20 ΕPΩTHΣEIΣ ΔHMHTPHΣ ΠIATAΣ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Έναν τύπο περιθωριακό και απόκληρο της κοινωνίας, τον Λένι, υποδύεται ο
Δημήτρης Πιατάς στο έργο του Τζον Στάινμπεκ «Άνθρωποι και ποντίκια» που
παίζεται αυτή την περίοδο στο «Θέατρο της Άνοιξης» (στο Μεταξουργείο) σε
σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη. Είναι ένας ρόλος που τον είχε ο Δημήτρης Πιατάς
στο μυαλό του από καιρό, γι’ αυτό και νιώθει τυχερός που τον παίζει, παρά το
γεγονός ότι από τη μια τον ικανοποιεί ο χαρακτήρας του Λένι και από την άλλη
τον πληγώνει.

«Άνθρωποι και ποντίκια». Πόσο επίκαιρο είναι αυτό το έργο σήμερα;

Συντροφικότητα, μοναξιά, δικαίωμα στο όνειρο, άνθρωποι με νοητικά προβλήματα,
γραμμένα από τη ρωμαλέα πένα του Στάινμπεκ, έργο κλασικό σαν το παλιό καλό
κρασί, πιστεύετε ότι η θεματολογία του δεν υπάρχει στο σήμερα;

Το έργο γράφτηκε σε μια εποχή που η ανεργία και η εξαθλίωση ήταν μάστιγα
για την Αμερική. Σήμερα;

H ανεργία, η εκμετάλλευση του εργάτη και η εγκατάλειψή του όταν σταματάει η
αποδοτικότητά του… Στην αριστερή Αμερική του Μπους όλα αυτά δεν υπάρχουν!

Πώς αντιδρά το αθηναϊκό κοινό βλέποντας στη σκηνή τον Λένι να αγωνίζεται
για μια θέση στον ήλιο;

Ο σκηνοθέτης Νίκος Περάκης όταν τελείωσε η παράσταση μου είπε… ότι ήθελε να
με πάρει στο σπίτι του!..

Παίζετε έναν περιθωριακό (τον Λένι). Τι κοινό έχετε με έναν τέτοιο τύπο;

Είμαι κι εγώ κλοσάρ… με κυνηγά η σκιά μου… H μόνη διαφορά είναι ότι
θυμάμαι…

Εάν συναντούσατε μπροστά σας έναν άνθρωπο σαν τον Λένι τι θα του λέγατε;

Αν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος… αν είναι gay ή straight… Ευτυχώς που ο Λένι
έχει Αλτσχάιμερ.

Ο χαρακτήρας του σας πληγώνει ή σας ικανοποιεί;

H αλήθεια του χαρακτήρα με πληγώνει γιατί ο ήρωας με καθαρά «ιατρικούς όρους»
ξεκινά από τον αυτισμό για να καταλήξει στη σχιζοφρένεια, αλλά με ικανοποιεί
ως ερμηνευτή, όταν κερδίζεις το στοίχημα της ερμηνείας με καθαρούς «θεατρικούς
όρους».

Στην παράσταση «Άνθρωποι και ποντίκια» παίζετε με το συναίσθημα. Μπορεί να
βγάλει γέλιο το συναίσθημα;

Στην παράσταση ο Λένι ζητά από τον σύντροφό του να μεσολαβήσει για να του
δώσουν ένα κουτάβι… αλλά να είναι «μαυρόασπρο»… και οι θεατές γελάνε.

Τελικά οι δύο απόκληροι καθημερινοί ήρωες έχουν δικαίωμα στη ζωή;

Δικαίωμα στο όνειρο έχουν όλοι, αλλά η κοινωνία δεν στο επιτρέπει, αφού δεν
μπορεί να το φορολογήσει.

Ποιον ρόλο θεωρείτε ως προσωπική σας επιτυχία;

Τη Νόνα, τη βουλιμική γιαγιά του Ρομπέρτο Κόσα, τον Εστραγκόν από το
«Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ και τώρα τον Λένι στο «Άνθρωποι και
ποντίκια» του Στάινμπεκ.

Αγαπάτε το δράμα, αλλά προτιμάτε την κωμωδία. Γιατί;

Είμαι ένας κοντός, χοντρός άνθρωπος με γουρλωτά μάτια και φυσική ντροπή, σ’
έναν κόσμο ψηλών, με γυαλιά Rayban και πολύ θράσος. Δραματική κατάσταση
δηλαδή, αλλά οι άλλοι γελάνε μαζί μου. Γιατί;

Ως κωμικός έχετε έναν δικό σας κώδικα;

Ναι… Το προσωπικό μου PIN, αλλά δεν θα σας το πω…

Με τι γελάτε στην τηλεόραση και ποιος ηθοποιός σάς κάνει να γελάτε;

Με τα παράθυρα… τις πόρτες και τους φεγγίτες των τηλεοπτικών ειδήσεων και
τον εξαιρετικό νέο κωμικό ηθοποιό Βασίλη Χαραλαμπόπουλο.

H οθόνη σάς αποφεύγει ή την αποφεύγετε;

Στη μεγάλη οθόνη υπάρχω, πήρα βραβείο ερμηνείας 2004 στο Διεθνές Φεστιβάλ του
Darwin, στην ταινία του Νίκου Σπανού, που δεν βρήκε διανομή στις αίθουσες,
έπαιζα στους «Γενναίους της Σαμοθράκης» του Σταμάτη Τσαρούχα που ήρθε δεύτερο
σε αριθμό εισιτηρίων και τώρα θα παιχτεί η ταινία της Όλγας Μαλέα «Λουκουμάδες
με μέλι». Για την τηλεόραση ρωτήστε τους καναλάρχες… Αυτοί ξέρουν!

Τι σας πληγώνει σήμερα;

H ταπεινότης της πολιτικής σε μια κοινωνία που θέλει να είναι celebrities.

Εάν συναντούσατε τον Πρωθυπουργό της χώρας τι θα του ζητούσατε;

Να αναλάβει το… υπουργείο Πολιτισμού.

Γιατί πιστεύετε ότι οι νέοι ηθοποιοί προτιμούν κυρίως την τηλεόραση;

Για το «τέταρτο» της διασημότητας.

H πολλή… δημοσιότητα τους κάνει καλό ή κακό;

Εξαρτάται… Αν είναι παρά τέταρτο ή… και τέταρτο.

Ποια συμβουλή θα τους δίνατε;

Να πετάξουν τα ρολόγια, να βγάλουν τα χέρια από τις τσέπες, να «σταθούν στα
πόδια τους» και να μάθουν να περπατάνε.

Και ποια συμβουλή κρατάτε εσείς ως κόρην οφθαλμού;

Να μη γλιστρήσω…

Τριάντα χρόνια στο θέατρο. Σημαίνει για σας;

Να μετρήσω τα ένσημα… να βγω στη σύνταξη και να δώσω τόπο στους νέους.