ΔHMHTPHΣ TAPΛΟΟY Aνάμεσα σε «Ολεάννα» και «Nτόγκβιλ»

Από τους ταλαντούχους και καλλιεργημένους ηθοποιούς της καινούργιας γενιάς, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1986), ο εγγονός του Καραγάτση κάνει ανοιχτή πρόταση – πρόσκληση σε καλλιτέχνες, οργανισμούς και Πολιτεία, για δημιουργία διεθνούς θεατρικού φεστιβάλ

Ο Δημήτρης Τάρλοου, σε τριπλό ρόλο. Σκηνοθετεί για πρώτη φορά, την «Ολεάννα»
του Μάμετ, πρωταγωνιστεί στο «Dogville» του Τρίερ και οργανώνει στο θέατρο
«Πορεία» ένα πλέγμα φρέσκων καλλιτεχνικών εκφράσεων – καμπαρέ, χορού, παιδικού
θεάτρου. Τι θέλει να πει μ’ αυτό το άνοιγμα;

Όταν τον ρώτησαν τι ήθελε να πει με την «Ολεάννα» απάντησε: «Δεν ήθελα να πω
τίποτα. Ήθελα να γράψω το έργο. Δεν προσπαθώ να περάσω κανένα μήνυμα. Δεν κάνω
θέατρο για να αρέσω. Δεν είμαι διατεθειμένος να παίξω το παιχνίδι της μέτριας
αναμάσησης. Προτιμώ, από μια ευπαρουσίαστη δουλίτσα, που θα γίνει εύκολα
δεκτή, να κάνω λάθος. Μόνον αν προσπαθείς κάτι προσωπικό, μπορείς να το
μοιραστείς με άλλους.

Κάθε φορά ξεκινάω από την αμφιβολία. Κι όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο
ανυπεράσπιστος αισθάνομαι. Δεν με ενδιαφέρει ένα θέατρο που θεωρείται ωραίο.
Με ενδιαφέρει η εποχή μου. Σήμερα. Τώρα. M’ ενδιαφέρουν τα έργα που έχουν να
πουν κάτι σύγχρονο, καινούργιο. Γι’ αυτό με αφορά η “Ολεάννα” που είναι
κομμάτι αυτού που ζούμε σήμερα».

Το έργο διαπραγματεύεται μια σχέση-κλισέ, καθηγητής – μαθήτριας, που προκαλεί
συγκρούσεις. Μιλάει για μια πραγματικότητα που φαίνεται αδιανόητη. H τελική
ρήξη περνάει μέσα από τη σεξουαλική παρενόχληση.

«Το θέμα του είναι προσχηματικό. Υπάρχει ένα λυσσαλέο κίνητρο πίσω από όσα
λέγονται και πολλά σκοτεινά επίπεδα πίσω από αυτά που δεν λέγονται. Ουσιαστικά
ό,τι διαδραματίζεται είναι για να φανεί η βαθιά και τρομακτική επιθυμία του
ανθρώπου να τα βρει με τον άλλον. Να ενωθεί, να δείξει το θεϊκό του πρόσωπο.
Από τη στιγμή που αυτή η ενστικτώδης φιλοδοξία καταλήγει σε βίαιη σύγκρουση,
με τον ξυλοδαρμό του ενήλικα από μια νεαρή, η πρόκληση είναι μια υπόθεση βαθιά
ηθικού ενδιαφέροντος».

H νεαρή φυσικά δεν είναι η Ολεάννα. H Ολεάννα είναι ένας τόπος ψυχικός. «Αχ,
και να ‘μουν ταξιδιώτης, πέρα ‘κεί στην Ολεάννα κι όχι να ‘μουνα δεσμώτης σε
ανήλιαγη και κρύα φυλακή στη Νορβηγία» (μετάφραση Στρατή Πασχάλη), λέει το
τραγουδάκι που βάζει μότο ο συγγραφέας στο έργο.

«Υπάρχει κάτι στον Μάμετ, που με συγκινεί βαθιά και το καταλαβαίνω. Αυτός ο
πυκνός, ποιητικός λόγος, που δείχνει καθημερινός, λειτουργεί μαγικά. Σαν να
μιμείσαι ανθρώπους προκειμένου να περιγράψεις κάτι πολύ βαθύτερο, αφού στην
πραγματικότητα δεν μιλάνε έτσι οι άνθρωποι. Τόσο κοφτεροί διάλογοι, διάσπαρτοι
από σημαίνουσες παύσεις. Ο Μάμετ είναι ένας πολύ συναισθηματικός συγγραφέας.
Αυτό το κομμάτι του εκφράζεται καλύτερα στα ελληνικά, που είναι μια
συναισθηματική γλώσσα. Γι’ αυτό η μετάφραση, που γίνεται περιφραστικά,
κερδίζει σε συναισθήματα, οξύτητα και βάθος», λέει ο Τάρλου που μετέφρασε το
έργο.

Μετά την «Ολεάννα» έρχεται το «Dogville», που ανεβαίνει στo Εθνικό, σε
σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη.

«Ήταν μια αναπάντεχη συνεργασία, ένα προκλητικό έργο και ένας σκοτεινός ρόλος.
Ο Καλογρίδης είναι ένας ταλαντούχος νέος σκηνοθέτης. Ο Φρίερ σε βάζει μπροστά
στο να αποδεχθείς κάτι που φαίνεται αδιανόητο και γι’ αυτό προκαλεί οργή.
Παίζω τον συγγραφέα – έτσι τουλάχιστον νομίζει – έναν διανοούμενο του χωριού,
που αποδεικνύεται αρχιπροδότης. Ξεκινάει με τις καλύτερες προθέσεις,
υποδέχεται την παράξενη φυγάδα (Νατάσα Καλογρίδη), πείθει τους συγχωριανούς
του να της δώσουν καταφύγιο και στην πορεία ο εγωισμός του τον μεταμορφώνει σε
τέρας».

Όταν τον Ιανουάριο του 2000 έκανε την πρώτη δική του παραγωγή και το «Κτήνος
στο φεγγάρι», σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και ανέβαινε στην κορυφή των
αναπάντεχων επιτυχιών, ο Τάρλοου δεν είχε συνειδητοποιήσει πως ξεκίναγε μια
νέα περιπέτεια. Ένα χρόνο μετά απέκτησε το θέατρο «Πορεία», για να στεγάσει
όνειρα, αγωνίες, φιλοδοξίες.

«Πορεία» για Φεστιβάλ

«Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω σχεδιασμούς στη βάση των φιλοδοξιών. Αντίθετα
νομίζω ότι μπορώ να κάνω όνειρα στη βάση των επιθυμιών. Αυτό που με ορίζει
είναι κάθε φορά η αγωνιστική εμπλοκή της εκπλήρωσης της επιθυμίας. Με αυτή την
έννοια λοιπόν ξέρω, ότι θέλω να συνεργαστώ με ανθρώπους και σχήματα που με
ενδιαφέρει η δουλειά τους, η τέχνη τους. Με ενδιαφέρουν συνεργασίες και
συμπαραγωγές με θιάσους από το εξωτερικό. Είμαι πεπεισμένος πως η μόνη ελπίδα
για το ελληνικό θέατρο είναι να θεσμοθετηθεί ένα Φεστιβάλ Θεάτρου με
συμπαραγωγές και συμμετοχές ξένων σχημάτων, κυρίως δε νέων δημιουργών. Θεωρώ
αναγκαία τη δημιουργία υποδομής. Για έναν τέτοιο σκοπό διαθέτω τη στέγη και
όλο τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό μου».

INFO

Πρεμιέρα για την «Ολεάννα» το Σάββατο 11/12. Θέατρο «Πορεία» (Τρικόρφων 3-5,
τηλ. 210 8210.991)