θηλυκότητας, με μια ταραχώδη
ζωή, που την αγάπησε ο Λιστ…
Δεν είναι ωραίο να μιλάς για τις προθέσεις του έργου και της παράστασης και
του ρόλου, αλλά θέλω να το πω.
H Μαργαρίτα δεν “θυσιάζεται”. Αποτραβιέται από τον Αρμάνδο με τον οποίο
αγαπιούνται γιατί συνειδητοποιεί τη φθορά της – είναι άρρωστη και θέμα δύο
μηνών να πεθάνει – από καθαρή φιλαρέσκεια και από αξιοπρέπεια. Δεν θέλει να
δει στα μάτια του Αρμάνδου τον οίκτο. Αυτό την οδηγεί. Και θέλει κότσια μια
τέτοια απόφαση».
INFO
Στο «Άνεσις» (Κηφισίας 14) από τα Χριστούγεννα
Google news
