Ξεκαρδιστικός… κανιβαλισμός!

Να πω «τέτοιο πράγμα δεν ξανάγινε»; Λίγο είναι! Από την ώρα που είδα το «Bad
Santa», ένα πράγμα με κυνηγάει. Πώς, διάολο, Αμερικανοί – έστω της Miramax –
υπέκυψαν και χρηματοδότησαν μία τόσο εξοργιστικά… αντιπαιδαγωγική,
αντιοικογενειακή, αντισυμβατική και εντελώς αντι-Disneyκή ιστορία, που από το
πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο χλευάζει τα ιερά και τα όσια της πιο
μυθικής περσόνας από συστάσεως Χριστιανοσύνης. Κύριε των δυνάμεων. Κάτι…
σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Αμερικανικής Δανιμαρκίας. Μίστερ Μπους, ο
εχθρός είναι εσωτερικός. Πιάστε τον!

Μια πρώτη γεύση είναι και αυτή: Το ρεμάλι που λέγαμε παρέα με
κοντοπίθαρο και νάνο περιφέρονται από πολυκατάστημα σε πολυκατάστημα,
παριστάνοντας στις χριστουγεννιάτικες εορτές ντουέτο Αϊ-Βασίλη με ξωτικό. Αυτό
είναι το επιφαινόμενο. Διότι, αφού πρώτα ο εξαθλιωμένος Αϊ-Βασίλης
καταβροχθίσει ως νερόφιδο μισή κάβα ουίσκι και αφού βάλει το μόριό του σε
οποιοδήποτε… large θηλυκό, στη συνέχεια με συνεργό τον λιλιπούτειο σατανά,
που στο μεταξύ έχει τρυπώσει στον αεραγωγό, το ταμείο θα ξαφρίσουν και προς
νέα αποστολή θα ξεκινήσουν! Δεν τελειώσαμε. Στην τελευταία τους επιχείρηση, σε
κάποια γωνιά αυτού του βαθύτατου κράτους των ΗΠΑ, λαμβάνουν χώρα δύο εξίσου
απίστευτες και βλάσφημες αντιοικογενειακές στιγμές. Ζουμερό θηλυκό, νοσηρό
μέχρι βαθμού ψυχιατρικής παρακολούθησης, ερεθίζεται σε βαθμό μούρλας όταν το
κόκκινο σκουφί χαϊδεύει το κορμί της και αθώος, υπέρβαρος και τερατικά
φτιαγμένος οκτάχρονος μπούλης, με πατέρα στη φυλακή, φιλοξενεί στο σπίτι του
το εν λόγω ρεμάλι, εν γνώσει της αφασικής γιαγιάς του που ολημερίς ολονυχτίς
στρογγυλοκάθεται, ροχαλίζοντας, μπροστά από την Τ.V. E, πράγματι, δεν
ξανάγινε!

«Ο Αϊ-Βασίλης είναι λέρα». Ο Μπίλι Μπομπ Θόρντον κανιβαλίζει και… (από τα γέλια) δακρύζει!

Το επιμύθιο προέρχεται εντελώς, μα εντελώς, από τους Κόεν, της παλαιάς
καλής εποχής (από το «Μόνο αίμα» και το «Αριζόνα τζούνιορ» μέχρι το «Φάργκο»).
Ο σκηνοθέτης αυτού του εξοργιστικού και ξεκαρδιστικού κανιβαλισμού,
ονομαζόμενος Τέρι Ζουίγκοφ, ως επιδέξιος, ευφάνταστος και άκρως δημιουργικός
dj, επιπέδου Shadow, Spooky και D j Krush, «πειράζει» όλα, μα όλα, τα
πανάλαφρα και τυποποιημένα «εμβατήρια» της κινηματογραφικής αμερικανιάς. Ο
Αϊ-Βασίλης είναι λέρα, ο νάνος, το ξωτικό, είναι σατανάς, τα παιδιά μικρά…
τέρατα, ο μπαμπάς απατεώνας, τα πολυκαταστήματα ναοί νόμιμης απάτης και
κλεφτουριάς, ενώ οι ληστείες και οι αρπαχτές είναι τόσο δύσκολες και μυθικές
όσο χρειάζεται κάποιος να πάει στο περίπτερο και να αγοράσει τσιγάρα! Κάτι
μεταξύ φρενοκομείου και ιδρύματος για καθυστερημένα τέρατα με ειδικές ανάγκες!
Και για να τελειώνω έτσι, απλά. Χωρίς το σενάριο των Γκλεν Φικάρα και Τζον
Ρέκουα, χωρίς την άπαικτη περσόνα του Μπίλι Μπομπ Θόρντον που αρκεί μισό
σατανικό βλέμμα να κατεδαφίσει τους δίδυμους πύργους και χωρίς τον
τρισχαριτωμένο, αγέλαστο μπούλη Μπρετ Κέλι, αυτός ο Αϊ-Βασίλης θα είχε
καταλήξει, από λέρα, εντελώς, μα εντελώς πλέμπα! Καλά, ακόμη κάθεστε;

Μένγκελε της μόδας και της ανορεξίας

Δεύτερη εξαιρετική και εντελώς «καλτ» επιλογή. Από τον νεαρό Ιταλό Ματέο
Γκαρόνε προς fashion και bodyline. Το λένε «Πρώτος έρωτας» («Primo amore»),
αλλά στην πραγματικότητα είναι η μετενσάρκωση του Μένγκελε. Από το Άουσβιτς,
στα διαιτητικά και μοδάτα… κρεματόρια της πασαρέλας, του Μιλάνου, του
Παρισιού και του Λονδίνου.

Είμαι βέβαιος πως αν το ίδιο στόρι έπεφτε στα χέρια του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ
(«Δίδυμοι») και του Μίκαελ Χάνεκε («Δασκάλα πιάνου») θα πέταγαν τη σκούφια
τους. Πωρωμένο, νοσηρό, σκοτεινό, μαύρο και διαβολικό. Στο βάθος, ο
υπεράνθρωπος του Νίτσε. Προς το κέντρο, η βιτρίνα του σημερινού δυτικού
πολιτισμού και στην άκρη, μπροστά στη σκηνή, το πνεύμα της μόδας του
μινιμαλισμού. Όλα μικρά. Μινιμαλιστική τροφή, μινιμαλιστική κομψότητα,
μινιμαλιστικός χώρος, μινιμαλιστική ιστορία, μινιμαλιστικός έρωτας,
μινιμαλιστικό μαρτύριο. Όλα σαν χρυσόσκονη που υπερίπταται και κολλάει σαν
βδέλλα στα μαλλιά. H αγία τριάδα του μαζικού πολιτισμού: Δίαιτα, ρούχα,
κομψότητα. Στο τέλος ο Βιτόριο, αυτή η σύγχρονη εκδοχή ενός Μένγκελε,
ψιθυρίζει «Το μυαλό θέλει, αλλά το σώμα δεν μπορεί»!

Χρυσοχόος, κατειλημμένος ολοσχερώς και ολοκληρωτικώς από την εμμονή της
τέλειας αναλογίας Σώματος-Πνεύματος, όπου το Σώμα θα είναι τόσο ανάλαφρο ώστε
να ταιριάζει γάντι στο ιπτάμενο πνεύμα ενός στρατιωτικά πειθαρχημένου μυαλού,
συνάπτει πολύπλευρη και πολυεπίπεδη σχέση με μοντέλο σχολής καλών τεχνών.
Οικειοθελώς, εκείνη δέχεται να γίνει πειραματόζωο και να υποστεί πάνω και μέσα
στον οργανισμό της το μαρτύριο της δίαιτας μέχρι να φτάσει τα 40 κιλά!

«Πρώτος έρωτας». Ο Μένγκελε της μόδας και της βιτρίνας!

Όλα και όσα συνιστούν και συγκροτούν μία σχέση ερωτική, μεταμορφώνονται,
αλλοιώνονται, παραμορφώνονται και στο τέλος καίγονται στον κλίβανο της…
μόδας! Μοναδικό εργαλείο, η ζυγαριά! Μοναδική πράξη, η καταναγκαστική
ανορεξία. Μοναδική σχέση, εκείνη από σαδιστή βασανιστή προς μαζοχιστή
βασανιζόμενο. Και μοναδικό ιδανικό, η «κατασκευή» μιας ζωντανής ρέπλικας
ανώτερης φυλής! Είναι σαν οι πρωτόπλαστοι (γι’ αυτό και primo amore) να
προκύπτουν από τον μαρκαδόρο ενός μεγάλου σχεδιαστή μόδας. Σαν η πιο μεγάλη
διαιτητική φίρμα να έχει αναλάβει, στη θέση του μεγαλοδύναμου, να τους
διαπλάσει. Και σαν η Εδέμ να έχει μετακομίσει σε ένα ψυχρό, σκοτεινό,
απροσδιόριστο υπερπέραν όπου μόνο σκελετοί UFO κατοικούν! Ανατριχιαστικό!

Αυτό το τόσο ακραίο δίδυμο φωτίζει και ταυτόχρονα γκρεμίζει το κέντρο βάρους
της σημερινής μαζικής κουλτούρας, που στηρίζεται στην εξωτερική, τη
φετιχιστική σχέση του «πελάτη» με τα καταναλωτικά πρότυπα. Ανάμεσα στον Άνδρα
και τη Γυναίκα, διαμεσολαβεί η βιτρίνα. Ανάμεσα στα σώματα, παρεμβαίνει η
φαντασίωση αυτής της καταναλωτικής μόδας. Πώς να σας το πω. Ανάμεσα στα…
σκέλια μεσολαβούν οι φωτογραφίες και οι πασαρέλες. Εκατομμύρια γυναίκες στο
μαρτύριο της καταναγκαστικής ανορεξίας. Εκατομμύρια άνδρες στο βίτσιο της
απόλυτης ομορφιάς. Το «θέλω» μετατρέπεται σε «πρέπει». Το «αγαπάω» σε
«αδυνατίζω σαδιστικά». Και το «πηδάω» σε ζυγαριά. Κάποτε οι άνθρωποι
βασανίζονταν, σκοτώνονταν, καίγονταν για τις ιδέες τους. Σήμερα αποξενώνονται,
σχεδόν αυτοχειριάζονται και οικειοθελώς μαστιγώνονται για ένα αδειανό, μοδάτο
πουκάμισο, για μια αδύνατη, κομψή Ελένη!

Ο Διάβολος στο κορμί της

Όσοι το είδατε στο θέατρο, δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι. «Το φάντασμα της
όπερας» είναι ο… Σατανάς! H πιο διαβολική ερωτική ιστορία, όπου μια
πανέμορφη ύπαρξη καταλαμβάνεται ολοκληρωτικά από τον Διάβολο. Προσέξτε τα
υπόγεια ρεύματα αυτού του τόσο ύπουλου love story, που συνέλαβε και έγραψε προ
αμνημονεύτων χρόνων ο Γάλλος Γκαστόν Λερού. Στην Οπερά του Παρισιού, πριν από
περίπου ενάμιση αιώνα, συμβαίνουν περίεργα και ανεξήγητα φαινόμενα. Μία
αόρατη, υπερφυσική αρσενική… οπτασία καθορίζει τη μοίρα, τόσο των
καλλιτεχνών όσο και του ίδιου του μνημειώδους αυτού οικοδομήματος. Τελευταίο
του επίτευγμα, η τοποθέτηση ενός απλού, πανέμορφου κοριτσιού της χορωδίας στη
θέση της πριμαντόνας. Ο έρωτας αναπόφευκτος. Αν και την έχει ερωτευθεί ένας
δανδής και όμορφος αριστοκράτης, εν τούτοις εκείνη σαν υπνωτισμένη και
τυφλωμένη ακολουθεί τον «αφέντη» δημιουργό της.

Έτσι, το Σύμπαν χωρίζεται στα δύο. Αυτό που συλλαμβάνουμε με τα μάτια μας και
αυτό που μας «συλλαμβάνει» και μας αφοπλίζει με τις αισθήσεις μας. Το φως και
το σκοτάδι. Το πραγματικό και το μεταφυσικό. H σκηνή του θεάτρου και τα
καμαρίνια. Το λευκό και το μαύρο. H αγάπη και ο έρωτας… Το αίσθημα και το
σεξ. Το πνευματικό και το υλιστικό. Και έτσι, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. H
επίγεια εξουσία με τον δανδή και τους τραπεζίτες ορμάει να εξοντώσει τις
ανεξέλεγκτες, μεταφυσικές αλλά τόσο… υλιστικές δυνάμεις. Και είναι
υλιστικές, δηλαδή τόσο συγκεκριμένες και χειροπιαστές. Γιατί όσο αόρατος και
άφαντος είναι ο εχθρός άλλο τόσο είναι κινητικός, ενεργητικός και καταλυτικός.
Θέλουμε ο έρωτας – λέει ο πρωτοπόρος για την εποχή του Λερού – να είναι ένα
Πλατωνικό ιδανικό. Ο πραγματικός όμως είναι φουριόζος, αχόρταγος, ηδονικός και
εκμαυλιστικός. H μόνη αόρατη δύναμη που μπορεί να συνεπάρει, να ταρακουνήσει
και να τρελάνει τον Άνθρωπο. Ψέματα;

«Το φάντασμα της όπερας». Διεκπεραιώνοντας το πιο φημισμένο μιούζικαλ των τελευταίων 20 χρόνων!

Προσέξτε τώρα τη σημειολογία των σωμάτων και των προσώπων. Το «φάντασμα», από
περιπλανώμενους τσιγγάνους γεννημένο. Δηλαδή σαν να λέμε «λαθρομετανάστης»,
βρώμικος, παράνομος και καταραμένος. Με πρόσωπο διπλό και διχασμένο. Το μισό
από τους ανθρώπους παραμορφωμένο. Το άλλο (μισό) πανέμορφο, από την Αφροδίτη
πλασμένο. Το ίδιο διχασμένη και η Κριστίν. Πάναγνη εξωτερικά, μέσα όμως
αχαλίνωτη μαινάδα. Σαν αγγελική ιέρεια και μούσα αυτού του ιδιοφυούς Διαβόλου.
Πάμε τώρα στους χώρους. Έξω λάμπει η σκηνή του θεάτρου, πίσω όμως τα έγκατα, ο
λαβύρινθος, το εργαστήρι του Καλιγκάρι, ο ναός της μαγείας. Εξωφρενικά
πράγματα. Γιατί όχι μόνο ο έρωτας είναι έργο ανεξέλεγκτων δυνάμεων και
απαγορευμένος, για την επίσημη θρησκεία, καρπός, αλλά και οι καλλιτεχνικές
ιδιοφυΐες είναι το ίδιο σατανικές, υπόγειες και ανεξέλεγκτες. Με άλλα λόγια, ο
Λερού θέλει να πει πως Ερωτας-Τέχνη, τα κορυφαία αντίδωρα της ανθρώπινης
ύπαρξης, είναι δυνάμεις ισοδύναμες, δίδυμες και ταυτόσημες. Απαγορευμένες από
την κυρίαρχη, θρησκευτική και πολιτική εξουσία, αλλά άτρωτες, άφθαρτες και
ασυγκράτητες. Το φως (μέσα μας) μπορεί να ανάψει όταν αφήσουμε ελεύθερο τον
Σατανά να κουρσέψει το δικό μας σκοτάδι. Υπέροχο!

Από εκεί και πέρα, στα χέρια «κοινών θνητών» η ιστορία κατρακύλησε στη σύμβαση
και τη χαλκομανία. Πρώτα από τον Άντριου Λόιντ Βέμπερ, ο οποίος πώς αλλιώς θα
έκανε επιτυχία, και μάλιστα τέτοια και τόση, αν δεν «έδιωχνε» από την
παράσταση το πνεύμα του Δράκουλα, του Φάουστ και της Παναγίας των Παρισίων; Ας
πούμε πως ο συμβιβασμός του ήταν πράξη θεμιτή. Στη συνέχεια, όμως, με την
ανάθεση της κινηματογράφησης στον άγευστο, άχρωμο και απρόσωπο Τζόελ Σουμάχερ,
κατέφθασε και η οριστική αποβολή. Με την εξαίρεση δύο-τριών σκηνών, κυρίως της
θεσπέσιας στιγμής όπου το φάντασμα με την Κριστίν τραγουδάνε απόσπασμα από τον
«Δον Ζουάν» σαν αρχάγγελοι του Διονύσου και της Αφροδίτης, όλο το υπόλοιπο
μοιάζει με απλή, επίπεδη μετακίνηση από το θέατρο στην οθόνη. Στη θέση σας, θα
σκάλιζα το στόρι. Μάλιστα, ερεθισμένος από τη σκέψη να είχε αναλάβει ο Τιμ
Μπέρτον τη σκηνοθεσία, θα έφτιαχνα με τη φαντασία μου το δικό μου «Phantom of
the opera»!

Με… εξπρές στον Βόρειο Πόλο

«Άγιο κορίτσι» («La Nina Santa»). μπουνιουελική αλλά θηλυκή, λόγω
υπογραφής της ταλαντούχου Λουκρεσία Μαρτέλ από την Αργεντινή. Θρησκευόμενες
Λολίτες εκμαυλίζουν ώριμους, οικογενειάρχες και παντρεμένους. Μη φαντάζεστε
σκάνδαλα και γαργαλιστικές αποκαλύψεις. Όλα συμβαίνουν «μουλωχτά», υπόγεια και
διακριτικά. Όλα με αστραπιαία βλέμματα, από ταραγμένα σώματα. Εξαιρετική και
εντελώς «σωματική» σκηνοθεσία.

«Άγιο κορίτσι». Λολίτες του Πάπα!

H Μαρτέλ καταφέρνει να περιγράφει ταυτοχρόνως το ρεαλιστικό, το εξωτερικό
δρώμενο μαζί με το κρυφό, το απαγορευμένο, το «πορνογραφικό». Όλοι οι
ερμηνευτές της, πρώτης σειράς. Στο μέλλον ποντάρω και προβλέπω πως αυτό το
κορίτσι θα σκίσει.

«Τόκιο στόρι» («Tokyo Monogatari»). Φρέσκια επανέκδοση ενός από τα
αριστουργήματα του Γιαζουχίρο Όζου, όπου σαν θρόισμα ανέμου, σαν μελαγχολικό
ποίημα και σαν ελεγεία διακριτικού θρήνου, ένα ζευγάρι παραδοσιακών και
ηλικιωμένων από την επαρχία έρχεται και πέφτει πάνω στους γρήγορους ρυθμούς
και την αποξένωση των παιδιών τους, που έχουν αφομοιωθεί από τα νέα ήθη της
πρωτεύουσας!

«Πορφυρά ποτάμια 2» («Crimson rivers 2: Angels of the Apocalypse»). Το
δεύτερο μέρος, δηλαδή το «σίκουελ» του γνωστού γαλλικού θρίλερ, όπου ό,τι έχει
προκύψει από τη σύγχρονη χολιγουντιανή σοδειά ενσωματώνεται σε μία ιστορία που
μοιάζει με ποτ πουρί, από «Το όνομα του ρόδου» μέχρι το «Seven». Ο Ζαν Ρενό σε
ρόλο Μόργκαν Φρίμαν και ο ωραίος Μπενουά Μαζιμέλ σε στυλ Μπραντ Πιτ. Μάστορας
ο σκηνοθέτης Ολιβιέ Νταχάν, πονηρός ο παραγωγός Λικ Μπεσόν. Συμφορά από το
πολύ φόρτωμα και το πολύ μυαλό!

«Το πολικό εξπρές» («The Polar express»). Καλοφτιαγμένα (σαν ανθρώπινες
κούκλες) κινούμενα σχέδια, νέας τεχνολογίας, αλλά ευτυχώς παλαιομοδίτικης,
κλασικής, αμερικανικής, κινηματογράφησης. Ο Ρόμπερτ Ζεμέκις, στο πρώτο μέρος,
αναδεικνύεται σε χορογράφο των εικόνων, περιγράφοντας μία ευφάνταστη παραλλαγή
του «τρένου της μεγάλης φυγής», όπου μπόμπιρας επιβιβάζεται σε εξπρές που με
ιλιγγιώδη ταχύτητα διασχίζει τον κόσμο με κατεύθυνση τον Βόρειο Πόλο.
Χαριτωμένο!

Τα Oscar της εβδομάδας

Κωμωδίας: «Ο Αϊ-Βασίλης είναι λέρα»

Αϊ-μισάνθρωπου-Βασίλη: Μπίλι Μπομπ Θόρντον (λέρα)

B΄ ρόλου: Ο πιτσιρικάς Μπρετ Κέλι (Αϊ-Βασίλης)

Καλτ: «Πρώτος έρωτας»

Σκηνοθεσίας: Ματέο Γκαρόνε (Primo amore)

Νέας υπογραφής: Λουκρεσία Μαρτέλ «Άγιο κορίτσι»

Θεατρικής μεταφοράς: «Το φάντασμα της όπερας»

Κλασικής συλλογής: «Τόκιο στόρι»

Φωτοτυπίας: «Πορφυρά ποτάμια 2»

Santa Claus on ice: «Το πολικό εξπρές»